چیزی نیست. گاهیوقتها فکر میکنم دارم دیوانه میشوم. دارم راه میروم که یکدفعه احساس میکنم باید بایستم و تکهپارهها را جمع کنم، تکهپارههای خودم را. دستها و پاهایم را، و بعد نفس راحتی میکشم و میگويم چیزی نیست، بهسرم زده! نمیدانی چهقدر خوشحال میشوم وقتی تکهپارههایم را پیدا میکنم. بههرحال آنها را بههم میچسبانم و مدتی سر جاشان میمانند. خیال میکنم تا ابد سر جا میمانند، آنوقت دوباره از هم میپاشم. و دوباره جمعشان میکنم؛ آنها را مثل پازل سرهم میکنم تا بعد چه پیش آید...
وزارت درد | دوبراوکا اوگرشیچ