میخواست مغرورانه به خودش افتخار کنه که غم و غصه هاشو با کسی به اشتراک نمیذازه و خودش از پسشون بر میاد. تو دلش با خودش میگفت این که داری یاد میگیری رو پاهای خودت بایستی خیلی خوبه. خوبم بودا! ولی نمیشه که آدم همیشه خودش تکی غم و غصه هاشو بخوره! نمیشه همیشه تو سکوت اشکاشو قورت بده و بغضشو نگه داره. این خوب بود که داشت بزرگ میشد. سعی میکرد به خودش افتخار کنه. ولی یه صدایی توی پستوی ذهنش حسی رو بهش یادآور میشد؛ حس این که یکی باشه بهش تکیه کنی، دستاتو محکم بگیره و بتونی راحت توی بغلش گریه کنی و اون تاریکیا رو پیشش بریزی بیرون. ادا در میاورد که خوشحاله از این که کسی نیست بهش گوش بده. ولی خودشو که دیگه نمیتونست گول بزنه، نه؟ اون یکی خودش، همون صدایی که همیشه راست میگفت، اون یکی که نمیتونست ادا در بیاره؛ میتونست؟ همیشه یه جای کار میلنگید. تو این جور موقع ها که سعی میکرد به زور خودشو سر پا نگه داره، یه صدایی اینو تو صورتش میکوبوند که داره ادا در میاره و توی دلش یه چیز دیگهای رو زیر اون همه تلنبار دروغ قایم کرده. اگه از آدما، از سختیا، از بن بستا میتونست فرار کنه، از خودش نمیتونست. همین خودش همیشه مچشو میگرفت. همین خودش همیشه کلافهش میکرد.