وَ انی اتیت رَسُولَ اللَّهِﷺ.یَوْماً فِی حاجه
فَرَأَیْتُ شَمْلَهًًْ مُرْخَاهًًْ عَلَی الْبَابِ فَرَفَعْتُ الشَّمْلَهًَْ
فَإِذَا أَنَا بِدِحْیَهًَْ الْکَلْبِیِّ فَغَمَضْتُ عَیْنَیَّ فَرَجَعْتُ.
قَالَ فَلَقِیتُ علیبنأبیطالب‹علیهالسلام›
فَقَالَ لی : یَا بَا عبدالرحمن! مِنْ أَیْنَ أَقْبَلْتَ؟
قُلْتُ : أَتَیْتُ رَسُولَ اللَّهِﷺ فِی حاجه فَلَمَّا
أَتَیْتُ منزله رَأَیْتُ شَمْلَهًًْ مُرْخَاهًًْ عَلَی الباب
فَرَفَعْتُ الشَّمْلَهًَْ فَإِذَا أَنَا بِدِحْیَهًَْ الْکَلْبِیِّ
فَرَجَعْتُ. قَالَ فَقَالَ لِی عَلِیٌّ‹علیهالسلام›:
ارجع یَا حُذَیْفَهًُْ! فَإِنِّی أَرْجُو أَنْ یکون هذا
الْیَوْمُ حُجَّهًًْ عَلَی هَذَا الخلق قَالَ: فرجعت
مَعَ عَلِیٍّ‹علیهالسلام› فَوَقَفْتُ عَلَی الباب
وَ دخل عَلِیٌّ‹علیهالسلام› فَقَالَ : السلام
علیکم و رحمة الله و برکاة، وَ رَدَّ دِحْیَهًُْ
فَقَالَ : وَ علیکم السلام وَ رَحْمَهًُْ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ
یَا امیرالمومنین، مَنْ أَنَا؟ قَالَ: أَظُنُّکَ دِحْیَهًَْ
الْکَلْبِیَّ. قَالَ: أَجَلْ خُذْ رَأْسَ ابْنِ عَمِّکَ فَأَنْتَ
أَحَقُّ بِهِ منی فَمَا کان بِأَسْرَعَ مِنْ أَنْ رَفَعَ النَّبِیُّ
ﷺ رَأْسَهُ. فقال : یَا عَلِیُّ‹علیه السلام›! مِنْ
حَجْرِ مَنْ أَخَذْتَ رَأْسِی وَ غَابَ دِحْیَهًُْ فَقَالَ :
أَظُنُّهُ مِنْ حَجْرِ دِحْیَهًَْ لْکَلْبِیِّ. قال : أَجَلْ فَأَیَّ
شَیْءٍ قِیلَ لَکَ؟ قَالَ : قُلْتُ السَّلَامُ عَلَیْکُمْ وَ
رَحْمَهًُْ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ فَرَدَّ عَلَیَّ وَ عَلَیْکُمُ السَّلَامُ
وَ رَحْمَهًُْ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ یَا امیرالمومنین‹علیه
السلام›، فَقَالَ النبیﷺ : طوبی لَکَ یَا عَلِیُّ
‹علیه السلام›سَلَّمَتْ علیک الْمَلَائِکَهًُْ بِإِمْرَهًِْ
الْمُؤْمِنِینَ مِنْ عِنْدِ رب العالمین. قَالَ فَخَرَجَ
عَلِیٌّ ‹علیهالسلام› فقال : یَا حُذَیْفَهًُْ! أَ
سَمِعْتَ؟ قلت : نعم! قَالَ: فَکَیْفَ سَمِعْتَ؟
قَالَ قُلْتُ : کَالَّذِی سمعت. قَالَ : فَقَالَ
الْفَارِسِیُّ فَأَیْنَ کَانَتْ أَسْیَافُکُمْ ذَلِکَ الْیَوْمَ
یَعْنِی یَوْمَ بَیْعَهًِْ أَبِی بَکْرٍ قال وَیْحَکَ تِلْکَ
قُلُوبٌ ضُرِبَ عَلَیْهَا بِالْغَفْلَهًِْ
لَها ما کَسَبَتْ وَ لَکُمْ ما کَسَبْتُمْ
وَ لا تُسْئَلُونَ عَمَّا کانُوا یَعْمَلُونَ
| بحارالانوار،ج۳۷ص۳۲۵
• من روزی در پی حاجتی به نزد ایشان آمدم
عبای نرمی را بر در آویخته دیدم ، آن را بالا
زدم ناگهان با دحیهکلبی‹جبرئیلعلیهالسلام›
مواجه شدم. چشمم را به زیر انداخته منصرف
شده و بازگشتم. پس از آن با علیّبنابیطالب
‹علیهالسلام› ملاقات کردم به من فرمودند :
ای عبدالرّحمن از کجا میآیی؟ گفتم : در پی
حاجتی نزد رسولخدا آمدم وقتی به منزلشان
رسیدم عبای نرمی را بر در، آویخته دیدم آن
را بالا زدم ناگهان با دحیهکلبی مواجه شدم و
از سخنگفتن چشمپوشی کرده ، منصرف شده
و بازگشتم. علی‹علیهالسلام› به من گفت :
ای حذیفه بازگرد من امیدوارم که امروز
حجّتی برای این مردم باشد. گفت : من به
همراه علی‹علیهالسلام› بازگشتم و نزدیک در
ایستادم. علی‹علیه السلام› داخل شد و
فرمود : السلامعلیکمورحمةاللهوبرکاته
دحیه در جواب او فرمود : ای امیرالمؤمنین
سلام خدا و رحمت و برکاتش بر تو باد
‹میدانی› من کیستم؟ فرمود : به گمانم
دحیهکلبی هستی. گفت : آری! بیا و سر پسر
عمویت را در آغوش بگیر که تو بر این کار
سزاوارتر از من هستی. ‹در آن هنگام، پیامبر
سر خود را روی پاهای دحیهکلبی گذاشته
بود و در دامان او خوابیدهبود› ‹حضرت علی
‹علیهالسلام› سر پیامبر‹را درحالیکه حضرت
خواب بودند، بر زانوی خود نهاد و جبرئیل
‹علیه السلام› رفت مدّتی نگذشت و خیلی
زود پیامبر سر خود را بلند کرده‹و بیدار
شدند› پس پیامبر از علی‹علیهالسلام›
پرسید : سر مرا از دامان چه کسی گرفتی؟
و دحیه دیگر آنجا را ترک کردهبود. علی‹علیه
السلام›فرمود : گمان میکنم از دحیهکلبی
پیامبر فرمود : بله او به تو چه گفت؟ علی
‹علیهالسلام› فرمود : گفتم : السلامعلیکمو
رحمةاللهوبرکاة دحیه در جواب من فرمود :
سلام خدا و رحمت و برکاتش بر تو باد ای
امیرالمؤمنین ، پیامبر فرمود : خوشا به حال
تو ای علی‹علیهالسلام› که فرشتگان الهی
از جانب خداوند به تو به عنوان امام مؤمنین
سلام کردند پس از آن علی‹علیهالسلام›از
حجرهی پیامبر خارج شد و فرمود :
ای حذیفه آیا شنیدی؟ گفتم : بله فرمود :
سخن را چگونه شنیدی؟ گفتم : شنیدم همان
طور که شما شنیدی سپس فارسی‹نام راوی
حدیث› گفت : پس در آن روز یعنی روز بیعت
با ابوبکر‹لعنتاللهعلیه› ، شمشیرهای شما کجا
بود؟ ‹حذیفه› گفت : ای وای و افسوس!
آنها قلبهایی بودند که بر آنها مُهر غفلت
نهاده شده بود :
لَها ما کَسَبَتْ وَ لَکُمْ ما کَسَبْتُمْ
وَ لاتُسْئَلُونَ عَمّا کانُوا یَعْمَلُونَ