#سپید ¹⁴
گاهی باید خندید،
بیکه دلیلش را بدانی،
به رقص نور
روی برکههای مرداب،
به زمزمه باد
در میان استخوانهای خسته درختان.
و گاهی باید گریست،
در هجوم سکوتی که
سایهاش را بر دیوار میکشد،
بر زخمهایی که
زبان نمیگشایند،
و غبار خاطراتی
که سنگینترین واژههایش را
بر دوش میکشد.
زندگی،
طنین دور دست ناقوسی است
که صدایش میان خندهها میشکند
و در گریهها بازتاب مییابد.
گاهی،
خنده را باید به تن کرد
مثل لباسی کهنه
که هنوز بوی خورشید میدهد.
گاهی،
گریه،
تنها مرهمیست
که بر کتفهای بغضآلود مینشیند.
این است زندگی:
جایی که خنده،
مشتاقانه از دل تاریکی جوانه میزند،
و گریه،
شعر ناتمامی میشود
که از لبهای خاموش
تا بینهایت راه میپیماید.
#رخسار_امینی