و در دل خود، کینهها را پیش از آنکه ریشه بزنند، خاموش کنیم.
آدمی اگرچه پر از درد است، اما هنوز میتواند انتخاب کند؛
میتواند با زخمهایش زندگی بیاموزد،
نه آنکه در آنها گم شود.
باید یاد بگیریم در اوج تلخی هم،
دست از انسان بودن نکشیم.
درد را بفهمیم، نه اینکه آن را به دیگری تحمیل کنیم.
فرو نریزیم، مگر بیصدا و در خلوت خودمان،
که جهان این روزها تماشاگری بیرحم است.
صبوری کنیم، حتی وقتی هیچ چیز سر جای خودش نیست.
حتی وقتی باورمان نمیکنند، نمیبینند، نمیفهمند...
که این دنیا، برای دلهای لطیف ساخته نشده،
اما هنوز میشود با دل لطیف زیست،
بدون آنکه شبیه سنگ شد.
آدمی اگرچه پر از درد است، اما هنوز میتواند انتخاب کند؛
میتواند با زخمهایش زندگی بیاموزد،
نه آنکه در آنها گم شود.
باید یاد بگیریم در اوج تلخی هم،
دست از انسان بودن نکشیم.
درد را بفهمیم، نه اینکه آن را به دیگری تحمیل کنیم.
فرو نریزیم، مگر بیصدا و در خلوت خودمان،
که جهان این روزها تماشاگری بیرحم است.
صبوری کنیم، حتی وقتی هیچ چیز سر جای خودش نیست.
حتی وقتی باورمان نمیکنند، نمیبینند، نمیفهمند...
که این دنیا، برای دلهای لطیف ساخته نشده،
اما هنوز میشود با دل لطیف زیست،
بدون آنکه شبیه سنگ شد.