پژواک قلمِ رخسار


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


در جهان واژه‌ها، معانی نهفته را می‌جویم و روایت‌ها را چون رشته‌ای نامرئی به هم می‌بافم. هر خط، پژواکی است از ذهنی که در سکوت، جهانی دیگر را می‌سازد.
‌ ‌

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


عزیزان رخسار،
از پاییزتان بگویید،
در این نود روز، چه رنگ‌هایی در دل شما نشست؟
در این روزهای کوتاه
آرامش تازه‌ی را یافتید؟
بگویید، پاییز شما
چه لحن و نغمه‌ی در دل‌هایتان نواخت؟


امشب
دانه‌های انار می‌رقصند
در جام سکوت شب.
هندوانه با خونی گرم،
شکاف خورده بر سفره،
یلدا می‌خندد،
و حافظ
راز بلندترین قصه را
غزل می‌کند.

#رخسار‌_امینی


#سپید ¹⁶

پاییز،
در واپسین پرده‌ی وداع،
با رقصی زرد و سوخته،
در آغوش باد
به خلأ فرو غلتید،
ردای کهربایی‌اش
بر شاخه‌های خشک خزان
چون آهوی اسیر جا ماند.

یلدا،
دخترک شب‌زاد،
گیسوهای مواجش را
بر پهنای آسمان گسترد،
ردایی از تاریکی بر تن،
ستاره‌ها چون اشک‌های کهن
در چین و شکن دامانش
می‌درخشیدند.

دانه‌های انار،
یاقوت‌های مرثیه‌وار،
قصه‌ی دل‌های تپنده را
در سینی بلورین زمان
نجوا کردند،
هر دانه،
شکسته‌تر از دیگری،
هر سرخی،
جاری از زخمی دیرینه.

هندوانه،
زخم‌خورده‌ی تابستان،
با شکافی عمیق و خونین،
آخرین آه گرمایش را
در سرمای شب جا گذاشت،
گویا گواهی‌ست
بر فریبندگی زمان،
که گرما و سرما
هر دو از یک ریشه‌اند.

حافظ،
وارث غزل‌های ازلی،
دیوانش را گشود
و با واژه‌هایی چون چراغ،
تاریکی را به تسخیر درآورد.
هر بیتش،
چون نسیمی ازلی
بر آتش خاطرات می‌وزید،
هر غزل،
رازی بود از بی‌پایانی عشق
و زوال امید.

یلدا،
بانوی بلندترین شب،
قصه‌ی‌ست که تاریکی
برای روشنایی می‌سراید،
شعری‌ست بی‌کرانه،
که در هر زمستان
از نو آغاز می‌شود.

#رخسار‌_امینی


نقاشی‌های #اسما_تسلیم، همچون شعری بی‌کلام است که با رنگ‌ها و خطوط، دل را به حرکت در می‌آورد. هر بوم که او خلق می‌کند، نه فقط تصویری است، بلکه درون دنیای خود را بازگو می‌کند؛ دنیایی که در آن هر رنگ، هر سایه، و هر جزئیات، سرشار از احساس و داستان است. انگار هر نقاشی او گویای لحظه‌ی از زندگی است که در آن روحش سخن می‌گوید. دستان هنرمندش با لطافت و ظرافت، جزئیات را به شکلی مینیمالیستی و دلنشین می‌آفریند، و تماشاگر را به دنیای جدیدی می‌برد که در آن رنگ‌ها به زبان قلب سخن می‌گویند. نقاشی‌هایش چون آیینه‌ی است که نه تنها تصویر بیرونی، بلکه آنچه را که در دل و ذهن او می‌گذرد، انعکاس می‌دهد.


هنر دستان دختر هنرمند، #اسما_تسلیم


#سپید ¹⁵

آخرین نفس‌های پاییز،
آرام و بی‌صدا،
بر شانه‌های باد
غبار می‌شود.
برگ‌ها،
در آخرین رقص‌شان
بوسه‌ی به خاک می‌زنند.

قدم‌هایش،
در مهِ صبحگاهی
گم می‌شود،
و خورشید،
در پرده‌ای از ابر،
چشمانش را
از جهان می‌دزدد.

چله‌ی زمستان
از راه می‌رسد،
با دستانی سرد،
صدای خش‌خش برف زیر پا،
و سکوتی که
در گوش زمین
زمزمه می‌کند.

درختان،
برهنه و تنها،
در انتظاری خاموش،
بهار را
در دل یخ‌زده‌شان
نگاه می‌دارند.

#رخسار‌_امینی


#سپید ¹⁴

گاهی باید خندید،
بی‌که دلیلش را بدانی،
به رقص نور
روی برکه‌های مرداب،
به زمزمه باد
در میان استخوان‌های خسته درختان.

و گاهی باید گریست،
در هجوم سکوتی که
سایه‌اش را بر دیوار می‌کشد،
بر زخم‌هایی که
زبان نمی‌گشایند،
و غبار خاطراتی
که سنگین‌ترین واژه‌هایش را
بر دوش می‌کشد.

زندگی،
طنین دور دست ناقوسی است
که صدایش میان خنده‌ها می‌شکند
و در گریه‌ها بازتاب می‌یابد.
گاهی،
خنده را باید به تن کرد
مثل لباسی کهنه
که هنوز بوی خورشید می‌دهد.

گاهی،
گریه،
تنها مرهمی‌ست
که بر کتف‌های بغض‌آلود می‌نشیند.

این است زندگی:
جایی که خنده،
مشتاقانه از دل تاریکی جوانه می‌زند،
و گریه،
شعر ناتمامی می‌شود
که از لب‌های خاموش
تا بی‌نهایت راه می‌پیماید.


#رخسار‌_امینی


ستا په سترګو کې د لمر تودوخه ده
د وطن هره ښکلا په تا کې ځليږي

لکه بلخ چې د ګلونو ښکلی باغ دی
د ژوند هر ګام کې دی رڼا ځليږي

لکه هرات د هنرونو خزانه ده
ستا په تندي کې د پوهې ځلا ځليږي

غزني د تاریخ یوه ژوره لاره ده
ستا په سترګو کې د بریا څرک ځليږي

لکه کندهار د انارونو سرخ باغ دی
ستا په تڼۍ کې د ژوند رنګونه ځليږي

د بدخشان د سپینو غرونو شګوفه ده
ستا د مخ هره تبسم کې د سولې ژبه ځليږي

پکتیا د غرونو او جلالته ډکه خاوره ده
ستا د زړه هره کیسه کې مینه وفا ځليږي

لکه ننګرهار د بهار یوه تازه څپه ده
ستا وجود کې د ازادۍ ژبه ځليږي

افغانستان ټولې ښکلاوې دی ستا په رخسار کې
یو کامل تصویر دی، چې حقیقت کې ځليږي


#رخسار‌_امینی


¹²
گذشت پاییز هم، برف زمستان رسید
هوای سرد و غم، بر دل و جانم وزید

خزان ز درد خود، هیچ نگفت و گذشت
ولی زمستان مرا، سوی زوال کشید

درخت‌های امید، خشک شدند بی‌ثمر
چه بی‌نفس گشت دل، نغمه‌سرایی ندید

به هر کجا ناله‌ی، در قفس سکوت
جهان به شور و نشاط، انگار دگر نرسید

بیا که دست دعا، سوی خدا برکَشیم
شاید که صبح وصال، بر شب تارم دمید

#رخسار‌_امینی


#سپید ¹³

پاییز در روزهای آخرش
آهسته و بی‌صدا از کنار ما می‌گذرد،
چرا که نمی‌خواهد خداحافظی کند
با برگ‌هایی که دیگر به دستانش وفا نکردند.

باد،
گوشه‌های خالی درختان را نوازش می‌کند،
لای شاخه‌های لخت،
سرود وداعی غمگین می‌خواند.
آن را در گوشه‌های خیابان می‌ریزد،
زیر گام‌های کسانی که دیگر
نمی‌دانند فصل چگونه می‌رود.

خورشید،
کم‌فروغ‌تر از همیشه،
آسمان را با رنگ‌های آخرین دقایق
رنگ می‌کند.
ابرها،
در انتظار یک باران
که دیگر نمی‌آید،
چشم به افق می‌دوزند.

پاییز به زمین نگاه می‌کند،
نگاهی پر از قصه‌های ناتمام،
گویا در دلش هزاران برگ
که دیگر به شاخه نمی‌چسبند
هنوز در حال ریختن‌اند.

در این روزهای آخر،
پاییز بی‌صدا می‌رود
و ما،
که همچنان در انتظار بازگشتش هستیم،
فقط تماشا می‌کنیم
که چگونه رنگ‌ها،
یکی‌یکی از دست می‌روند،
و دنیا،
بی‌آنکه در انتظار فصل جدیدی باشد،
خاموش می‌شود.

#رخسار‌_امینی


#سپید ¹²

هر شب سروده‌ی می‌سرایم تا
در دل این تاریکی غم‌انگیز
خود را از یاد ببرم،
تا در واژه‌ها
فراموشی و روشنی را یکجا بیابم.

سروده‌هایم
همچون زخم‌های کهنه‌ی هستند
که هیچ مرهمی نمی‌توانند شفا دهند.
آن‌ها بازتاب‌اند
از روزهایی که در گذر زمان
بی‌صدای خود را گم کردند.

هر شب،
در میان این کلمات
به دنبال گم‌شده‌ای می‌گردم،
گم‌شده‌ای که شاید
در لحظه‌ی ناب و بی‌انتظار
به من بازگردد،
اما در هیچ شب‌پگاهِ دیگری
هیچ اثری از آن نمی‌بینم.

و من،
در این درازای شب
به تنها چیزی که دل خوش دارم
سکوت است؛
سکوتی که هیچ سؤالی ندارد
و تنها جواب
در میان خودش نهفته است.

#رخسار‌_امینی


در سکوت شب، زمانی که تمامی صداها در دل تاریکی گم می‌شوند و تنها نسیم ملایم شبانه بر چهره زمین می‌رقصد، پناه بردم. به جایی که هیچ چیزی جز آرامش و سکون وجود ندارد؛ به سوی پروردگاری که در دل این سکوت، حضورش از هر کلامی روشن‌تر است. در لحظه‌ی که تمام جهان خاموش می‌شود، من نیز خاموشی اختیار کردم و در آغوش او پناه جستم.
پناه بردم به او که در تمام لحظات زندگی‌ام، نه با چشم‌های مادی، بلکه با نوری در دل، مرا می‌بیند. به او که در دل شب‌های تار، همچون چراغی بی‌پایان، راه را نشان می‌دهد. در سکوت شب، در جایی که هیچ‌چیز جز حضور او معنا نمی‌دهد، از همه دردها و رنج‌ها فرار کرده و به نزد او پناه بردم؛ جایی که تنها عشق بی‌کرانش مرا فرا می‌خواند و در آن، تمام خستگی‌ها و اندوه‌هایم رنگ می‌بازد.


#رخسار‌_امینی


#سپید ¹¹

من آزادم،
چون بادی که در گلوگاه صخره‌ها
زمزمه‌ی ابدیت را می‌خواند.

من آزادم،
چون موجی
که ساحل را به تسلیم نمی‌کشاند
و در دلِ خویش
رازِ دریا را نگاه می‌دارد.

آزادی‌ام
واژه نیست،
نقشی نیست،
رنگی نیست.
بلکه شعله‌ی است
که از خاکستر زخم‌هایم برمی‌خیزد.

من آزادم،
چون در حصارِ هیچ زنجیری
نمی‌توانم معنی شوم،
و در تاریکی هیچ سایه‌ی
گم نمی‌شوم.

من آزادم،
چون فهمیده‌ام
آزادی،
رهایی از جهان نیست،
بلکه کشف خویش است
در میان هزار هزار قید.


#رخسار‌_امینی


#خلوت_بی‌کران_بیداری

خواب،
مفهومی غریب و دور از ادراک شده است؛
چنان که گویا افق‌های خاموش شب،
از حضورش تهی گشته‌اند.
چشم‌هایم در بی‌کران تاریکی سرگردان‌اند،
لیکن آرامش، همچون سرابی خیالی،
در انحنای پلک‌هایم جای نمی‌گیرد.
خواب،
آن مهمان دیرینه،
انگار راه خویش را از دل روزگار من برگرفته است.
شب‌هایم به نظاره سکوتی بی‌انتها می‌گذرد،
که حتی دیوارها نیز در این خلوت مرگبار،
هم‌صدا با تنهایی من به تماشا نشسته‌اند.
ای کاش این غبار جدایی، از مسیر خواب و خاطرم
روزی برطرف شود،
و این جان خسته، در دامان خاموشی،
بار دیگر مأوای خویش یابد.


#رخسار‌_امینی


#سپید ¹⁰

شب،
در سیاهی بی‌کران خود،
چون رازی سربسته
مرا در آغوش گرفته است.
باد، با زمزمه‌های گنگ
قصه‌هایی از دوری و دلتنگی را
بر شاخه‌های خشکیده می‌رقصاند.

در عمق این سکوت سنگین،
شوق دیدار،
چون آتشی زیر خاکستر،
جان می‌گیرد.
هر تپش قلبم،
نام تو را
چون نیایشی خاموش
در دل تاریکی فریاد می‌زند.

چشمانم،
آشیانه‌ی اشک‌هایی بی‌پایان است،
که هر قطره‌اش،
هزار کلمه‌ی نگفته را
در خود دارد.
این شوق،
چون طوفانی بی‌قرار
در وجودم می‌چرخد،
و گویا زمین و زمان
تاب اندیشیدن به تو را ندارند.

ماه،
با نوری لرزان،
بر تنهایی من می‌تابد،
انگار درک می‌کند
که انتظار،
چگونه روح را می‌فرساید.
و من،
در میان این تاریکی بی‌رحم،
به امید لحظه‌ای که
چشم‌هایم دوباره
به نور نگاهت روشن شوند،
زنده‌ام.

#رخسار‌_امینی


#سپید ⁹

مرا بنویس،
بر پوست ترک‌خورده‌ی زمین،
آنجا که هر شکاف، زخم کهنه‌ی روزگار است
و هر سنگ، حکایتی از سکوت.

مرا بنویس،
در سایه‌ی زخم‌های ناپیدا،
در چشمان خسته‌ی آسمان،
که هزار خورشید را بلعیده
و هنوز در عطش نور می‌سوزد.

مرا بنویس،
چون خطوط گمشده بر لوحی سنگی،
که بادها زبانش را دزدیدند
و زمان از یادش برد.

مرا بنویس،
در حاشیه‌ی غبار،
میان جویباری که نمی‌داند
از کجا جاری شده
و به کدام دریا خواهد ریخت.

مرا بنویس،
نه چون تصویری ماندگار،
بلکه پژواکی
در دره‌های تهی از معنا.


#رخسار‌_امینی


¹¹
دختری باش با روحی از نور و توان،
نه تنها که در زیور، زیبایی‌ات نهان.

چهره‌ات که برافروزاند، اما دل درخشان،
زیبایی‌ات درون است، نه در رنگ و نشان.

در دل چالش‌ها چون کوه استوار بایست،
تا که قدرت درونت از همه برتر باشد به دست.

نه در پی تایید و نگاه‌های بی‌فایده،
بلکه در دل، آئینه‌ی از صداقت باش بی‌پرده.

دختری باش که هر لحظه از نو می‌سازد خود،
هر شکست را فرصتی داند، برآمده از جوهرِ شجاعتِ خود

در برابر ترس‌ها چون خورشید تابان،
به سوی آسمان بپر، بی‌هراس از شب و باران.

زینتِ دلت باشد، اندیشه‌ها
در هر کلمه‌ات نمایان باشد دریای بینش و شجاعت‌ها.

به خود اعتماد کن، که درونت قوی است و ژرف،
زیبایی‌ات در حقیقت نهفته است، در عمقِ قلب

#رخسار‌_امینی


#سپید ⁸

قاصدک، راز دل را ببر
قاصدک،
تو را چه سود
از این بادهای رهگذر،
که هر روز
سرگردان‌ترت می‌کنند؟
اما من،
راز دلی را در دل تو نهاده‌ام،
رازی که به سنگینی یک دنیا
در سکوت نشسته است.

ماه هر شب
از پنجره‌ای خفته
به رفتنت می‌نگرد،
و ستارگان،
با چشمانی نیم‌خفته
نجوایم را زمزمه می‌کنند.

قاصدک،
ببر این صدا را به کسی
که در هیاهوی جهان،
چشم‌هایش هنوز
مثل بارانِ نخستین،
از شوق زنده است.

نگو برایش از عشق،
که عشق در نگاهش موج می‌زند.
فقط بگو:
این دل، هنوز
به امیدِ عبورِ او می‌تپد.

#رخسار‌_امینی


¹⁰
دلبری پشتونم، ای شاهکار خدا
در کنار تو همه‌چیز شد نیکو و زیبا

عشق تو رنگ‌وبوی زندگی است
با حضورت جهان گشت باصفا

از لبت می‌چکد شهد و شکر
هر سخن‌ات چون نگین پادشاه

لهجه‌ات نرم و خوش، آرام جان
چون ترنّم بهار از کوه‌سار

ای‌که عطر صدایت دلبر است
مهربانی‌ات چو لطف خدا

دل به دست تو دادم بی‌گمان
با نگاهت شدم، محو و فنا

هر غزل از تو دارد یادگار
چون تو باشی، جهان باشد به کار

هر نگاه تو چو تیری بر دلم
هر کلامت چو شمعی در فضا

با تو دنیا بهشت است و امید
بی تو دل می‌شود غرق بلا

دلبری پشتونم، ای دلربا
جان نهم بر‌ رهت، بی‌ادعا


#رخسار‌_امینی


#روزمره‌گی_هایم

این روزها گویا هر لحظه سنگینی بار جهان بر شانه‌های ضعیفم افزوده می‌شود. دمی نمی‌گذرد که این مریضی‌های فصلی، این مهمان‌های ناخوانده‌ی نامرئی، کام وجودم را تلخ‌تر و مسیر نفس‌کشیدنم را باریک‌تر می‌کنند. هرچه بیشتر می‌کوشم خود را از این بند برهانم، بیشتر در تار و پود خستگی و بی‌حوصلگی گرفتار می‌شوم. امروز از همان صبح، آفتاب نه‌تنها بر زمین که بر روح من نیز غبار اندوه افشاند. خانه، درس و حتی کوچک‌ترین کارها، همه باری شدند که توان برداشتنش از دوشم گریخته بود.

با خودم گفتم: "بی‌خیال! امروز روز من است، برای خودم رخصتی می‌گیرم." اما این رخصتی چیزی نبود جز قدم زدن بی‌هدف در خیابان‌هایی که به‌ظاهر خاموش، اما در باطن مملو از هیاهوی زندگی بودند. بی‌خبر از گذر زمان و مسافت، به ناگاه خود را در انتهای راهی یافتم که هیچ نقشه‌ای برایش نداشتم. روزه بودم، صحتم خراب‌تر از همیشه، اما پاهایم همچنان راه می‌رفتند، گویا دلیلی داشتند که من از آن بی‌خبر بودم.
عصر وقتی بالاخره به خانه برگشتم، همان خستگی جسم و ذهن دست به دست هم دادند تا حتی توان آماده‌کردن افطاری را از من بگیرند. در این حال و هوا بودم که ناگهان مادرم، این فرشته‌ی زمینی، وارد شد. با خود پطنوسی آورد که عطر دلنشینش هر دیو خستگی را از من دور می‌کرد. بولانی گندنه و بریانی، غذاهایی که با مهر مادرم عجین شده بودند، انگار جادویی بودند که تمام وجودم را آرام کردند.
هنوز چند لحظه‌ای به آذان مانده بود. به مادرم با خنده گفتم: "مادر، امشب اولین شبی است که خانه داکتر امین مهمان ندارد. حتما یک سجده شکرانه بجا می‌آورم!" مادرم خندید و با نگاه مهربانش گفت: "چرا این‌طور می‌گویی دخترم؟"
من که از خستگی مفرط به ستوه آمده بودم، ادامه دادم: "مادر، هر شب این‌همه مهمان، هرکسی باشد خسته می‌شود. ۱۵ تا ۲۰ نفر برای من زیاد است!" اما انگار این شکرانه دوام نداشت. صدای زنگ تیلفون بلند شد. گوشی را با بی‌حوصلگی برداشتم و دیدم کاکایم تماس گرفته است. هنوز گوشی را درست نگرفته بودم که او با صدای پرانرژی‌اش گفت: "نزدیک هستیم، با خاله‌ات و دخترها می‌آییم خانه‌تان!"

مادرم با خنده گفت: "دیدی؟ می‌خواستی شکرانه بجا بیاوری!" و من که دیگر حتی آه کشیدن هم برایم دشوار شده بود، برخاستم و شروع به آماده‌کردن میز شام کردم. با تمام خستگی، میز چیده شد، غذاها آماده شد، و مهمان‌ها آمدند. اما عجیب بود؛ این جمع گرم و صمیمی، این صحبت‌های بی‌غل‌وغش، گویا همان چیزی بود که نیاز داشتم.
کاکایم و پدرم از کودکی‌هایم می‌گفتند، از لجبازی‌ها و نازدانه بودنم، و من خندیدم، خنده‌ای که مدتی بود فراموشش کرده بودم. کلمات‌شان گویا زخمی کهنه را مرهم می‌گذاشت.
در پایان شب، وقتی همه رفتند و سکوت دوباره به خانه بازگشت، فهمیدم که گاهی زندگی در میان همین لحظات ساده و ناخواسته، معنای واقعی‌اش را نمایان می‌کند. مادرم که کنارم نشسته بود، آرام دستش را بر شانه‌ام گذاشت و گفت: "می‌بینی؟ این‌همه نگرانی برای چیست؟ خداوند همیشه راهی برای آرامش می‌گذارد."
من، در این لحظه، شکرانه‌ای به‌جا آوردم، اما نه برای نبودن مهمان، بلکه برای داشتن مادری که چراغ خانه و زندگی‌ام است و برای جمعی که خنده‌هایش مرهم خستگی‌ام شد. شاید همه‌ی این‌ها یادآوری بود که حتی در سخت‌ترین روزها، نعمت‌هایی داریم که باید قدرشان را بدانیم.

#رخسار‌_امینی

20 last posts shown.

75

subscribers
Channel statistics