او مدام با لبهی تیزِ دکمهی پیراهنش بازی میکرد؛ دکمه آنقدر میان انگشتش چرخیده بود، که درنهایت لبهی آن شکست. و انگار میخواست با هر بار خراشیدنِ پوستش با آن، تکهای از این نگرانیِ بیشکل را از مابینِ انگشتانش بیرون بکشد. ولیکن هرچه بیشتر پوستش را میتراشید، گوشتِ زیرِ انگشتش شفافتر میشد و، خودش تهیتر.
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕