این روزها...
واقعاً نمیدانم درونم چه میگذرد.
گاهی چنان شوق زندگی در رگهایم جاری میشود،
که گمان میکنم میتوانم جهان را در آغوش بگیرم.
امّا لحظهای بعد،
همچو گلی پژمرده در گوشهای از باغِ روزگار،
در خود میپیچم؛
خسته، خاموش و بیرمق.
دلخوشیها ناپایدار شدهاند،
امید، مثل مه صبحگاهی میآید و زود میرود.
و من ماندهام در کشاکشِ میان خواستن و بریدن،
میان لبخند و اشک،
میان شوقِ زیستن و خستگی از نفس کشیدن.
نمیدانم این رفت و آمدها تا کی ادامه دارد،
تنها میدانم چیزی درونم در نبرد است؛
نبردی بیصدا،
اما جانفرسا...
#س
واقعاً نمیدانم درونم چه میگذرد.
گاهی چنان شوق زندگی در رگهایم جاری میشود،
که گمان میکنم میتوانم جهان را در آغوش بگیرم.
امّا لحظهای بعد،
همچو گلی پژمرده در گوشهای از باغِ روزگار،
در خود میپیچم؛
خسته، خاموش و بیرمق.
دلخوشیها ناپایدار شدهاند،
امید، مثل مه صبحگاهی میآید و زود میرود.
و من ماندهام در کشاکشِ میان خواستن و بریدن،
میان لبخند و اشک،
میان شوقِ زیستن و خستگی از نفس کشیدن.
نمیدانم این رفت و آمدها تا کی ادامه دارد،
تنها میدانم چیزی درونم در نبرد است؛
نبردی بیصدا،
اما جانفرسا...
#س