ش: چرا اینطور شدی؟
هر روز که میگذرد، بیشتر از دیروز در خودت فرو میروی.
سکوتت عمیقتر، نگاهت بیرمقتر شده.
راستش را بخواهم، بعضی وقتها فکر میکنم تو را دیگر نمیشناسم.
انگار آرامآرام داری از همهچیز فاصله میگیری…
من:
شاید چون دیگر هیچچیز برایم اهمیتی ندارد.
آدمها، حرفها، حتی روز و شب...
همهچیز رنگ باخته.
نه از روی غم، نه از روی درد، فقط یک جور بیتفاوتی محض.
دیگر با هیچکس حرفی ندارم.
ترجیح میدهم ساعتها بنشینم
و به دنیای ساکت و آرام کتابها پناه ببرم.
آنجا کسی سؤال نمیپرسد،
کسی قضاوتم نمیکند،
و هیچ نیازی نیست چیزی را توضیح دهم.
در میان واژهها، نویسندهها، و داستانهایی که واقعی نیستند
اما از زندگی، واقعیترند،
نفسی تازه میکشم.
دنیا برایم همانجاست؛
جایی میان صفحههای کاغذ،
نه این کوچههای پرهیاهو...
#س
هر روز که میگذرد، بیشتر از دیروز در خودت فرو میروی.
سکوتت عمیقتر، نگاهت بیرمقتر شده.
راستش را بخواهم، بعضی وقتها فکر میکنم تو را دیگر نمیشناسم.
انگار آرامآرام داری از همهچیز فاصله میگیری…
من:
شاید چون دیگر هیچچیز برایم اهمیتی ندارد.
آدمها، حرفها، حتی روز و شب...
همهچیز رنگ باخته.
نه از روی غم، نه از روی درد، فقط یک جور بیتفاوتی محض.
دیگر با هیچکس حرفی ندارم.
ترجیح میدهم ساعتها بنشینم
و به دنیای ساکت و آرام کتابها پناه ببرم.
آنجا کسی سؤال نمیپرسد،
کسی قضاوتم نمیکند،
و هیچ نیازی نیست چیزی را توضیح دهم.
در میان واژهها، نویسندهها، و داستانهایی که واقعی نیستند
اما از زندگی، واقعیترند،
نفسی تازه میکشم.
دنیا برایم همانجاست؛
جایی میان صفحههای کاغذ،
نه این کوچههای پرهیاهو...
#س