این بیحوصلگیهای بیپایان،
مرا آرامآرام فرسوده میسازد؛
نه از سر تنبلی،
بلکه از عمق خستگیای که حتی اشتیاق کتاب خواندن را هم در من کشته است.
انگار ذهنم، دستانم، و تمام وجودم
در سکوتی سنگین فرو رفتهاند،
و دیگر نه واژهای مینشیند،
نه اندیشهای پرواز میکند...
خستگیای از جنس بیحسی،
نه خواب درمانش میکند،
نه صدای کلمات...
مرا آرامآرام فرسوده میسازد؛
نه از سر تنبلی،
بلکه از عمق خستگیای که حتی اشتیاق کتاب خواندن را هم در من کشته است.
انگار ذهنم، دستانم، و تمام وجودم
در سکوتی سنگین فرو رفتهاند،
و دیگر نه واژهای مینشیند،
نه اندیشهای پرواز میکند...
خستگیای از جنس بیحسی،
نه خواب درمانش میکند،
نه صدای کلمات...