صدای برخوردِ انگشتانش با لبهی لیوان، یا حتی لرزش خفیفِ نفسهایش، مثل افسونی بود که بر روح من نشسته بود. هر چیزی، حتی کوچکترین جزئیات، چنان شفاف و درخشان به نظر میرسید که انگار واقعیت، زیرِ این افسون، در حالِ ذوب شدن است؛ درست مثل برقِ غریبی که در چشمانِ کسی میبینی و میفهمی که دیگر هیچچیز مثل قبل، ساده نخواهد بود.
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕