نمیدانم این چه مرض مبهم و ساکتیست که سالهاست در من خانه کرده.
مدتیست، یا شاید بهتر است بگویم سالهاست، بیهیچ دلیل قانعکنندهای،
در ذهنم به مرگ فکر میکنم.
نه از سر ناامیدی، نه برای پایاندادن به چیزی؛
بلکه از سر یک کنجکاوی بیمارگونه، یک نوع دلمشغولی که گاهی تا مرز وسواس پیش میرود.
مثلاً تصور میکنم روزی هنگام عبور از خیابان،
موتری با سرعت دیوانهوار به من برخورد کند.
خودم را میبینم که در خاموشی سرد بیمارستان،
سالها در کمایی طولانی و بیصدا فرو رفتهام،
مثل صحنهای از یک فیلم،
که پایانش هنوز نوشته نشده...
اما هنوز آنقدر عقل دارم که بترسم.
میترسم ناقص بمانم،
ناتمام، ناتوان، و مجبور به ادامهی زیستی که نه زندگیست، نه مرگ.
و درست در همین لحظات پسزنی خیال،
با کوچکترین تب، کوچکترین سوزشی در گلو یا سینه،
دست از پا درازتر سراغ دکتر میروم؛
نسخه میگیرم، قرص میخورم،
و به امید بهبود، خودم را آرام میکنم.
چه تناقض مضحکیست...
در ذهنم برای مرگ نقشه میکشم،
اما در واقعیت، با وسواس بیمارگونهای
برای زندهماندن تلاش میکنم.
شاید آدمی همین است:
پر از تضادهای حلنشده.
نه دل کندن را بلد، نه ماندن را.
نه آنقدر میخواهد بمیرد،
و نه آنقدر بلد است زندگی کند.
آری، آدمیست دیگر…
موجودی که حتی در اوج فروپاشی،
باز هم در نهادش رگهای از امید،
یکجای پنهان، هنوز میخواهد خوب شود،
دوباره برخیزد،
و شاید فقط یکبار دیگر،واقعاً زندگی کند…
مدتیست، یا شاید بهتر است بگویم سالهاست، بیهیچ دلیل قانعکنندهای،
در ذهنم به مرگ فکر میکنم.
نه از سر ناامیدی، نه برای پایاندادن به چیزی؛
بلکه از سر یک کنجکاوی بیمارگونه، یک نوع دلمشغولی که گاهی تا مرز وسواس پیش میرود.
مثلاً تصور میکنم روزی هنگام عبور از خیابان،
موتری با سرعت دیوانهوار به من برخورد کند.
خودم را میبینم که در خاموشی سرد بیمارستان،
سالها در کمایی طولانی و بیصدا فرو رفتهام،
مثل صحنهای از یک فیلم،
که پایانش هنوز نوشته نشده...
اما هنوز آنقدر عقل دارم که بترسم.
میترسم ناقص بمانم،
ناتمام، ناتوان، و مجبور به ادامهی زیستی که نه زندگیست، نه مرگ.
و درست در همین لحظات پسزنی خیال،
با کوچکترین تب، کوچکترین سوزشی در گلو یا سینه،
دست از پا درازتر سراغ دکتر میروم؛
نسخه میگیرم، قرص میخورم،
و به امید بهبود، خودم را آرام میکنم.
چه تناقض مضحکیست...
در ذهنم برای مرگ نقشه میکشم،
اما در واقعیت، با وسواس بیمارگونهای
برای زندهماندن تلاش میکنم.
شاید آدمی همین است:
پر از تضادهای حلنشده.
نه دل کندن را بلد، نه ماندن را.
نه آنقدر میخواهد بمیرد،
و نه آنقدر بلد است زندگی کند.
آری، آدمیست دیگر…
موجودی که حتی در اوج فروپاشی،
باز هم در نهادش رگهای از امید،
یکجای پنهان، هنوز میخواهد خوب شود،
دوباره برخیزد،
و شاید فقط یکبار دیگر،واقعاً زندگی کند…