در آخرین شبِ دلتنگیام از من پرسیده بودی که چگونه دوستت دارم؟
عزیزِ من،
چون نسیمی که بوی باران را در آغوش میکشد،
چون نوری که در دلِ تاریکی راه میگشاید،
دوستت دارم چون پرندهای که آسمان را،
چون ریشهای که خاک را،
همانقدر بیدلیل و بیمرز که باران بر خاک میبارد،
همانقدر صبور که شب تا رسیدنِ سپیده میماند،
آری، من اینگونه دوستت دارم، بیهیچ چرا، بیهیچ پایان؛
همچون زندگی که جریان دارد.
عزیزِ من،
چون نسیمی که بوی باران را در آغوش میکشد،
چون نوری که در دلِ تاریکی راه میگشاید،
دوستت دارم چون پرندهای که آسمان را،
چون ریشهای که خاک را،
همانقدر بیدلیل و بیمرز که باران بر خاک میبارد،
همانقدر صبور که شب تا رسیدنِ سپیده میماند،
آری، من اینگونه دوستت دارم، بیهیچ چرا، بیهیچ پایان؛
همچون زندگی که جریان دارد.