آن‌سوی نبودن


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


دل‌نوشته‌هایم را در تاریکی می‌کارم، شاید روزی به روشنایی برسند.

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


و در دل خود، کینه‌ها را پیش از آن‌که ریشه بزنند، خاموش کنیم.
آدمی اگرچه پر از درد است، اما هنوز می‌تواند انتخاب کند؛
می‌تواند با زخم‌هایش زندگی بیاموزد،
نه آنکه در آن‌ها گم شود.

باید یاد بگیریم در اوج تلخی هم،
دست از انسان بودن نکشیم.
درد را بفهمیم، نه اینکه آن را به دیگری تحمیل کنیم.
فرو نریزیم، مگر بی‌صدا و در خلوت خودمان،
که جهان این روزها تماشاگری بی‌رحم است.

صبوری کنیم، حتی وقتی هیچ چیز سر جای خودش نیست.
حتی وقتی باورمان نمی‌کنند، نمی‌بینند، نمی‌فهمند...
که این دنیا، برای دل‌های لطیف ساخته نشده،
اما هنوز می‌شود با دل لطیف زیست،
بدون آن‌که شبیه سنگ شد.


Forward from: " تا واژه شدم ✨"
#چالش
سلام نویسنده‌های خوش‌قلم
اگر مایلید این پیام را در چنل‌هایتان شریک بسازید و این متن را کامل کنید.
من هم اینجا بفرستم بشنویم و شنیده شویم.✨🫶



ضجه‌های آدمی تمامی ندارند
چون عصیان‌ها بخشی از زندگی ما را تشکیل می‌دهند.
در این میان تنها کاری که از ما برمی‌آید،
این‌ است: تا می‌توانیم تخمِ صبوری بکاریم
بذر بدی‌ها را با داس برکنیم و....


من همیشه به آن دخترانی غبطه خورده‌ام
که بی‌هیچ فاصله‌ای، عاشق پدران‌شان بوده‌اند...
دخترانی که با تمام وجود، آغوش پدر را
امن‌ترین جای جهان دانسته‌اند.
اما من...

پدرم هرگز فرصتی نداد
که عاشقش شوم.
نه با آغوشی، نه با نگاهی،
و نه حتی با سکوتی که نشانی از مهر داشته باشد.

او همیشه آن‌قدر دور،
آن‌قدر سخت و خاموش بود،
که عشق ورزیدن به او
بیشتر شبیه آرزو بود
تا واقعیت.

و من هنوز هم،
با تمام کودکی‌های نزیسته‌ام،
به آن دخترانی فکر می‌کنم
که «پدر» را
با واژه‌ی «دوست‌داشتن» شناخته‌اند.


*فیودور میخاییلوویچ داستایوفسکی* (Fyodor Mikhailovich Dostoevsky) یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان ادبیات روس و جهان بود. او در سال *۱۸۲۱* در مسکو به دنیا آمد و در سال *۱۸۸۱* درگذشت. داستایوفسکی بیشتر به‌خاطر بررسی عمیق *روان انسان، مسائل اخلاقی، فلسفی، دینی* و *اجتماعی* شناخته می‌شود.

خلاصه‌ای از زندگی:
- در خانواده‌ای مذهبی و نسبتاً سخت‌گیر بزرگ شد.
- تحصیلاتش را در آکادمی مهندسی نظامی در سن پترزبورگ گذراند.
- به‌دلیل شرکت در یک حلقه روشنفکری، به *اتهام فعالیت علیه حکومت* دستگیر شد و محکوم به اعدام شد؛ اما در آخرین لحظه، حکم او به *حبس در سیبری* تغییر یافت.
- چهار سال در سیبری زندگی سخت زندان را تجربه کرد که تأثیر عمیقی بر آثارش گذاشت.
- بعدها به روسیه بازگشت، ازدواج کرد و تا پایان عمر به نویسندگی ادامه داد.

مهم‌ترین آثار داستایوفسکی:
1. *Crime and Punishment (جنایت و مکافات)* – بررسی وجدان، پشیمانی و گناه.
2. *The Brothers Karamazov (برادران کارامازوف)* – فلسفی‌ترین اثر او، درباره ایمان، شک، و اخلاق.
3. *The Idiot (ابله)* – درباره انسانی پاک و صادق که در برابر دنیای فاسد قرار می‌گیرد.
4. *Notes from Underground (یادداشت‌های زیرزمینی)* – اثری فلسفی درباره فردگرایی و طغیان درونی.
5. *The Gambler (قمارباز)* – برگرفته از تجربه شخصی داستایوفسکی با اعتیاد به قمار.


داستایفسکی


نمی‌دانم این چه مرض مبهم و ساکتی‌ست که سال‌هاست در من خانه کرده.
مدتی‌ست، یا شاید بهتر است بگویم سال‌هاست، بی‌هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای،
در ذهنم به مرگ فکر می‌کنم.
نه از سر ناامیدی، نه برای پایان‌دادن به چیزی؛
بلکه از سر یک کنجکاوی بیمارگونه، یک نوع دل‌مشغولی که گاهی تا مرز وسواس پیش می‌رود.

مثلاً تصور می‌کنم روزی هنگام عبور از خیابان،
موتری با سرعت دیوانه‌وار به من برخورد کند.
خودم را می‌بینم که در خاموشی سرد بیمارستان،
سال‌ها در کمایی طولانی و بی‌صدا فرو رفته‌ام،
مثل صحنه‌ای از یک فیلم،
که پایانش هنوز نوشته نشده...

اما هنوز آن‌قدر عقل دارم که بترسم.
می‌ترسم ناقص بمانم،
ناتمام، ناتوان، و مجبور به ادامه‌ی زیستی که نه زندگی‌ست، نه مرگ.
و درست در همین لحظات پس‌زنی خیال،
با کوچک‌ترین تب، کوچک‌ترین سوزشی در گلو یا سینه،
دست از پا درازتر سراغ دکتر می‌روم؛
نسخه می‌گیرم، قرص می‌خورم،
و به امید بهبود، خودم را آرام می‌کنم.

چه تناقض مضحکی‌ست...
در ذهنم برای مرگ نقشه می‌کشم،
اما در واقعیت، با وسواس بیمارگونه‌ای
برای زنده‌ماندن تلاش می‌کنم.
شاید آدمی همین است:
پر از تضادهای حل‌نشده.
نه دل کندن را بلد، نه ماندن را.
نه آن‌قدر می‌خواهد بمیرد،
و نه آن‌قدر بلد است زندگی کند.

آری، آدمی‌ست دیگر…
موجودی که حتی در اوج فروپاشی،
باز هم در نهادش رگه‌ای از امید،
یک‌جای پنهان، هنوز می‌خواهد خوب شود،
دوباره برخیزد،
و شاید فقط یک‌بار دیگر،واقعاً زندگی کند…


سوگند به جان تو که جز دیدن رویت
گر ملک زمینست فسونست و فسانه‌ست
حیران شده بستان که چه برگ و چه شکوفه‌ست
واله شده مرغان که چه دامست و چه دانه‌ست


مولانا


Forward from: دل‌گـــرمـی♡
چیزی كه از من دلجوئی مى كرد اميد نیستی پس از مرگ بود. فكر زندكى دوباره مرا مى ترسانيد و خسته مى كرد. من هنوز به این دنیایی كه در آن زندگی مى كردم انس نگرفته بودم، دنياى دیگر به چه دردِ من مى خورد؟





ــ‌حاج‌آقا صادق هدایت‌ــ




و من نمی‌دانم چرا مادرم تلاش می‌کند رنگ سیاه را از زندگی‌ام بیرون براند.
گرچه تا حالا تا حدی موفق بوده،
اما سیاه، همچنان یکی از رنگ‌های مورد علاقه‌ام باقی خواهد ماند؛
رنگی که برای من نه غم،
بلکه عمق، وقار و آرامش است.


و امروز، از همان روزهایی بود که مثلِ خیلی از دخترها، ذهنم درگیر انتخاب مدل لباسم بود…
🫥


اکنون کاری را شروع کرده‌ام که می‌توانستم ده سال پیش آغاز کنم اما از این‌که برای آن بیست سال دیگر صبر نکردم، دلشادم.

_کیمیاگر ؛ پائولو کوئیلو


ما انسان‌ها، حتی وقتی بدبختیم، باز هم رؤیا می‌بافیم؛ این یکی از رازهای زنده بودن ماست.

ابله - داستایفسکی


00:01


مدام تلاش میکنم افکارم را جمع و جور کنم، اما نمیتوانم ....امان از جزئیات، ای امان

#داستایوفسکی


این بی‌حوصلگی‌های بی‌پایان،
مرا آرام‌آرام فرسوده می‌سازد؛
نه از سر تنبلی،
بلکه از عمق خستگی‌ای که حتی اشتیاق کتاب خواندن را هم در من کشته است.
انگار ذهنم، دستانم، و تمام وجودم
در سکوتی سنگین فرو رفته‌اند،
و دیگر نه واژه‌ای می‌نشیند،
نه اندیشه‌ای پرواز می‌کند...

خستگی‌ای از جنس بی‌حسی،
نه خواب درمانش می‌کند،
نه صدای کلمات...


*بعضی روزها...*
به این فکر می‌افتم که همه چیز را پشت سر بگذارم؛
آدم‌ها را، شهر را، صداها و حتی خاطرات را...
و پناه ببرم به گوشه‌ای دور،
به کلبه‌ای چوبی در دل جنگلی خاموش،
جایی که هیچ‌کس نباشد جز من
و زمزمه باد میان شاخه‌ها.

آنجا، می‌خواهم دوباره زیستن را بیاموزم؛
نه این زیستِ پر از فشار و هیاهو،
که زیستنی آرام، بی‌واهمه، بی‌قضاوت.
صبح‌ها با صدای پرنده‌ای بیدار شوم،
نه با صدای زنگ‌های بی‌رحم.
شب‌ها به ماه نگاه کنم، نه به صفحه‌های پر از خبر و شایعه.

گاهی احساس می‌کنم روحم برای این دنیا ساخته نشده.
برای این شلوغی، این سردی آدم‌ها،
و این همه تکرارِ بی‌معنا.
دلم پناه می‌خواهد، نه پُرسش.
آرامش، نه توضیح دادن مداوم خودم.

می‌خواهم در سکوت جنگل گم شوم
و خودِ واقعی‌ام را،
آن کسی را که زیر هزار نقاب دفن شده،
دوباره پیدا کنم...


#س


بعضی آدم‌ها مثل کتاب‌های قطورند، اما محتوایشان جز چند صفحه تکراری نیست.

از قلعه حیوانات - جورج اورول


ش: چرا این‌طور شدی؟
هر روز که می‌گذرد، بیشتر از دیروز در خودت فرو می‌روی.
سکوتت عمیق‌تر، نگاهت بی‌رمق‌تر شده.
راستش را بخواهم، بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم تو را دیگر نمی‌شناسم.
انگار آرام‌آرام داری از همه‌چیز فاصله می‌گیری…

من:
شاید چون دیگر هیچ‌چیز برایم اهمیتی ندارد.
آدم‌ها، حرف‌ها، حتی روز و شب...
همه‌چیز رنگ باخته.
نه از روی غم، نه از روی درد، فقط یک جور بی‌تفاوتی محض.

دیگر با هیچ‌کس حرفی ندارم.
ترجیح می‌دهم ساعت‌ها بنشینم
و به دنیای ساکت و آرام کتاب‌ها پناه ببرم.
آنجا کسی سؤال نمی‌پرسد،
کسی قضاوتم نمی‌کند،
و هیچ نیازی نیست چیزی را توضیح دهم.

در میان واژه‌ها، نویسنده‌ها، و داستان‌هایی که واقعی نیستند
اما از زندگی، واقعی‌ترند،
نفسی تازه می‌کشم.
دنیا برایم همان‌جاست؛
جایی میان صفحه‌های کاغذ،
نه این کوچه‌های پرهیاهو...

#س


این روزها...
واقعاً نمی‌دانم درونم چه می‌گذرد.
گاهی چنان شوق زندگی در رگ‌هایم جاری می‌شود،
که گمان می‌کنم می‌توانم جهان را در آغوش بگیرم.
امّا لحظه‌ای بعد،
همچو گلی پژمرده در گوشه‌ای از باغِ روزگار،
در خود می‌پیچم؛
خسته، خاموش و بی‌رمق.

دل‌خوشی‌ها ناپایدار شده‌اند،
امید، مثل مه صبحگاهی می‌آید و زود می‌رود.
و من مانده‌ام در کشاکشِ میان خواستن و بریدن،
میان لبخند و اشک،
میان شوقِ زیستن و خستگی از نفس کشیدن.

نمی‌دانم این رفت و آمدها تا کی ادامه دارد،
تنها می‌دانم چیزی درونم در نبرد است؛
نبردی بی‌صدا،
اما جان‌فرسا...



#س

20 last posts shown.

28

subscribers
Channel statistics