غزل ۵۶
زآن چشم سیه، گوشۀ چشمی دگرم کن
بی خودتر از اینم کن و از خود به درم کن
یک جرعه چشاندی به من از عشقت و مستم
یک جرعۀ دیگر بچشان، مستترم کن
شوق سفرم هست در اقصای وجودت
لب تر کن و یک بوسه جواز سفرم کن
دارم سَرِ پرواز در آفاق تو ای یار!
یاری کن و آن وسوسه را بال و پرم کن
عاری ز هنر نیستم امّا تو عبوری
از صافی عشقم ده و عین هنرم کن
صد دانه به دل دارم و یک گل به سرم نیست
بارانِ منِ خاک شو و بارورم کن
افیون زدۀ رنجم و تلخ است مذاقم
با بوسهای از آن لبِ شیرین، شکرم کن
پرهیز به دور افکن و سد بشکن و آنگاه
تا لذت آغوش بدانی، خبرم کن
شرح من و او را ببر از خاطر و در بر
بفشارم و در واژۀ «تو» مختصرم کن
مرحوم استاد #حسین_منزوی
زآن چشم سیه، گوشۀ چشمی دگرم کن
بی خودتر از اینم کن و از خود به درم کن
یک جرعه چشاندی به من از عشقت و مستم
یک جرعۀ دیگر بچشان، مستترم کن
شوق سفرم هست در اقصای وجودت
لب تر کن و یک بوسه جواز سفرم کن
دارم سَرِ پرواز در آفاق تو ای یار!
یاری کن و آن وسوسه را بال و پرم کن
عاری ز هنر نیستم امّا تو عبوری
از صافی عشقم ده و عین هنرم کن
صد دانه به دل دارم و یک گل به سرم نیست
بارانِ منِ خاک شو و بارورم کن
افیون زدۀ رنجم و تلخ است مذاقم
با بوسهای از آن لبِ شیرین، شکرم کن
پرهیز به دور افکن و سد بشکن و آنگاه
تا لذت آغوش بدانی، خبرم کن
شرح من و او را ببر از خاطر و در بر
بفشارم و در واژۀ «تو» مختصرم کن
مرحوم استاد #حسین_منزوی