آٰڡ࣪ــرَنـگ | 𝑨𝑭𝑹𝑨𝑵𝑮


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


بخند که جهان با اندوه تو دگرگون نمی‌شود...
- جبران خلیل جبران

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Forward from: استوره
نگران آینده ات هستی ماندی چی کنی؟

اینجا را توصیه میکنم از دست اش ندهین 👇👇👇
https://t.me/+tgTXlTkhdJE5ZDNl
https://t.me/+tgTXlTkhdJE5ZDNl


Forward from: استوره
⚜آیا موافقید هرروز برق قطع بشه⁉️


1 بلی موافقم 🟩🟩




2نخیر مخالفم🟥🟥



https://t.me/addlist/wFNw-cNe6qU5ZTE1

⚜لطفا همه شرکت کنید




قشنگ‌ترین کتابِ بود، که در شب آخر پاییز تمام کردم! 📚🫠🫀


جنگجوی عشق📚
گلنن دویل ملتن


فروشدن چو بدیدی، بَر‌آمدن بنگر!
"مولانا"



#آغاز
#خدایا_به_امید_تو🫀


📚یادداشتِ از طرفِ خـــدا
#اتمام

#خدایا_شکــر


🫠🫀📚


🐼🩶


فتاده‌ام در چاهِ یوسف
کاروان خبر کنید
دلم عزیز شدن می‌خواهد
مردمان خبر کنید
دلم بوییدن می‌خواهد
باد خبر کنید
تا از مرز‌ها بوی تنم حس شود
خنیایی اسم‌ام را
به نَیِ چوپان بسپارید
کاروان‌ها دریابند
سحر اسم‌ام را
به بازار برده فروشان
پوتیفار خبر کنید
که بار دیگر
برده‌ی از چاه
آوردند




#نرگیس‌نوری

🫀🌱


مرا به دنیایی خودِ خودم برگردان.

#نرگیس‌نوری


داشت می‌آمد
خرامان‌خرامان
ماه‌ها بود که نزدیک به آمدن‌اش بود
جماعت برای دیدار‌اش
در تکاپو بود
یکِ به نحوِ خود را
یکِ صفره را
آراسته بود
یکِ با لباس‌های مندرس
یکِ گرسنه
یکِ خفته در خنیایی عشق او
آن یکِ در طلب وصال
ثانیه‌ها را می‌شمارید
چشم‌ها خشک شد
در بزم عقربه‌ها
عقربه‌ها وصلِ تقویم
دست اورا گرفته
ارابه‌اش را به سویِ
عشق در کلبه‌های کوچک چشم انتظار سوق می‌دهد
او می‌آید
خرامان شبیهِ نسیم طولانِ
جماعت نمی‌داند او پیوسته
به ظاهر نیست
او خفته‌یست در خنیایی عشق
او را باید لمس کرد
در عشق
در چمشانِ آینه
باید با او سخن گفت
مهمانِ یک شبَ‌ای سال‌
برگشته است
او یلداست
طولانی وزیبا
شبیهِ تولد یک عشق
نوید به تن کردن جامه‌ی سپید زمین
نویدِ تولدِ مهر مبارک


یلدا پیشاپیش مبارک🫀🫂


🫀✨🪔⏳


باز آمد دوباره
شبیهِ ناقوس زندگی
می‌دانست درمان است
آری می‌دانست
کم‌بود ولی
هیچ نبود
خلاصه‌ی عشق بود
ولی دور از خوانش
نور بود
ولی کدر
نفس بود
ولی کُند
ناز می‌کرد گاهی
آری ناز بلد بود
او دنیایِ مغلق خودش را داشت
نمی‌توانست احدی
حال‌ ورفتار‌اش را
تعبیر کند
تفسیر یک لبخند او
شاید فصل‌های
کتاب می‌شد
در بیان قطره‌ای اشک‌اش
برای نوشتن
ردیف دفتر‌ها صف می‌بستن
برای پر شدن
او یک کلمه کوچک بود
ولی دنیا در آغوش لبخند‌اش
تحلیل می‌شد


#نرگیس‌نوری

#سپید

🫀🌱


مــرا به حــالِ خویش وا مگذارید؛ که مرگ در کمین است!

#نرگیس‌نوری
#خـــط


به دنبال خوشبختِ رفته‌گان که پیروز خواهد شد؟!
پادشاهِ که از سروکولِ خزانه‌اش بالا می‌رود، تا خوشبختِ را لمس کند.
رعیتِ که از سروکولِ مشکلات، بالا می‌رود.
و یا فقیری که ذکر بر لب، آرامش در کوله بارش، لبخند به لب و دست خدا را برای بالا رفتن می‌گیرد.
یکی بر دیگری می‌خندد؛ پادشاه به حالِ رعیت، رعیت به حالِ فقیر بینوا.
ولی این وسط فقیر است؛ که به حالِ پادشاه ورعیت می‌گرید.
فرق در کجاست؟!
خوشبختِ به کدام جهت ارابهِ پر از خویش را سوق می‌دهد؟!
آیا پادشاه لایق آن است، یا رعیتِ خفته در خنیایِ طمعِ خوشبختِ؟!
کدامین سو برود که لایق حمل کردنِ ارابه‌اش باشد؟
جزء همان فقیری که گرفته است دستِ خدا؛
کدام یک واقعاً تا امروز به آرامش رسیده است؟!


#نرگیس‌نوری


🌱🫀


Forward from: داکتَرِ نَوِیسِندَّه|ثَنّاسَحَر
من وقتی از مردابِ غم‌ها، به کتاب پناه بُردم؛ ورق‌ورق اندوه را از تنم جدا کرد.


#ثناسحر


ببینم عزیزانم چرا اینقدر تنبل شده اید؟! 💔👩‍🦯


🌱🍃

چیزی به فروبستن چشمانِ خورشید، وبه خواب رفتن‌اش نمانده بود.
هر لحظه به خواب خورشید، وبیداری "ماه" وتلالؤ ستاره‌گان نزدیک‌تر می‌شد.
هراس دامن‌گیر‌اش شده بود؛ او می‌ترسید از سرما خوردن. رفتنِ خورشید برای او شبیهِ ناقوس مرگ بود.
او گرمایی خورشید می‌خواست، نمی‌دانست که، آیا می‌تواند در مقابل سرمایی "شب" و" ماه"طاقت بیاورد یا خیر!
زندگی او وحشتناک بود، او با موجودی زنده فرق داشت.
او فقط زنده بود. زنده‌‌ای زندگی نبود.
وابسته‌گی عمیق‌اش به آن گدازه‌های که، از اطراف آن جاری می‌شود؛ اورا از این زندگی برداشته بود.
او فقط بدن‌اش را می‌خواست گرم کند.
بادِ سرمایی جنوب در درون بدن او می‌وزید.
او فقط دل‌اش زندگی می‌خواست، واین زندگی وابسته به آن گرد‌ی آتشی بود.
تنها چراغِ که تاریکِ درون‌اش را منور می‌کرد؛ و با گرمایش حسِ زنده بودن را، در او زنده نگه می‌داشت.
او فقط از زنده بودن، زندگی می‌خواست!




#نرگیس‌نوری




🍃🌱🌸






Forward from: پژواک قلمِ رخسار
#سپید ¹⁴

گاهی باید خندید،
بی‌که دلیلش را بدانی،
به رقص نور
روی برکه‌های مرداب،
به زمزمه باد
در میان استخوان‌های خسته درختان.

و گاهی باید گریست،
در هجوم سکوتی که
سایه‌اش را بر دیوار می‌کشد،
بر زخم‌هایی که
زبان نمی‌گشایند،
و غبار خاطراتی
که سنگین‌ترین واژه‌هایش را
بر دوش می‌کشد.

زندگی،
طنین دور دست ناقوسی است
که صدایش میان خنده‌ها می‌شکند
و در گریه‌ها بازتاب می‌یابد.
گاهی،
خنده را باید به تن کرد
مثل لباسی کهنه
که هنوز بوی خورشید می‌دهد.

گاهی،
گریه،
تنها مرهمی‌ست
که بر کتف‌های بغض‌آلود می‌نشیند.

این است زندگی:
جایی که خنده،
مشتاقانه از دل تاریکی جوانه می‌زند،
و گریه،
شعر ناتمامی می‌شود
که از لب‌های خاموش
تا بی‌نهایت راه می‌پیماید.


#رخسار‌_امینی


چندی‌ست از تو غافلم ای زندگی، ببخش
چنگی نمی‌زنی به دل این روزها تو هم

فاضل نظری


🌱🍃



20 last posts shown.

240

subscribers
Channel statistics