امروز یه اقای سن بالا و کوهنورد،داشت عکسای جوونیاشو نشونم میداد و خب باید اعتراف کنم که غبطه خوردم مثل اون در دل طبیعت شناور نبودم و پاهام هنوز خیلی از صخره های بلند و زمینهای پست رو نمیشناسه؛ایشون خیلی با شوق عکساشو نشونم میداد و اکثرشون با فلشر در فاصله های مختلف و به صورت واضح بدون هیچ فیلترِ پوشاننده ی چین و چروک و در دل کوهستان گرفته شده بودن و داشتم فکر میکردم چقدر قشنگ!اون واقعا زیباست!چهرش و کارهایی که کرده و جوری که زندگی کرده همش قشنگه و این باعث شد بدونم زیبایی چهره به پوست صاف و چشمهای بلورین و موهای آسفالت کشیده نیست.بلکه به واقعی بودنه؛اون اقای سن بالا، واقعی، واقعیت خودش بود و این چقدر از هرنظر بهش زیبایی میبخشید.