نپنت عزیز، اکتبرت بخیر.
یکم زمان عجیبی برای نوشتنه. خصوصا برای یکی که توی یه دنیای دیگه روی یه ریتم هماهنگ با من نفس میکشه و به یک ستاره نگاه میکنه. میگن آسمون چه اینجا و چه اونجا یکیه. برای همین دارم زیر اسمون شب برات مینویسم.
روی پشت بومم و داخل یه مهمونی درجریانه. یه جشن سبک به مناسبت نامزدیِ من. بامزهست نه؟. ازدواج و این چیزها.
توی دومین سانس اجرای نمایش موردعلاقهم آشنا شدیم. بلیط اشتباهی گرفته بودم و دو ساعت تمام روی صندلی خارج از آمفی تئاتر چرت میزدم که یهو پیداش شد. گویا جزوی از عوامل پشت صحنه بود. بهم پیشنهاد داد از بالکن کارکنان نمایش رو ببینم و خب، از بهترین تجربههای زندگیم بود.
بنظرت ازدواج قراره چیزی رو ازم بدزده؟ همهچیز درست مثل شعرهاییه که تو حاشیهی کتابهام نوشتم. بوی یه تغییر بزرگ و غیرقابل برگشت بهمشامم میرسه و صادقانه هربار که بهش نگاه میکنم کنی دو دل میشم. حس میکنم روح ما از اینکه آزادی دست و پا شکستهش هم از بین بره میترسه. غیر از این چیزی برای تردید پیدا نمیکنم.
میگما، طعم عشق برای تو چه شکلیعه؟ کنجکاوم بدونم الان چندسالته. امیدوارم اونقد برای هرچیزی عجله نکنی. هرچیزی به وقتش اتفاق میفته و اگر هم هرگز رخ نداد لابد برای تو نبوده. من زیاد به خدا و موجودات ماورایی باور ندارم ولی به انرژی چرا. چه اون سطح از انرژیای که روی برگ میشینه و چه اونی که خون رو میغلتونه وقتی به کسی که دوستش دارینگاه میکنی.
بوی چای تازه دم میاد. میدونن چای دوست دارم. امیدوارم تو هم اگه به اسمون شب نگاه کردی حواست به من باشه. یا وقتی داری یه چای ریز میخوری. توام برام بنویس باشه؟ خوشحال میشم
دوستدار تو، نپنت.