غزل ۵۴
غزلغزل ترانه تو، ترانۀ بهار تو
چمنچمن بهار تو، بهار ماندگار تو
مسافر رهاییام، بشیر روشناییام
همان که داشت عمرها مرا در انتظار تو
نگاه بیقرار را به هر غبار بسته، من
سوار تاخته برون از آخرین غبار، تو
نشستهای و بستهای به خاک این زمین مرا
بهانههای ماندنم تویی در این دیار، تو!
دریچهای به جانبِ گل و ستاره و نسیم
گشوده از فضای این سیاهروزگار، تو
□
به دستهای کوچکت، سپرده سرنوشت من
بچرخ تا بچرخم ای مدیر، تو، مدار، تو
مرحوم استاد #حسین_منزوی
غزلغزل ترانه تو، ترانۀ بهار تو
چمنچمن بهار تو، بهار ماندگار تو
مسافر رهاییام، بشیر روشناییام
همان که داشت عمرها مرا در انتظار تو
نگاه بیقرار را به هر غبار بسته، من
سوار تاخته برون از آخرین غبار، تو
نشستهای و بستهای به خاک این زمین مرا
بهانههای ماندنم تویی در این دیار، تو!
دریچهای به جانبِ گل و ستاره و نسیم
گشوده از فضای این سیاهروزگار، تو
□
به دستهای کوچکت، سپرده سرنوشت من
بچرخ تا بچرخم ای مدیر، تو، مدار، تو
مرحوم استاد #حسین_منزوی