Forward from: ملی مذهبی
قلبي پر از نقاشي و رنگ
گفتوگو با آسیه شامخی
«به مناسبت نهمین سال درگذشت زندهیاد هاله سحابی»
✅سال 80 من راهنمایی بودم، روی نامهام نوشته بودم کاملاً محرمانه! کسی نباید این نامه را ببیند و بخواند. یادم میآید نوشته بودم که باباعزت من دوست دارم بیایم آنجا و پرستارت شوم و مراقب باشم که قرصهایت را درست بخوری. مواظب باشم قرصهایی که مال خودت باشد به تو بدهند و قرص الکی به تو ندهند که حالت را بد کند. نوشته بودم باباعزت تو باید سعی کنی به حرفهایی که خودت باور داری فکر کنی و حرفهایی که آنها به تو میزنند را باور نکنی. نوشته بودم میخواهم بیایم پیشت تا به بهانه دکتر بردنت، تو را از زندان بیرون بیاورم تا آنجا روزنامههای قدیمی و تکراری را نخوانی و روزنامه همان روز را بخوانی و اینطوری هوای تازه تهران را ببینی. نوشته بودم من تو را دوست دارم. آقای خاتمی تو را دوست دارد، دوستهایم تو را دوست دارند و حتی مامانهای دوستهایم تو را دوست دارند.
✅هاله دو تا حكم داشت. يكبار سیزده روز كه 10 روز اول انفرادی بود و سه روز آخر عمومی. حكم ديگرش دو سال زندان بود. وقتی نامه احضارش از طرف دادگاه به خانه آمد، من تنها بودم و خیلی ترسیدم. هاله پيش از رفتن به زندان، یک دفتر برداشت و دستور پخت غذاها را خیلی ساده برای ما نوشت تا وقتی نیست از آن استفاده کنیم. هنوز که هنوز است من بعضی وقتها یکچیزهایی را از این دفتر نگاه میکنم.
✅هاله خیلی نقاشی میکرد. یادم هست برای سفر، همیشه یک لیست سفر آماده میکرد و هرچه لازم بود مینوشت، مثلاً وقتی مینوشت کلمن، عکس یک کلمن را هم جلویش نقاشی میکرد یعنی همهچیز را با نقاشی تلفیق میکرد؛ یعنی حتی در بازجوییهای انفرادی آن 13 روز، بعدازاینکه همهچیز را نوشته بود، یکسری صفحات را نقاشی کرده بود.خوشبختانه خانه ما پر از نقاشیهای هاله است. یک انباری در خانه مامان زری از نقاشیهای او هست. روی شیشههای سس نقاشی میکرد. روی آینهها و پریزهاي برق را نقاشی میکرد.
✅یکبار خیلی عصبانی شده بود. یک خصلتی داشت که اشکالش بود. بالاخره آدم است. آدم همهاش خوبی نیست و اشکالاتی هم دارد. وقتی به او اجحافی میشد، هیچی نمیگفت، آنقدر هیچی نمیگفت و هی نمیگفت و نمیگفت. بعد وقتی تلنگر دیگری بهش میخورد، یکهو میترکید. مثل آتشفشان که چندسال خاموش است و یکدفعه فوران میکند. متأسفانه این اشکال را داشت. سر ماجرای باباعزت هم این بود. آخه هاله خیلی شبیه باباعزت بود. همه میگفتن خیلی شبیه اوست. حرکاتش، رفتارش. سر ماجرای باباعزت خیلی ناراحت بود. مدام میگفت چرا همه خوبها میروند؟ چرا و چرا و خیلی ناراحتی میکرد.
✅من الانم متأثرم، هنوزم حرفش میشود گریهام میگیرد. هنوز که هنوز است برای او فعل حال بکار میبرم. نمیتوانم فعل گذشته بکار ببرم. او در خانه ما حضور دارد. چند بار خوابش را دیدم، ولی با او قهرم که اینقدر کم به خوابم ميآيد.
@mellimazzhabi
🔸منبع: چشمانداز ایران شماره 91
@cheshmandaz_iran
https://bit.ly/2XEgKRj un
گفتوگو با آسیه شامخی
«به مناسبت نهمین سال درگذشت زندهیاد هاله سحابی»
✅سال 80 من راهنمایی بودم، روی نامهام نوشته بودم کاملاً محرمانه! کسی نباید این نامه را ببیند و بخواند. یادم میآید نوشته بودم که باباعزت من دوست دارم بیایم آنجا و پرستارت شوم و مراقب باشم که قرصهایت را درست بخوری. مواظب باشم قرصهایی که مال خودت باشد به تو بدهند و قرص الکی به تو ندهند که حالت را بد کند. نوشته بودم باباعزت تو باید سعی کنی به حرفهایی که خودت باور داری فکر کنی و حرفهایی که آنها به تو میزنند را باور نکنی. نوشته بودم میخواهم بیایم پیشت تا به بهانه دکتر بردنت، تو را از زندان بیرون بیاورم تا آنجا روزنامههای قدیمی و تکراری را نخوانی و روزنامه همان روز را بخوانی و اینطوری هوای تازه تهران را ببینی. نوشته بودم من تو را دوست دارم. آقای خاتمی تو را دوست دارد، دوستهایم تو را دوست دارند و حتی مامانهای دوستهایم تو را دوست دارند.
✅هاله دو تا حكم داشت. يكبار سیزده روز كه 10 روز اول انفرادی بود و سه روز آخر عمومی. حكم ديگرش دو سال زندان بود. وقتی نامه احضارش از طرف دادگاه به خانه آمد، من تنها بودم و خیلی ترسیدم. هاله پيش از رفتن به زندان، یک دفتر برداشت و دستور پخت غذاها را خیلی ساده برای ما نوشت تا وقتی نیست از آن استفاده کنیم. هنوز که هنوز است من بعضی وقتها یکچیزهایی را از این دفتر نگاه میکنم.
✅هاله خیلی نقاشی میکرد. یادم هست برای سفر، همیشه یک لیست سفر آماده میکرد و هرچه لازم بود مینوشت، مثلاً وقتی مینوشت کلمن، عکس یک کلمن را هم جلویش نقاشی میکرد یعنی همهچیز را با نقاشی تلفیق میکرد؛ یعنی حتی در بازجوییهای انفرادی آن 13 روز، بعدازاینکه همهچیز را نوشته بود، یکسری صفحات را نقاشی کرده بود.خوشبختانه خانه ما پر از نقاشیهای هاله است. یک انباری در خانه مامان زری از نقاشیهای او هست. روی شیشههای سس نقاشی میکرد. روی آینهها و پریزهاي برق را نقاشی میکرد.
✅یکبار خیلی عصبانی شده بود. یک خصلتی داشت که اشکالش بود. بالاخره آدم است. آدم همهاش خوبی نیست و اشکالاتی هم دارد. وقتی به او اجحافی میشد، هیچی نمیگفت، آنقدر هیچی نمیگفت و هی نمیگفت و نمیگفت. بعد وقتی تلنگر دیگری بهش میخورد، یکهو میترکید. مثل آتشفشان که چندسال خاموش است و یکدفعه فوران میکند. متأسفانه این اشکال را داشت. سر ماجرای باباعزت هم این بود. آخه هاله خیلی شبیه باباعزت بود. همه میگفتن خیلی شبیه اوست. حرکاتش، رفتارش. سر ماجرای باباعزت خیلی ناراحت بود. مدام میگفت چرا همه خوبها میروند؟ چرا و چرا و خیلی ناراحتی میکرد.
✅من الانم متأثرم، هنوزم حرفش میشود گریهام میگیرد. هنوز که هنوز است برای او فعل حال بکار میبرم. نمیتوانم فعل گذشته بکار ببرم. او در خانه ما حضور دارد. چند بار خوابش را دیدم، ولی با او قهرم که اینقدر کم به خوابم ميآيد.
@mellimazzhabi
🔸منبع: چشمانداز ایران شماره 91
@cheshmandaz_iran
https://bit.ly/2XEgKRj un