مجموعه اشعار حسین منزوی


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified



Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


غزل ۶۰

آیا چه دیدی آن شب، در قتلگاه یاران؟
چشم درشت خونین، ای ماه سوکواران!

از خاک بر جبینت، خورشیدها شَتک زد
آن دم که داد ظلمت، فرمان تیرباران

رعنا و ایستاده، جان‌ها به کف نهاده
رفتند و مانده بر جا، ما خیل شرمساران

ای یار، ای نگارین! پا تا سر تو خونین!
ای خوش‌ترین طلیعه از صبح شب‌شماران!

داغ تو ماندگار است، چندان که یادگار است
از خون، هزار لاله بر بیرق بهاران

یادت اگر چه خاموش، کی می‌شود فراموش؟
نامت کتیبه‌ای شد بر سنگ روزگاران

□

هر عاشقی که جان داد، در باغ سروی افتاد،
بر خاک و سرخ‌تر شد، خوناب جویباران

سهلش مگیر چونین، این سیب‌های خونین
هر یک سری بریده‌ست بر دار شاخساران

باران فرو نشسته‌ست امّا هنوز در باغ
خون چکّه‌چکّه ریزد از پنجۀ چناران

□

باران خون و خنجر، گفتی و شد مکرر
شاعر خموش دیگر! «باران مگو، بباران!»

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۵۹

رنج گرانم را به صحرا می‌دهم، صحرا نمی‌گیرد
اشک روانم را به دریا می‌دهم، دریا نمی‌گیرد

تا در کجا بِتْکانم از دامان‌ دل، این سنگ سنگین را
دلتنگی‌ام ای دوست! بی‌تو در جهانی جا نمی‌گیرد

با سنگ‌ها می‌گویم آن رازی که باید با تو می‌گفتم
سنگین‌دلا! دستت چرا دستی از این تنها نمی‌گیرد؟

ای تو پرستار شبان تلخ بیماریم! بیمارم
عشقت چرا نبض پریشان حیاتم را نمی‌گیرد؟

□

بی هر که و هر چیز آری! بی‌تو امّا نه! که این مطرود
دل از بهشت خُلد می‌گیرد، دل از حوّا نمی‌گیرد

می‌آیم و جانم به کف، وین پرسشم بر لب که آیا دوست
می‌گیرد از من تحفۀ ناقابلم را یا نمی‌گیرد؟

□

آیا گذشتند آن شبان بوسه و بیداری و بستر؟
دیگر سراغی خواهش جسمت از آن شب‌ها نمی‌گیرد؟

دیگر غزل از عشق من بر آسمان‌ها سر نمی‌ساید؟
یعنی که دیگر کار عشق از حسن تو، بالا نمی‌گیرد؟

هر سو که می‌بینم همه یأس است و سوی تو همه امّید
وین نخل پژمرده، مگر در آفتابت، پا نمی‌گیرد

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۵۸

دیری‌ست دلم دربه‌در و خانه‌به‌خانه
تا کی، به که یابد ز تو ای عشق! نشانه

دانی که چه‌ای از پس این دربه‌دری‌ها؟
خواب سحری در پی کابوس شبانه

از خون دلم بر ورق جان کلماتی‌ست
پیکی که دلم سوی تو کرده‌ست روانه

با شور تو، خون می‌زند از سینه برونم
چون ساقه که بشکافدش از پوست، جوانه

خواهم که چو ققنوس بسوزم به لهیبت
چون می‌کشی ای آتش خوش‌سوز! زبانه

تا بگذرم از صافی بی‌غشّ تو، خوش باد
بیگانه‌شدن از همگان جز تو یگانه

من دانم و تو، ای زده قُفلی به دهانم!
آن قصّه که ز اغیار شنیدیّ و ز ما، نه.

بارت که فلک نیز نیارست کشیدن
من می‌برم ای عشق! سبکبار به خانه

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۵۷

ای آتشی به مجمری از تن، به نامِ زن
من سردم است، آتشی از بوسه‌ام بزن

لب غُنچه کن به غنج و دلالی که گُل کند
از من هزار بوسه بر آن لب، بر آن دهن

گاهی دلم به وسوسهٔ بوسه می‌بری
گاهی به پیچ و تابِ تن از پُشتِ پیرهن

خواهم که پیرهن نبود در میانِ ما
تا بگذریم از آن سفرِ خاصِ تن به تن

من بی‌قرار آن شبم، آن ساعتِ عزیز
وآن لحظهِٔ یگانهٔ با تو یکی شدن

رگبارِ بی‌قراریِ من در میانِ تو
آوارِ انفجاریِ تو، در درونِ من

با خویش تا نهایتِ لذّت ببر مرا
ای آخرین کلامِ زنی! ای تمامِ زن!

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۵۶

زآن چشم سیه، گوشۀ چشمی دگرم کن
بی خودتر از اینم کن و از خود به‌ درم کن

یک جرعه چشاندی به من از عشقت و مستم
یک جرعۀ دیگر بچشان، مست‌ترم کن

شوق سفرم هست در اقصای وجودت
لب تر کن و یک بوسه جواز سفرم کن

دارم سَرِ پرواز در آفاق تو ای یار!
یاری کن و آن وسوسه را بال و پرم کن

عاری ز هنر نیستم امّا تو عبوری
از صافی عشقم ده و عین هنرم کن

صد دانه به دل دارم و یک گل به سرم نیست
بارانِ منِ خاک شو و بارورم کن

افیون زدۀ رنجم و تلخ است مذاقم
با بوسه‌ای از آن لب‌ِ شیرین، شکرم کن

پرهیز به دور افکن و سد بشکن و آن‌گاه
تا لذت آغوش بدانی، خبرم کن

شرح من و او را ببر از خاطر و در بر
بفشارم و در واژۀ «تو» مختصرم کن

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۵۵

رازی‌ست در آن چشم سیاهت، بِنَمایش
شعری نسروده‌ست نگاهت، بِسرایش

خوش می‌چرد آهوی لبت، غافل از این لب
این لب که پلنگانه کمین کرده برایش

سیبی‌ست زنخدان بهشتیت که ناچار
پرهیز مرا می‌شکند وسوسه‌هایش

گستردگی سینه‌ات آفاق فلق‌هاست
مرغی‌ست لبم، پر زده اکنون به هوایش

آغوش تو ای دوست! دَرِ باغ بهشت است
یک شب به در آی از خود و بر من بگشایش

□

هر دیده که بینم به تو می‌سنجم و زشت است
چشمی که تو را دید، جز این نیست سزایش!

دل بیمش از این نیست که در بند تو افتاد
ترسد که کنی روزی از این بند، رهایش

وصل تو، خودِ جان و همه جان جوان است
غم نیست اگر جان بستانی به بهایش

بانوی من! اندیشه مکن، عشق نمرده‌ست
در شعر من، این‌سان که بلند است صدایش

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۵۴

غزل‌غزل ترانه تو، ترانۀ بهار تو
چمن‌چمن بهار تو، بهار ماندگار تو

مسافر رهایی‌ام، بشیر روشنایی‌ام
همان که داشت عمرها مرا در انتظار تو

نگاه بی‌قرار را به هر غبار بسته، من
سوار تاخته برون از آخرین غبار، تو

نشسته‌ای و بسته‌ای به خاک این زمین مرا
بهانه‌های ماندنم تویی در این دیار، تو!

دریچه‌ای به جانبِ گل و ستاره و نسیم
گشوده از فضای این سیاه‌روزگار، تو

□

به دست‌های کوچکت، سپرده سرنوشت من
بچرخ تا بچرخم ای مدیر، تو، مدار، تو

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۵۳

بانوی من که چشم فروبست خواب را
در خواب خود به بند کشید آفتاب را

□

می‌بیندش خیال که از راه می‌رسد
تن‌پوش کرده پیرهن ماهتاب را

همچون نگین به حلقۀ سیمین صورتش
از لب سوار کرده عقیق مذاب را

بر شانه‌هاش ریخته آوار موج را
بر سینه‌هاش بسته چراغ حباب را

با ناز می‌خرامد و در خیل ماهیان
بیدار کرده وسوسۀ پیچ‌ و تاب را

رفتارش از طراوت و لبخندش از صدف
جان داده داستان پری‌های آب را

□

می‌گویمش به زمزمه: می در میان خوش است
شاید که رام خود کند این التهاب را

می‌گویدم به وسوسه: نه! بوسه خوش‌تر است
زین لب! که مست می‌کند این لب شراب را!

□

پرسیدمش: چگونه و کی صبح می‌شود؟
چشمی ز هم گشود به نرمی جواب را

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۵۲

ای بوی دوست! شب همه شب در بَرِ منی
یاد مدام حافظۀ بستر منی

ای دوست! ای خیال خوش! ای خواب خوش‌ترین!
تا زنده‌ام، تو زنده‌ترین در سر منی

افلاک را به خاک، تو آموختی ز عشق
پرواز من تویی که تو بال و پر منی

آفاق جانم از تو سحر در سحر شده‌ست
ای مشرق من! ای که سحرگستر منی

بی‌نام تو مباد مرا نامه‌ای که تو
شعر مکرّر همۀ دفتر منی

□

اردیبهشت، خوش، شب و شعر و شراب، خوش
امّا نه بی‌ تو کز همگان خوش‌تر منی

بی تو بهار و هر چه در او، نیست باورم
ای سبزه‌رو که سبزترین باور منی

خاک از بهار اگر، تن خاکیم از تو یافت
این جان تازه، ای که بهارآور منی

می‌نوشمت به شادیِ آن‌کس که جز تو نیست
ای بادۀ همیشه که سکرآور منی

هر جرعه‌ای که می‌خورم از تو معطّر است
برگ گلی رهاشده در ساغر منی

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۵۱

در به سماع آمده است از خبر آمدنت
خانه غزل‌خوان شده از زمزمۀ در زدنت

خانۀ بی‌جان ز تو جان یافته جانا! نه عجب
گر همه من جان بشوم بر اثر آمدنت

□

«حافظ شیراز» مگر وصف جمال تو کند
وصف نیارست یقین ور نه غزل‌های مَنَت

یا تو خود ای جان غزل! این همه دیوان غزل!
لب بگشایی که سخن وام کنم از دهنت

از همه شیرین‌دهنان وز همه شیرین‌سخنان
جز تو کسی نیست شکر -هم دهنت، هم سخنت‌-

بی که فراقت ببرد روشنی از چشم تنم
یوسف من! چشم دلم باز کن از پیرهنت

عشق، پی بستن من، بستن جان و تن من
بافته زنجیری از آن زلف شکن در شکنت

□

آینه‌ای شد غزلم -آینۀ کوچک تو-
خیز و در این آینه بین جلوه‌ای از خویشتنت

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل شماره‌ی ۴۹

زنی که صاعقه‌وار آنک
ردای شعله به تن دارد
فرونیامده خود پیداست
که قصد خرمن من دارد

#حسین_منزوی
@monzaviech


غزل شماره‌ی ۴۶

اینک این من سر به
سودای پریشانی نهاده
داغ عشقت را نشان کرده،
به پیشانی نهاده

#حسین‌منزوی
@monzaviech


غزل شماره‌ی ۳۴

دستش از گل، چشمش از
خورشید سنگین خواهد آمد
بسته بار گیسوان از
نافه‌ی چین خواهد آمد

#حسین_منزوی
@monzaviech




غزل ۵۰

برق سپیده دیدم در مشرق جبینت
گل‌ها به دیده چیدم از باغ آستینت

در اوج خویش هم‌چون خورشید نیم‌روزی
ای حلقۀ افق‌ها در سایۀ نگینت

شیرین و مهربانی، شیراز دخترانی
تلفیق عشق و شعری مانند سرزمینت

چون باده می‌تراود از کوزه‌ای نگارین
شعری که می‌تراود از چشم نازنینت

با خواهش نیازم، دارند ماجراها
آن شرم نازگونت، وان ناز شرمگینت

چشم تو گرم نجواست با من که آمدی؟ آه!
عمری نشسته بودم ای عشق در کمینت

از سوی روشنایی، بر اسبی از رهایی
می‌آیی و ز خورشید پر کرده خورجینت

آیا تو آن صدایی ای آشنا که باید
تا جاودان بپیچد در هستی‌ام طنینت؟

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۴۹

زنی که صاعقه‌وار آنک، ردای شعله به تن دارد
فرونیامده خود پیداست که قصد خرمن من دارد

همیشه عشق به مشتاقان پیام وصل نخواهد داد
که گاه پیرهن یوسف، کنایه‌های کفن دارد

کی‌ام، کی‌ام که نسوزم من؟ تو کیستی که نسوزانی؟
بهل که تا بشود ای دوست! هر آن‌چه قصدِ شدن دارد!

دوباره بیرق مجنون را دلم به شوق می‌افرازد
دوباره عشق در این صحرا هوای خیمه‌زدن دارد

زنی چنین که تویی بی‌شک، شکوه و روح دگر بخشد
به آن تصور دیرینه که دل ز معنی زن دارد

مگر به صافی گیسویت هوای خویش بپالایم
در این قفس که نفس در وی همیشه طعم لجن دارد

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۴۸

آن نه عشق است که بِتوان بَرِ غمخوارش برد
یا توان طبل‌زنان بر سر بازارش برد

عشق می‌خواهم از آن‌سان که رهایی باشد
هم از آن عشق که منصور سر دارش برد

عاشقی باش که گویند: به دریا زد و رفت
نه که گویند: خسی بود که جوبارش برد

دلت ایثار کن آن‌سان که حقی با حق‌دار
نه که کالاش کنی، گویی: طرّارش برد

شوکتی بود در این شیوۀ شیرین، روزی
عشقِ بازاری ما رونق بازارش برد

□

عشق یعنی قلم از تیشه و دفتر، از سنگ
که به عمری نتوان دست در آثارش برد

□

مرد میدانی اگر باشد از این جوهر ناب
کاری از پیش رود کارستان ک«آرش» برد

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۴۷

به سر افکنده مرا سایه‌ای از تنهایی
چتر نیلوفر این باغچۀ بودایی

بین تنهایی و من راز بزرگی است، بزرگ
هم از آن‌گونه که در بین تو و زیبایی

□

بارَش از غیر و خودی هر چه سبک‌تر، خوش‌تر
تا به ساحل برسد رهسپر دریایی

آفتابا! تو و آن کهنه‌درنگت در روز
من شهابم، من و این شیوۀ شب‌پیمایی

بوسه‌ای دادی و تا بوسۀ دیگر مستم
کس شرابی نچشیده‌ است بدین گیرایی

تا تو برگردی و از نو غزلی بنویسم،
می‌گذارم که قلم پر شود از شیدایی

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۴۶

اینک این من: سر به سودای پریشانی نهاده
داغ نامت را نشان کرده، به پیشانی نهاده

گریه‌ام را می‌خورم زیرا که می‌ترسم ز باران
مثل برجی خسته، برجی رو به ویرانی نهاده

از هراس گم‌شدن در گیسویت با دل چه گویم؟
با دل‌، این گستاخ پا در راه ظلمانی نهاده

تا که بیدارش کند، کی؟ بخت من اکنون که خواب است
سر به بالین شبی تاریک و طولانی نهاده

ذره ‌ذره می‌روم تحلیل، سنگ ساحلم من
خویش را در معرض امواج طوفانی نهاده

□

شاعرم من یا تو؟ ای چشمان تو امضای خود را
پای هر یک زین غزل‌های سلیمانی نهاده

مرحوم استاد #حسین_منزوی


غزل ۴۵

بی‌تو شبم با ستاره، شام غریبان است
با تو شبم بی‌ستاره نیز چراغان است

خسته و دل‌چسب، مهربان و غم‌آلوده
آمدنت مثل آفتاب زمستان است

مثل گلی نوشکفته در وسط پاییز
آمدنت آخرین تلاش بهاران است

در تو خلاصه‌ست داستان بزرگ گل
چهرۀ تو فصلِ فصل‌های شکوفان است

نکتۀ تاریخ عشق‌های اساطیری است
راز غریبی که در نگاه تو پنهان است

□

دل به چه خوش می‌کند پس از تو دگر صحرا؟
چشم تو ته‌ماندۀ شراب غزالان است

چشم تو گویا دریچه‌ای‌ است به تنهایی
کاین همه مبهوت و رازدار و هراسان است

حلقۀ صیاد، گردن تو می‌آزارد
حال تو، آهوی من! چقدر پریشان است

□

باز «مثلث» همان طلسم قدیم عشق
آه که این داستان، همیشه از این‌سان است

مرحوم استاد #حسین_منزوی

20 last posts shown.

100

subscribers
Channel statistics