حالا که موهای نقره ایم نرم و لوس خزیده تو شبِ باقی . فهمیدم که آدمیزاد در نهایت خودش ، خونه ی خودشه ! کسی هم که خونه اش رو به غریبه ی دو روزه نمیسپاره . اصلا خونه سپردنی نیست !
پس چی میشه که این “ خودِ “ باقی مونده تو نبردهای زندگی رو میدیم دستِ اینو اون ؟! مگه نمیبینی هنوز گل و گلدونهات ، شاخ و برگات ، ریشه ی بی طاقتت رنجورِ مستاجرِ قبلیه ؟ فکر میکنی بعدی مراقبته ؟! بگذار خونه ، خونه بمونه ! بگذار جایی باشه که بتونی وقتی ناامید و مغلوب شدی ؛ بهش برگردی …
پس چی میشه که این “ خودِ “ باقی مونده تو نبردهای زندگی رو میدیم دستِ اینو اون ؟! مگه نمیبینی هنوز گل و گلدونهات ، شاخ و برگات ، ریشه ی بی طاقتت رنجورِ مستاجرِ قبلیه ؟ فکر میکنی بعدی مراقبته ؟! بگذار خونه ، خونه بمونه ! بگذار جایی باشه که بتونی وقتی ناامید و مغلوب شدی ؛ بهش برگردی …