غزل ۵۵
رازیست در آن چشم سیاهت، بِنَمایش
شعری نسرودهست نگاهت، بِسرایش
خوش میچرد آهوی لبت، غافل از این لب
این لب که پلنگانه کمین کرده برایش
سیبیست زنخدان بهشتیت که ناچار
پرهیز مرا میشکند وسوسههایش
گستردگی سینهات آفاق فلقهاست
مرغیست لبم، پر زده اکنون به هوایش
آغوش تو ای دوست! دَرِ باغ بهشت است
یک شب به در آی از خود و بر من بگشایش
□
هر دیده که بینم به تو میسنجم و زشت است
چشمی که تو را دید، جز این نیست سزایش!
دل بیمش از این نیست که در بند تو افتاد
ترسد که کنی روزی از این بند، رهایش
وصل تو، خودِ جان و همه جان جوان است
غم نیست اگر جان بستانی به بهایش
بانوی من! اندیشه مکن، عشق نمردهست
در شعر من، اینسان که بلند است صدایش
مرحوم استاد #حسین_منزوی
رازیست در آن چشم سیاهت، بِنَمایش
شعری نسرودهست نگاهت، بِسرایش
خوش میچرد آهوی لبت، غافل از این لب
این لب که پلنگانه کمین کرده برایش
سیبیست زنخدان بهشتیت که ناچار
پرهیز مرا میشکند وسوسههایش
گستردگی سینهات آفاق فلقهاست
مرغیست لبم، پر زده اکنون به هوایش
آغوش تو ای دوست! دَرِ باغ بهشت است
یک شب به در آی از خود و بر من بگشایش
□
هر دیده که بینم به تو میسنجم و زشت است
چشمی که تو را دید، جز این نیست سزایش!
دل بیمش از این نیست که در بند تو افتاد
ترسد که کنی روزی از این بند، رهایش
وصل تو، خودِ جان و همه جان جوان است
غم نیست اگر جان بستانی به بهایش
بانوی من! اندیشه مکن، عشق نمردهست
در شعر من، اینسان که بلند است صدایش
مرحوم استاد #حسین_منزوی