وانیِ عزیز،اکتبرت بخیر
داشتم غروب خورشید رو از پنجرهی کارگاه تماشا میکردم و ناگهان به این فکر کردم یک منِ دیگه حالا ممکنه کجا ایستاده باشه. کجا ایستادی؟
دیشب تا دم دمای صبح از یه فقدان وصفناپذیر گریه کردم و هرچقدر هم سعی کردم نتونستم دلیل اصلیش رو پیدا کنم. گاهی یه چیزی درونم برای همیشه گم میشه،طوری که خودم هم قادر به پیدا کردنش نیستم. تو هم بدنت رو اینطوری گم میکنی؟
همکارهام توی کارگاه میگن من خیلی حساستر از چیزیام که به ظاهر نشون میدم،برام جای تعجبه اخه خیلی وقته که تشخیص نمیدو واقعا چیزی رو حس میکنم یا نه.
این نامه یه کمک یا چمیدونم،درد و دل نیست. حتی نمیتونم بگم دارم به خاطر غم برات مینویسم. صرفا یه چیز زیبا دیدم و آرزو کردم اطراف تو هم زیبایی
هایی به چشمگیر بودن غروب خورشید پیدا بشه.
تو بهم بگو،تو چیکار میکنی؟ فکر کنم بیشتر از اینکه دلم بخواد بنویسم دوست دارم از تو بشنوم. احساسات تو حرفای بیشتری برای گرفتن دارن
دوستدار تو،وانی.
داشتم غروب خورشید رو از پنجرهی کارگاه تماشا میکردم و ناگهان به این فکر کردم یک منِ دیگه حالا ممکنه کجا ایستاده باشه. کجا ایستادی؟
دیشب تا دم دمای صبح از یه فقدان وصفناپذیر گریه کردم و هرچقدر هم سعی کردم نتونستم دلیل اصلیش رو پیدا کنم. گاهی یه چیزی درونم برای همیشه گم میشه،طوری که خودم هم قادر به پیدا کردنش نیستم. تو هم بدنت رو اینطوری گم میکنی؟
همکارهام توی کارگاه میگن من خیلی حساستر از چیزیام که به ظاهر نشون میدم،برام جای تعجبه اخه خیلی وقته که تشخیص نمیدو واقعا چیزی رو حس میکنم یا نه.
این نامه یه کمک یا چمیدونم،درد و دل نیست. حتی نمیتونم بگم دارم به خاطر غم برات مینویسم. صرفا یه چیز زیبا دیدم و آرزو کردم اطراف تو هم زیبایی
هایی به چشمگیر بودن غروب خورشید پیدا بشه.
تو بهم بگو،تو چیکار میکنی؟ فکر کنم بیشتر از اینکه دلم بخواد بنویسم دوست دارم از تو بشنوم. احساسات تو حرفای بیشتری برای گرفتن دارن
دوستدار تو،وانی.