غزل ۶۰
آیا چه دیدی آن شب، در قتلگاه یاران؟
چشم درشت خونین، ای ماه سوکواران!
از خاک بر جبینت، خورشیدها شَتک زد
آن دم که داد ظلمت، فرمان تیرباران
رعنا و ایستاده، جانها به کف نهاده
رفتند و مانده بر جا، ما خیل شرمساران
ای یار، ای نگارین! پا تا سر تو خونین!
ای خوشترین طلیعه از صبح شبشماران!
داغ تو ماندگار است، چندان که یادگار است
از خون، هزار لاله بر بیرق بهاران
یادت اگر چه خاموش، کی میشود فراموش؟
نامت کتیبهای شد بر سنگ روزگاران
□
هر عاشقی که جان داد، در باغ سروی افتاد،
بر خاک و سرختر شد، خوناب جویباران
سهلش مگیر چونین، این سیبهای خونین
هر یک سری بریدهست بر دار شاخساران
باران فرو نشستهست امّا هنوز در باغ
خون چکّهچکّه ریزد از پنجۀ چناران
□
باران خون و خنجر، گفتی و شد مکرر
شاعر خموش دیگر! «باران مگو، بباران!»
مرحوم استاد #حسین_منزوی
آیا چه دیدی آن شب، در قتلگاه یاران؟
چشم درشت خونین، ای ماه سوکواران!
از خاک بر جبینت، خورشیدها شَتک زد
آن دم که داد ظلمت، فرمان تیرباران
رعنا و ایستاده، جانها به کف نهاده
رفتند و مانده بر جا، ما خیل شرمساران
ای یار، ای نگارین! پا تا سر تو خونین!
ای خوشترین طلیعه از صبح شبشماران!
داغ تو ماندگار است، چندان که یادگار است
از خون، هزار لاله بر بیرق بهاران
یادت اگر چه خاموش، کی میشود فراموش؟
نامت کتیبهای شد بر سنگ روزگاران
□
هر عاشقی که جان داد، در باغ سروی افتاد،
بر خاک و سرختر شد، خوناب جویباران
سهلش مگیر چونین، این سیبهای خونین
هر یک سری بریدهست بر دار شاخساران
باران فرو نشستهست امّا هنوز در باغ
خون چکّهچکّه ریزد از پنجۀ چناران
□
باران خون و خنجر، گفتی و شد مکرر
شاعر خموش دیگر! «باران مگو، بباران!»
مرحوم استاد #حسین_منزوی