تنهایی را از روی شانههایم پایین گذاشتم؛ اما دیدم که چگونه خزید و اشیای اطرافم را قُرُق کرد، تنها به اسارت وجودِ من بسنده نمیکرد. خزید و سایهاش را پهن کرد روی یک صندلیِ خالیِ سرد؛ و آهسته، به شکلِ غبار نشست بر روی کتابی که مدتهاست ورق نخورده. به هرگوشهای که مینگریستم، میدیدم که خودش را پنهان کرده. گویی هرطرفِ این چهاردیواری، رختِ تنهایی را برتن کرده است.
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕