من همیشه به آن دخترانی غبطه خوردهام
که بیهیچ فاصلهای، عاشق پدرانشان بودهاند...
دخترانی که با تمام وجود، آغوش پدر را
امنترین جای جهان دانستهاند.
اما من...
پدرم هرگز فرصتی نداد
که عاشقش شوم.
نه با آغوشی، نه با نگاهی،
و نه حتی با سکوتی که نشانی از مهر داشته باشد.
او همیشه آنقدر دور،
آنقدر سخت و خاموش بود،
که عشق ورزیدن به او
بیشتر شبیه آرزو بود
تا واقعیت.
و من هنوز هم،
با تمام کودکیهای نزیستهام،
به آن دخترانی فکر میکنم
که «پدر» را
با واژهی «دوستداشتن» شناختهاند.
که بیهیچ فاصلهای، عاشق پدرانشان بودهاند...
دخترانی که با تمام وجود، آغوش پدر را
امنترین جای جهان دانستهاند.
اما من...
پدرم هرگز فرصتی نداد
که عاشقش شوم.
نه با آغوشی، نه با نگاهی،
و نه حتی با سکوتی که نشانی از مهر داشته باشد.
او همیشه آنقدر دور،
آنقدر سخت و خاموش بود،
که عشق ورزیدن به او
بیشتر شبیه آرزو بود
تا واقعیت.
و من هنوز هم،
با تمام کودکیهای نزیستهام،
به آن دخترانی فکر میکنم
که «پدر» را
با واژهی «دوستداشتن» شناختهاند.