غزل ۵۹
رنج گرانم را به صحرا میدهم، صحرا نمیگیرد
اشک روانم را به دریا میدهم، دریا نمیگیرد
تا در کجا بِتْکانم از دامان دل، این سنگ سنگین را
دلتنگیام ای دوست! بیتو در جهانی جا نمیگیرد
با سنگها میگویم آن رازی که باید با تو میگفتم
سنگیندلا! دستت چرا دستی از این تنها نمیگیرد؟
ای تو پرستار شبان تلخ بیماریم! بیمارم
عشقت چرا نبض پریشان حیاتم را نمیگیرد؟
□
بی هر که و هر چیز آری! بیتو امّا نه! که این مطرود
دل از بهشت خُلد میگیرد، دل از حوّا نمیگیرد
میآیم و جانم به کف، وین پرسشم بر لب که آیا دوست
میگیرد از من تحفۀ ناقابلم را یا نمیگیرد؟
□
آیا گذشتند آن شبان بوسه و بیداری و بستر؟
دیگر سراغی خواهش جسمت از آن شبها نمیگیرد؟
دیگر غزل از عشق من بر آسمانها سر نمیساید؟
یعنی که دیگر کار عشق از حسن تو، بالا نمیگیرد؟
هر سو که میبینم همه یأس است و سوی تو همه امّید
وین نخل پژمرده، مگر در آفتابت، پا نمیگیرد
مرحوم استاد #حسین_منزوی
رنج گرانم را به صحرا میدهم، صحرا نمیگیرد
اشک روانم را به دریا میدهم، دریا نمیگیرد
تا در کجا بِتْکانم از دامان دل، این سنگ سنگین را
دلتنگیام ای دوست! بیتو در جهانی جا نمیگیرد
با سنگها میگویم آن رازی که باید با تو میگفتم
سنگیندلا! دستت چرا دستی از این تنها نمیگیرد؟
ای تو پرستار شبان تلخ بیماریم! بیمارم
عشقت چرا نبض پریشان حیاتم را نمیگیرد؟
□
بی هر که و هر چیز آری! بیتو امّا نه! که این مطرود
دل از بهشت خُلد میگیرد، دل از حوّا نمیگیرد
میآیم و جانم به کف، وین پرسشم بر لب که آیا دوست
میگیرد از من تحفۀ ناقابلم را یا نمیگیرد؟
□
آیا گذشتند آن شبان بوسه و بیداری و بستر؟
دیگر سراغی خواهش جسمت از آن شبها نمیگیرد؟
دیگر غزل از عشق من بر آسمانها سر نمیساید؟
یعنی که دیگر کار عشق از حسن تو، بالا نمیگیرد؟
هر سو که میبینم همه یأس است و سوی تو همه امّید
وین نخل پژمرده، مگر در آفتابت، پا نمیگیرد
مرحوم استاد #حسین_منزوی