غزل ۴۷
به سر افکنده مرا سایهای از تنهایی
چتر نیلوفر این باغچۀ بودایی
بین تنهایی و من راز بزرگی است، بزرگ
هم از آنگونه که در بین تو و زیبایی
□
بارَش از غیر و خودی هر چه سبکتر، خوشتر
تا به ساحل برسد رهسپر دریایی
آفتابا! تو و آن کهنهدرنگت در روز
من شهابم، من و این شیوۀ شبپیمایی
بوسهای دادی و تا بوسۀ دیگر مستم
کس شرابی نچشیده است بدین گیرایی
تا تو برگردی و از نو غزلی بنویسم،
میگذارم که قلم پر شود از شیدایی
مرحوم استاد #حسین_منزوی
به سر افکنده مرا سایهای از تنهایی
چتر نیلوفر این باغچۀ بودایی
بین تنهایی و من راز بزرگی است، بزرگ
هم از آنگونه که در بین تو و زیبایی
□
بارَش از غیر و خودی هر چه سبکتر، خوشتر
تا به ساحل برسد رهسپر دریایی
آفتابا! تو و آن کهنهدرنگت در روز
من شهابم، من و این شیوۀ شبپیمایی
بوسهای دادی و تا بوسۀ دیگر مستم
کس شرابی نچشیده است بدین گیرایی
تا تو برگردی و از نو غزلی بنویسم،
میگذارم که قلم پر شود از شیدایی
مرحوم استاد #حسین_منزوی