نورشید


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


«قرار بود فرزند خورشید باشد ولی هیچگاه زاده نشد.»
@noorshiid_bot

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


کودکان قشر متوسط رویاهای رقصانی دارند؛ آرزو‌ هایی رنگارنگ. اما ترس رو‌به‌رو شدن با حصار همیشه همراه آن هاست. آن ها هیچ وقت خوب نمی‌فهمند دنیا لجوج است یا راه‌بیا. هم‌زمان با رویاپردازی هایشان تردید و حسرت در حیاط خلوت پشتی ذهن‌شان قدم می‌زند.


وقتی وجودت طغیان کرده گریستن تو را نجات می‌دهد.


به ولله که ما رایت الا جمیلا.




دیگه هر جا پفک می‌بینم یاد حآش می‌افتم.


Forward from: smell a rat
دو تا پفک که دارن لب میگیرن.


چی باعث می‌شه بعضی آدما انقدر گستاخانه روح و روان دیگران رو خراب کنن و زیر سوال ببرنشون؟
منصفانه‌ست همه‌شو بنویسیم پای زخم هایی که تو گذشته‌شون خوردن و آسیبایی که دیدن؟




تاب جانی که بخشیده‌ایَم را نمی‌آورم. بگیرش از من.


اگر قرار بود عشق سهم او نباشد پس این حس اصلا برای چه آفریده شد؟ او خوب عشق را می‌شناخت. در قلبش این نور و درخشش ریشه داشت. عشق بود که به او نیاز داشت؛ برای استوار ماندن، تابیدن، قدرت داشتن. از رسالت های او این بود که این آتش را زنده‌تر کند، به آن قوت ببخشد. رفیق دستان تو نورانی بودند برای تراشیدن پیکر این موجود جنون آفرین؛ همین سوزاننده‌ی روشن ویران کننده. عشق آمد تا از نور دستان تو خود را سیر کند. مادرانه پرورشش بده.




عزیزکم وقتی بهش نگاه می‌کنم دلم می‌خواهد از تنفری که کل وجودم را پر کرده بالا بیاورم، که در همین حال دلم برایش غنج می‌رود و حسی لطیف قلبم را پر می‌کند. من بین جدال وابستگی و تنفر گیر کرده‌ام. موجود منفوری که از همه چیز متنفر است و نمی‌تواند از ذهن کشنده ی پر سر و صدایش بگریزد.


می‌خواست مغرورانه به خودش افتخار کنه که غم و غصه هاشو با کسی به اشتراک نمی‌ذازه و خودش از پسشون بر میاد. تو دلش با خودش می‌گفت این که داری یاد می‌گیری رو پاهای خودت بایستی خیلی خوبه. خوبم بودا! ولی نمی‌شه که آدم همیشه خودش تکی غم و غصه هاشو بخوره! نمی‌شه همیشه تو سکوت اشکاشو قورت بده و بغضشو نگه داره. این خوب بود که داشت بزرگ می‌شد. سعی می‌کرد به خودش افتخار کنه. ولی یه صدایی توی پستوی ذهنش حسی رو بهش یادآور می‌شد؛ حس این که یکی باشه بهش تکیه کنی، دستاتو محکم بگیره و بتونی راحت توی بغلش گریه کنی و اون تاریکیا رو پیشش بریزی بیرون. ادا در میاورد که خوش‌حاله از این‌ که کسی نیست بهش گوش بده. ولی خودشو که دیگه نمی‌تونست گول بزنه، نه؟ اون یکی خودش، همون صدایی که همیشه راست می‌گفت، اون یکی که نمی‌تونست ادا در بیاره؛ می‌تونست؟ همیشه یه جای کار می‌لنگید. تو این جور موقع ها که سعی می‌کرد به زور خودشو سر پا نگه داره، یه صدایی اینو تو صورتش می‌کوبوند که داره ادا در میاره و توی دلش یه چیز دیگه‌ای رو زیر اون همه تلنبار دروغ قایم کرده. اگه از آدما، از سختیا، از بن‌ بستا می‌تونست فرار کنه، از خودش نمی‌تونست. همین خودش همیشه مچشو می‌گرفت. همین خودش همیشه کلافه‌ش می‌کرد.


Video is unavailable for watching
Show in Telegram


حریص بودم کل شب را به او بیندیشم. ولی می‌دانی که عاقبت حرص چیزی جز مرگ نیست؟ صبح که پا می‌شدم با او یکی بودم؛ از عالم غریب، خودم را هم نمی‌شناختم.


Forward from: آن؛
«شب بخیر نازنینم.
‏تو چه با آرامش به خواب می‌روی! ولی کسی که به تو تعلق دارد، در فاصله‌ای دور همچنان پریشان و سرگردان است.»

‏- از خلال نامه‌های ⁩فر⁦ انتس کافکا⁩به فلیسه.
#ازبه
@monadchannel


چون من هنوز گِلَم. نه دل.


چرا می‌گریزی تمام عمر از "درست" بودن؟


از تو می‌خوان توی این محیط پر تشویش آروم باشی و رشد کنی. بهت خوراک غم و اضطراب می‌دن و توقع دارن جوونه بزنی، شکوفه بدی. به ذهنت ناآرومی و ناراحتی تزریق می‌کنن و ازت طلب‌کارانه می‌‌پرسن چرا پکری. انقدر بی حس شدیم که دیگه حتی برامون عجیبم نیست. فقط تلخه؛ خیلی تلخ.



20 last posts shown.

18

subscribers
Channel statistics