آب، سرد و بیتفاوت، تنِ زخمیِ سالمون را در آغوش گرفته؛ انگار تقدیرش همین است؛ رقصیدن در مسیرِ منتهی به هیچ. در آینهی این رودِ سیاه، یک ماهی را نه، بلکه تکهای از ذهنِ آشفتهی خویش را میبینم که سالهاست خلافِ جهتِ این جهانِ پوچ، به امیدِ رسیدن به هیچ، نفسنفس میزند؛ انگار همهچیز در همین تقلا خلاصه شده، همین رنجِ بیسرانجام.
تقدیم به شما همراه با یک لیوان چای؛ ✉️☕