'𝐬 𝐬𝐩𝐫𝐢𝐧𝐠

من هر شب تا ساعت ۳ نصف شب:رقصیدن با آهنگهای قدیمی در تاریکی وتنهایی ،احساساتی شدن شدید،پرانرژی بودن،شور و شعف و عاشق بودنهای عمیق و بی دلیل و همه ی اینا درصورت نبود هیچ معشوقی.

مهم نیست چندسال عمر کنم،
این سه تا آهنگ همیشه تو قلبم میمونن.

لطفا یه لحظه فکر کنین و ببینین ادمایی که جذبشون شدین همشون چه وجه ی مشترک اخلاقی ای داشتن؟و چه چیزیو بهتون دادن؟توجه؟تحسین؟مثبت اندیشی؟حمایت؟یا...هرچیزی که هست ممکنه فقط درشرایط خاصی اونو از سمت نزدیکان یا خونوادتون دریافت میکردین و حالا که اون فرد همون چیزو بهتون برمیگردونه شما ناخوداگاه برطبق عادت احساس خوب بهتون دست میده و میخواین که این حس پیشتون باشه پس جذب اون فرد میشین...

خیلی از عادتهای بدمون بخاطر سرکوب بخشی از احساساتمونه.مثلا اگه تو کاریو عمیقا دوست داشته باشی ولی به هردلیلی انجام دادنشو از خودت منع کنی،اون علاقه هرگز رهات نمیکنه بلکه به شکل یه عادت یا رفتار اسیب زننده درمیاد و ازارت میده. تو فکر میکنی داری بی دلیل یه کار اشتباهو مدام تکرار میکنی درصورتی که اون میتونه میلی باشه که تو قبلاها سرکوبش کردی..

تمام آنچه که دوست دارم مرا میگریاند.

امروز یه اقای سن بالا و کوهنورد،داشت عکسای جوونیاشو نشونم میداد و خب باید اعتراف کنم که غبطه خوردم مثل اون در دل طبیعت شناور نبودم و پاهام هنوز خیلی از صخره های بلند و زمینهای پست رو نمیشناسه؛ایشون خیلی با شوق عکساشو نشونم میداد و اکثرشون با فلشر در فاصله های مختلف و به صورت واضح بدون هیچ فیلترِ پوشاننده ی چین و چروک و در دل کوهستان گرفته شده بودن و داشتم فکر میکردم چقدر قشنگ!اون واقعا زیباست!چهرش و کارهایی که کرده و جوری که زندگی کرده همش قشنگه و این باعث شد بدونم زیبایی چهره به پوست صاف و چشمهای بلورین و موهای آسفالت کشیده نیست.بلکه به واقعی بودنه؛اون اقای سن بالا، واقعی، واقعیت خودش بود و این چقدر از هرنظر بهش زیبایی میبخشید.

-آدمهای روزهای قدیم

آدمهای روزهای قدیم محدود کلیشه ها شدن،توی شلوغی ها تلاش کردن،توی شلوغی ها دنبال خودشون گشتن،زیاد در نقشهاشون فرو رفتن.آدمهای روزهای قدیم روزی برای دردهاشون از ته دل گریه کردن،داغ جنگ و دشمنی،زخم و دوری،بیماری و مرگهای دست جمعی،مزه ی بردگیهای خشک و تبعیضهای جغرافیایی رو چشیدن.

آدمهای روزهای قدیم طعم فقر استخوان سوز رو خوب میشناسن،اونا با رنگ آهنگ های کهنه و بوی دستخط های مرده،با مکانهای تاریخی،کوچه پس کوچه های خاک خورده،با دفترهای پوسیده و جسدهای زیرخاکستر فرو رفته رمانتیکها ساختن ،آدمهای روزهای قدیم به اشیا روح دادن،توی خرابه ها به رقصیدن دروومدن،ایستگاه های قطار رو با دل کندنها و دعاهای سبز جنگل کردن،کرسی هارو از عشق گرما دادن و قلب فانوس هارو با صبرِ انتظار شعله ور کردن،

آدمهای روزهای قدیم روزی برای معشوقه هاشون زیر درختهای بید و در آغوش غروبهای آفتاب شعر گفتن،بدون چتر زیر بارون کار کردن،زیر آسمونهای پرستاره به خواب رفتن،دنیارو از بلندی شاخه های درخت دیدن، بارونهای شدید و برفهای مرگبار رو تجربه کردن، از میون ترسها دست به خلق لالایی ها زدن،به فکر خاتمه دادن به زندگی افتادن ،و حتی به غم و دردها ارزش بخشیدن.

آدمهای روزهای قدیم از جنس بارونن،یک روز به پنجره خوردن،شروع به پیش رفتن کردن،شیشه هارو که آغشته کردن پخش شدن و به دردی که حمل میکردن تبدیل شدن،نگران امروز بودن و وقتی امروز رسید پرده هارو کنار زدن،دست به قلمها بردن و کاغذهای خشک رو به جوهرهای تر محکوم کردن.بعد روحشونو سوار بر قایق بادهای شرق دور به سمت سیاه آب های زمونه مسافر کردن و امروز، روزی بود که آدمهای روزهای قدیم بالاخره یاد گرفتن تموم این سالها فقط برای یکبار زندگی میکردن.

روزی بیابانی دیدم؛
مرا‌ بلعید و گفت:
"این خاکهای کهنه آب نمیخواهند؛خون بدهید."

یه متنی بود که میگفت "چرا همش مقایسه؟"
وقتی فقط خودم از شرایط زندگیم خبر دارم
وقتی فقط خودم میدونم چه چیزاییو تحمل کردم
وقتی فقط خودم میدونم با چه مصیبتهایی سر و کله زدم.وقتی فقط خودم میدونم تو چه حال روحی-مالی-جسمی ای زندگی کردم
وقتی فقط خودم داستانِ خودمو میدونم.
پس مقایسه چرا؟
چه اهمیتی داره فلانی به کجاها رسید؟
از کجا معلوم شاید یه ذره ی کوچیک موفقیت و پیشرفت من صد برابر موفقیت بزرگ یک نفر دیگه ارزش داشته باشه.

از دوباره بلند شدن از زمین نترسین، از دوباره تلاش کردن و دوباره زندگی کردن، اوج گرفتن و دوباره آرزو کردن.بهترین درس‌های زندگی رو معمولاً در سخت‌ترین شرایط و از بدترین اشتباهاتمون یادمیگیریم.

طبیعت واقعا بهم روحیه میده...🌸🌿

من چرا با صحنه های غم انگیز گریم نمیگیره و با دیالوگها ابر بهاری میشم؟