چشمانش روشنایی را در خود داشتند، نه مثل خورشید که میسوزاند، بلکه مثل صبحی که آرام از پنجره میخزد.
موهایش به نرمیِ نسیم بر شانههایش میلغزید و لبخندش چیزی میان راز و رهایی بود.
هر حرکتش بیصدا، هر نگاهش بیتکلف…
گویی جهان برای لحظهای ایستاده بود تا او عبور کند.
نه انسانی معمولی، نه رویا… چیزی میان بودن و نبودن.
موهایش به نرمیِ نسیم بر شانههایش میلغزید و لبخندش چیزی میان راز و رهایی بود.
هر حرکتش بیصدا، هر نگاهش بیتکلف…
گویی جهان برای لحظهای ایستاده بود تا او عبور کند.
نه انسانی معمولی، نه رویا… چیزی میان بودن و نبودن.