غزل ۵۰
برق سپیده دیدم در مشرق جبینت
گلها به دیده چیدم از باغ آستینت
در اوج خویش همچون خورشید نیمروزی
ای حلقۀ افقها در سایۀ نگینت
شیرین و مهربانی، شیراز دخترانی
تلفیق عشق و شعری مانند سرزمینت
چون باده میتراود از کوزهای نگارین
شعری که میتراود از چشم نازنینت
با خواهش نیازم، دارند ماجراها
آن شرم نازگونت، وان ناز شرمگینت
چشم تو گرم نجواست با من که آمدی؟ آه!
عمری نشسته بودم ای عشق در کمینت
از سوی روشنایی، بر اسبی از رهایی
میآیی و ز خورشید پر کرده خورجینت
آیا تو آن صدایی ای آشنا که باید
تا جاودان بپیچد در هستیام طنینت؟
مرحوم استاد #حسین_منزوی
برق سپیده دیدم در مشرق جبینت
گلها به دیده چیدم از باغ آستینت
در اوج خویش همچون خورشید نیمروزی
ای حلقۀ افقها در سایۀ نگینت
شیرین و مهربانی، شیراز دخترانی
تلفیق عشق و شعری مانند سرزمینت
چون باده میتراود از کوزهای نگارین
شعری که میتراود از چشم نازنینت
با خواهش نیازم، دارند ماجراها
آن شرم نازگونت، وان ناز شرمگینت
چشم تو گرم نجواست با من که آمدی؟ آه!
عمری نشسته بودم ای عشق در کمینت
از سوی روشنایی، بر اسبی از رهایی
میآیی و ز خورشید پر کرده خورجینت
آیا تو آن صدایی ای آشنا که باید
تا جاودان بپیچد در هستیام طنینت؟
مرحوم استاد #حسین_منزوی