غزل ۵۳
بانوی من که چشم فروبست خواب را
در خواب خود به بند کشید آفتاب را
□
میبیندش خیال که از راه میرسد
تنپوش کرده پیرهن ماهتاب را
همچون نگین به حلقۀ سیمین صورتش
از لب سوار کرده عقیق مذاب را
بر شانههاش ریخته آوار موج را
بر سینههاش بسته چراغ حباب را
با ناز میخرامد و در خیل ماهیان
بیدار کرده وسوسۀ پیچ و تاب را
رفتارش از طراوت و لبخندش از صدف
جان داده داستان پریهای آب را
□
میگویمش به زمزمه: می در میان خوش است
شاید که رام خود کند این التهاب را
میگویدم به وسوسه: نه! بوسه خوشتر است
زین لب! که مست میکند این لب شراب را!
□
پرسیدمش: چگونه و کی صبح میشود؟
چشمی ز هم گشود به نرمی جواب را
مرحوم استاد #حسین_منزوی
بانوی من که چشم فروبست خواب را
در خواب خود به بند کشید آفتاب را
□
میبیندش خیال که از راه میرسد
تنپوش کرده پیرهن ماهتاب را
همچون نگین به حلقۀ سیمین صورتش
از لب سوار کرده عقیق مذاب را
بر شانههاش ریخته آوار موج را
بر سینههاش بسته چراغ حباب را
با ناز میخرامد و در خیل ماهیان
بیدار کرده وسوسۀ پیچ و تاب را
رفتارش از طراوت و لبخندش از صدف
جان داده داستان پریهای آب را
□
میگویمش به زمزمه: می در میان خوش است
شاید که رام خود کند این التهاب را
میگویدم به وسوسه: نه! بوسه خوشتر است
زین لب! که مست میکند این لب شراب را!
□
پرسیدمش: چگونه و کی صبح میشود؟
چشمی ز هم گشود به نرمی جواب را
مرحوم استاد #حسین_منزوی