غزل ۵۷
ای آتشی به مجمری از تن، به نامِ زن
من سردم است، آتشی از بوسهام بزن
لب غُنچه کن به غنج و دلالی که گُل کند
از من هزار بوسه بر آن لب، بر آن دهن
گاهی دلم به وسوسهٔ بوسه میبری
گاهی به پیچ و تابِ تن از پُشتِ پیرهن
خواهم که پیرهن نبود در میانِ ما
تا بگذریم از آن سفرِ خاصِ تن به تن
من بیقرار آن شبم، آن ساعتِ عزیز
وآن لحظهِٔ یگانهٔ با تو یکی شدن
رگبارِ بیقراریِ من در میانِ تو
آوارِ انفجاریِ تو، در درونِ من
با خویش تا نهایتِ لذّت ببر مرا
ای آخرین کلامِ زنی! ای تمامِ زن!
مرحوم استاد #حسین_منزوی
ای آتشی به مجمری از تن، به نامِ زن
من سردم است، آتشی از بوسهام بزن
لب غُنچه کن به غنج و دلالی که گُل کند
از من هزار بوسه بر آن لب، بر آن دهن
گاهی دلم به وسوسهٔ بوسه میبری
گاهی به پیچ و تابِ تن از پُشتِ پیرهن
خواهم که پیرهن نبود در میانِ ما
تا بگذریم از آن سفرِ خاصِ تن به تن
من بیقرار آن شبم، آن ساعتِ عزیز
وآن لحظهِٔ یگانهٔ با تو یکی شدن
رگبارِ بیقراریِ من در میانِ تو
آوارِ انفجاریِ تو، در درونِ من
با خویش تا نهایتِ لذّت ببر مرا
ای آخرین کلامِ زنی! ای تمامِ زن!
مرحوم استاد #حسین_منزوی