شاید فردا؛


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


‌برای ما؛ برای من؛ شاید فردا؛ شاید..
‌𓂃¹⁴⁰³' ⁵' ¹⁶𓂃
مطمئن باش من این واژه‌ها رو واسه وزن و قافیه به همدیگه وصل نکردم؛
من این واژه‌ها رو بالا آوردم از حقیقت تلخی که هضم نکردم..🩶
‌𝑖𝑛𝑓𝑝٭
‌
حرفی، سخنی، کلامی، موسیقی‌ای:
⚝ @thesetiiibot

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


آسمون هم دلگیره انگار امروز؛


پارتی بازیمون نشه؟🪿


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
..


عزیزان اگر خوب یا بد امیدوارم که متن‌ها رو دوست داشته باشید. و تشکر میکنم که شرکت کردین و صبور بودین؛ و همچنین خوشحال میشم نظراتتون رو بدونم🤍🫶🏼


از اینجا می‌تونید شروع کنید🤍


پایان.




نمی‌توانم از طوفان‌های درونم فرار کنم؛ می‌خواهم همانند دریا باشم؛ که تمامِ این موج‌ها و تلاطم‌ها را به درون می‌کشد، در نهایت در عمق خود، به آرامشی برسد که هیچ طوفانی نمی‌تواند لمسش کند. به دور از هرچه هست، و هرچه نیست.
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕




حتی وقتی سکوت زندگی بر من سنگینی می‌کند، من را در عمق این سکون نبین؛ من را در این جریانِ پنهان، در میانه‌ی رگ‌های رویاهایم پیدا کن؛ همان که از دیروز آغاز شد و تا ابد در من جاری خواهد بود
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕




بودنِ من، چیزی نیست جز همین تکرارِ لطیف یک رنگ؛ از آن زمان که در تاریکی شکستم، سبز بودم؛ تا این دم که با هر نفسِ تازه، دوباره سبز می‌شوم. گویی از ازل، تنها همین یک رنگ را می‌دانستم: سبز بودن.
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕




آب، سرد و بی‌تفاوت، تنِ زخمیِ سالمون را در آغوش گرفته؛ انگار تقدیرش همین است؛ رقصیدن در مسیرِ منتهی به هیچ. در آینه‌ی این رودِ سیاه، یک ماهی را نه، بلکه تکه‌ای از ذهنِ آشفته‌ی خویش را می‌بینم که سال‌هاست خلافِ جهتِ این جهانِ پوچ، به امیدِ رسیدن به هیچ، نفس‌نفس می‌زند؛ انگار همه‌چیز در همین تقلا خلاصه شده، همین رنجِ بی‌سرانجام.
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕




تنهایی را از روی شانه‌هایم پایین گذاشتم؛ اما دیدم که چگونه خزید و اشیای اطرافم را قُرُق کرد، تنها به اسارت وجودِ من بسنده نمی‌کرد. خزید و سایه‌اش را پهن کرد روی یک صندلیِ خالیِ سرد؛ و آهسته، به شکلِ غبار نشست بر روی کتابی که مدت‌هاست ورق نخورده. به هرگوشه‌ای که می‌نگریستم، می‌دیدم که خودش را پنهان کرده. گویی هرطرفِ این چهاردیواری، رختِ تنهایی را برتن کرده است.
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕




او مدام با لبه‌ی تیزِ دکمه‌ی پیراهنش بازی می‌کرد؛ دکمه‌ آنقدر میان انگشتش چرخیده بود، که درنهایت لبه‌ی آن شکست. و انگار می‌خواست با هر بار خراشیدنِ پوستش با آن، تکه‌ای از این نگرانیِ بی‌شکل را از مابینِ انگشتانش بیرون بکشد. ولیکن هرچه بیشتر پوستش را می‌تراشید، گوشتِ زیرِ انگشتش شفاف‌تر می‌شد و، خودش تهی‌تر.
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕




صدای برخوردِ انگشتانش با لبه‌ی لیوان، یا حتی لرزش خفیفِ نفس‌هایش، مثل افسونی بود که بر روح من نشسته بود. هر چیزی، حتی کوچک‌ترین جزئیات، چنان شفاف و درخشان به نظر می‌رسید که انگار واقعیت، زیرِ این افسون، در حالِ ذوب شدن است؛ درست مثل برقِ غریبی که در چشمانِ کسی می‌بینی و می‌فهمی که دیگر هیچ‌چیز مثل قبل، ساده نخواهد بود.
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕

20 last posts shown.

117

subscribers
Channel statistics