نورِ درونم


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


@Vittoatenabot

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


اولین بارمه که می‌نویسم؛ شاید شروع خوبی باشه.


ما همیشه فکر می‌کنیم رفتن یعنی شکست خوردن.
فکر می‌کنیم اگر نتونستیم چیزی رو نگه داریم، حتما ی جایی کم گذاشتیم. اگر کسی از زندگی‌مون رفت، شاید باید بیشتر می‌موندیم، بیشتر تلاش می‌کردیم، بیشتر صبر می‌کردیم.
از بچگی یادمون میدن که باید دووم بیاریم، ادامه بدیم و تا آخرش بجنگیم. انگار هر چیزی که نیمه‌کاره رها بشه، حتما نشونه‌ی کم آوردنه.
برای همین خیلی وقتا می‌مونیم؛نه چون هنوز می‌خوایم، فقط چون از رفتن می‌ترسیم.
از اینکه دیگران بگن نتونست.
از اینکه خودمون فکر کنیم کم آوردیم.
از اینکه مجبور بشیم قبول کنیم چیزی که براش وقت گذاشتیم، قرار نیست تا آخر باهامون بمونه.
اما چرا همیشه موندن رو شجاعت میدونیم و رفتن رو شکست؟
شاید چون بیشتر از اینکه یاد گرفته باشیم چه وقت باید رها کنیم، یاد گرفتیم برای نگه داشتن بجنگیم؛ برای نگه داشتن یک رابطه، یک شغل، یک جایگاه، حتی تصویری که دیگران از ما دارن.
اون‌قدر به «ادامه دادن» افتخار می‌کنیم که یادمون میره بپرسیم:ادامه‌ی چی؟
وقتی چیزی دیگه شبیه قبل نیست، وقتی هر بار موندنت بیشتر از قبل خسته‌ت می‌کنه، شاید وقت رفتنه.
نه چون دیگه دوست نداری.
نه چون برات مهم نیست.
فقط چون فهمیدی نمی‌تونی برای نگه داشتن چیزی، خودت رو از دست بدی.
قرار نیست هر چیزی که شروع کردیم، حتما تا آخر ادامه پیدا کنه. بعضی راه‌ها رو باید نیمه‌کاره گذاشت، بعضی درها رو باید بست؛ نه چون شکست خوردیم، چون فهمیدیم ادامه دادن همیشه به معنی جلو رفتن نیست.
یه وقتایی فقط داریم دور خودمون می‌چرخیم.
شاید بزرگ شدن فقط این نباشه که یاد بگیریم برای خواسته‌هامون بجنگیم؛ بلکه اینه که بفهمیم برای چه چیزهایی دیگه نباید بجنگیم.
و شاید سخت‌ترین قسمتِ رفتن این باشه که تا مدت‌ها فکر کنی اشتباه کردی. با خودت بگی شاید اگر بیشتر صبر می‌کردم، اگر یک بار دیگه تلاش می‌کردم، همه‌چیز دوباره مثل قبل می‌شد.
اما همیشه قرار نیست چیزی به قبلش برگرده.
بعضی چیزها تموم میشن، چون دیگه جایی برای ادامه دادن ندارن. بعضی آدم‌ها میرن، چون موندنشون دیگه به نفع هیچ‌کدوم نیست.
و شاید یه روز، وقتی از دور به همه‌چیز نگاه می‌کنی، بفهمی رفتنی که اون موقع برات سخت‌ترین تصمیم دنیا بود، همون چیزی بود که بیشتر از همه بهش احتیاج داشتی.
شاید بفهمی قرار نبود همه‌چیز رو نگه داری. قرار نبود برای هر چیزی تا آخر بجنگی. بعضی چیزها فقط سهمی از زندگیت بودن، نه تمام زندگیت.
نه همه‌ی رفتن‌ها از سرِ بی‌تفاوتی‌اند،
نه همه‌ی موندن‌ها از سرِ عشق.
بعضی وقتا آدم فقط میره؛نه چون کم آورده،
چون بالاخره فهمیده بعضی چیزها رو نمیشه با بیشتر موندن، نجات داد.

-آتنــا


مامان‌وبابام




ارزش قائل شدن برای تفکر خویش کارهایتان را ارزشمند می‌کند و این به معنای کسب موفقیت است. در اینجا راه ساده ای وجود دارد که کمک می‌کند از طریق فکر کردن مانند افراد متشخص، به توانایی های بیشتری برسید از پرسش‌نامه‌ی زیر به‌عنوان یک راهنما استفاده کنید:

جادوی فکر بزرگ




هر زمان فالی گرفتم،
«غم مخور» آمد؛ ولی
این امیدِ واهیِ حافظ
مرا بیچاره کرد!


انقدر دیر آمدی تا عاقبت پاییز شد
کاسه‌ی صبرم از این دیر آمدن لبریز شد

تیر دیوانه شد و مرداد هم از شهر رفت
از غمت شهریورِ بیچاره حلق آویز شد

مهر با بی‌مهری و نامهربانی می‌رسد
مهربانی در نبودت اندک‌ و ناچیز شد

بی تو‌ یک‌ پاییز ابرم،‌ نم نمِ باران کجاست؟
بی تو حتی فکر باران هم خیال‌انگیز شد

کاش میشد رفت و گم شد در دل پاییز سرد
بوی باران را تنفس کرد و عطر آمیز شد

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟
انقدر دیر آمدی تا عاقبت پاییز شد

فرهاد شریفی


از هر کجا که می‌توانستیم به هر کجا که می‌توانستیم می‌گریختیم. بهایی که می‌پرداختیم به شرایط بستگی داشت. برخی به فکر پناه بردن به خودی‌ها افتادند و بعضی به فکر پناهجویی نزد خودی‌ها و غیرخودی‌ها، عده‌ای هم به خودشان زحمت نمی‌دادند بپرسند کی به کی است.

وزارت درد | دوبراوکا اوگرشیچ


جدیدا حوصله‌ی ناراحت شدن هم ندارم.




خلاصه‌‌ی کل وضعیت ایران:
عده‌ای میفهمن و عذاب میکشن
عده‌ای نمیفهمن و عذاب میدن...


روزهایی هم بود که بی‌دلیل غمگين بود، وقت‌هایی که فرقی نمی‌کرد شاد باشی یا محزون، زنده باشی یا مرده؛ وقت‌هایی که زندگی در نظرش به دوزخی مضحک می‌مانست و بشریت به کپه کرم‌هایی که کورکورانه و تقلاکنان به‌سوی نیستیِ محتوم خود پیش می‌رفتند. در چنين روزهایی کار نمی‌کرد و خبری هم از خیال نبود که به تب‌وتاب بیندازدش و خونش را به جوش وخروش دربیارد.

بیداری | کیت شوپن


توی این کتاب، واژه‌های پارسی‌ رو آورده که می‌تونیم به‌جای واژه‌های بیگانه به کار ببریم.


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
ای که خوشبختی پس از تو،
گم شد و به قصه پیوست


سرانجام به ادبیات روی آوردم،
که پیوسته پناهگاه کسانی‌ست که نمی‌دانند
سرِ پرشور خود را کجا بر زمین بگذارند.









20 last posts shown.