اگر قرار بود عشق سهم او نباشد پس این حس اصلا برای چه آفریده شد؟ او خوب عشق را میشناخت. در قلبش این نور و درخشش ریشه داشت. عشق بود که به او نیاز داشت؛ برای استوار ماندن، تابیدن، قدرت داشتن. از رسالت های او این بود که این آتش را زندهتر کند، به آن قوت ببخشد. رفیق دستان تو نورانی بودند برای تراشیدن پیکر این موجود جنون آفرین؛ همین سوزانندهی روشن ویران کننده. عشق آمد تا از نور دستان تو خود را سیر کند. مادرانه پرورشش بده.