غزل ۵۲
ای بوی دوست! شب همه شب در بَرِ منی
یاد مدام حافظۀ بستر منی
ای دوست! ای خیال خوش! ای خواب خوشترین!
تا زندهام، تو زندهترین در سر منی
افلاک را به خاک، تو آموختی ز عشق
پرواز من تویی که تو بال و پر منی
آفاق جانم از تو سحر در سحر شدهست
ای مشرق من! ای که سحرگستر منی
بینام تو مباد مرا نامهای که تو
شعر مکرّر همۀ دفتر منی
□
اردیبهشت، خوش، شب و شعر و شراب، خوش
امّا نه بی تو کز همگان خوشتر منی
بی تو بهار و هر چه در او، نیست باورم
ای سبزهرو که سبزترین باور منی
خاک از بهار اگر، تن خاکیم از تو یافت
این جان تازه، ای که بهارآور منی
مینوشمت به شادیِ آنکس که جز تو نیست
ای بادۀ همیشه که سکرآور منی
هر جرعهای که میخورم از تو معطّر است
برگ گلی رهاشده در ساغر منی
مرحوم استاد #حسین_منزوی
ای بوی دوست! شب همه شب در بَرِ منی
یاد مدام حافظۀ بستر منی
ای دوست! ای خیال خوش! ای خواب خوشترین!
تا زندهام، تو زندهترین در سر منی
افلاک را به خاک، تو آموختی ز عشق
پرواز من تویی که تو بال و پر منی
آفاق جانم از تو سحر در سحر شدهست
ای مشرق من! ای که سحرگستر منی
بینام تو مباد مرا نامهای که تو
شعر مکرّر همۀ دفتر منی
□
اردیبهشت، خوش، شب و شعر و شراب، خوش
امّا نه بی تو کز همگان خوشتر منی
بی تو بهار و هر چه در او، نیست باورم
ای سبزهرو که سبزترین باور منی
خاک از بهار اگر، تن خاکیم از تو یافت
این جان تازه، ای که بهارآور منی
مینوشمت به شادیِ آنکس که جز تو نیست
ای بادۀ همیشه که سکرآور منی
هر جرعهای که میخورم از تو معطّر است
برگ گلی رهاشده در ساغر منی
مرحوم استاد #حسین_منزوی