*بعضی روزها...*
به این فکر میافتم که همه چیز را پشت سر بگذارم؛
آدمها را، شهر را، صداها و حتی خاطرات را...
و پناه ببرم به گوشهای دور،
به کلبهای چوبی در دل جنگلی خاموش،
جایی که هیچکس نباشد جز من
و زمزمه باد میان شاخهها.
آنجا، میخواهم دوباره زیستن را بیاموزم؛
نه این زیستِ پر از فشار و هیاهو،
که زیستنی آرام، بیواهمه، بیقضاوت.
صبحها با صدای پرندهای بیدار شوم،
نه با صدای زنگهای بیرحم.
شبها به ماه نگاه کنم، نه به صفحههای پر از خبر و شایعه.
گاهی احساس میکنم روحم برای این دنیا ساخته نشده.
برای این شلوغی، این سردی آدمها،
و این همه تکرارِ بیمعنا.
دلم پناه میخواهد، نه پُرسش.
آرامش، نه توضیح دادن مداوم خودم.
میخواهم در سکوت جنگل گم شوم
و خودِ واقعیام را،
آن کسی را که زیر هزار نقاب دفن شده،
دوباره پیدا کنم...
#س
به این فکر میافتم که همه چیز را پشت سر بگذارم؛
آدمها را، شهر را، صداها و حتی خاطرات را...
و پناه ببرم به گوشهای دور،
به کلبهای چوبی در دل جنگلی خاموش،
جایی که هیچکس نباشد جز من
و زمزمه باد میان شاخهها.
آنجا، میخواهم دوباره زیستن را بیاموزم؛
نه این زیستِ پر از فشار و هیاهو،
که زیستنی آرام، بیواهمه، بیقضاوت.
صبحها با صدای پرندهای بیدار شوم،
نه با صدای زنگهای بیرحم.
شبها به ماه نگاه کنم، نه به صفحههای پر از خبر و شایعه.
گاهی احساس میکنم روحم برای این دنیا ساخته نشده.
برای این شلوغی، این سردی آدمها،
و این همه تکرارِ بیمعنا.
دلم پناه میخواهد، نه پُرسش.
آرامش، نه توضیح دادن مداوم خودم.
میخواهم در سکوت جنگل گم شوم
و خودِ واقعیام را،
آن کسی را که زیر هزار نقاب دفن شده،
دوباره پیدا کنم...
#س