غزل ۵۸
دیریست دلم دربهدر و خانهبهخانه
تا کی، به که یابد ز تو ای عشق! نشانه
دانی که چهای از پس این دربهدریها؟
خواب سحری در پی کابوس شبانه
از خون دلم بر ورق جان کلماتیست
پیکی که دلم سوی تو کردهست روانه
با شور تو، خون میزند از سینه برونم
چون ساقه که بشکافدش از پوست، جوانه
خواهم که چو ققنوس بسوزم به لهیبت
چون میکشی ای آتش خوشسوز! زبانه
تا بگذرم از صافی بیغشّ تو، خوش باد
بیگانهشدن از همگان جز تو یگانه
من دانم و تو، ای زده قُفلی به دهانم!
آن قصّه که ز اغیار شنیدیّ و ز ما، نه.
بارت که فلک نیز نیارست کشیدن
من میبرم ای عشق! سبکبار به خانه
مرحوم استاد #حسین_منزوی
دیریست دلم دربهدر و خانهبهخانه
تا کی، به که یابد ز تو ای عشق! نشانه
دانی که چهای از پس این دربهدریها؟
خواب سحری در پی کابوس شبانه
از خون دلم بر ورق جان کلماتیست
پیکی که دلم سوی تو کردهست روانه
با شور تو، خون میزند از سینه برونم
چون ساقه که بشکافدش از پوست، جوانه
خواهم که چو ققنوس بسوزم به لهیبت
چون میکشی ای آتش خوشسوز! زبانه
تا بگذرم از صافی بیغشّ تو، خوش باد
بیگانهشدن از همگان جز تو یگانه
من دانم و تو، ای زده قُفلی به دهانم!
آن قصّه که ز اغیار شنیدیّ و ز ما، نه.
بارت که فلک نیز نیارست کشیدن
من میبرم ای عشق! سبکبار به خانه
مرحوم استاد #حسین_منزوی