# خواندن
شب، میزنیم به دل جاده پرتافتاده؛ تا به «چشمهگُل» برسیم. چشمهگل جایی بالاتر از «یاقوتین» است؛ در حاشیه جاده تنگ و باریکی که از تربت جام به «صالحآباد» میرسد. و پیدا کردن اینها در ظلمات شب، کار سختی است. جاده، آنقدرها تابلویی هم ندارد تا خیالمان راحت بشود که راه را درست آمدهایم. فقط تک تک چراغهای زرد خانههای روستایی است، که گاهی رخ نشان میدهد و باز در تاریکیها گم میشود. با «سید جلیل حسینی زهرایی»، عکاس صاحبنام خراسانی، نشستهام توی ماشین و تأسف میخورم که چرا زادگاهم و جادههای پرتافتادهاش را آنقدرها بلد نیستم. با آنکه چندین بار برای گزارش نوشتن، به چشمهگل آمدهام اما حالا نمیتوانم راه این روستای پرتافتاده را پیدا کنم.
🔸دل میسپارم به صدای محزون «ابراهیم شریفزاده» که حالا در دل شب، دارد چاربیتی میخواند:
گلی جان با خبر باشی میایم
به روی نالین پر باشی میایم...
🔸همچنان داریم در دل جاده تاریک جلو میرویم و خبری از چشمهگل نیست. کم کم نگران میشویم نکند اصلا در جاده صالحآباد نیستیم. چارهای نیست؛ باید کسی را پیدا کنیم تا راهنمایی کند؛ و چه کسی بهتر از محیطبانی که در چشمهگل بیدار نشسته، شاید هم دارد چرت میزند، تا ما برسیم؟
«سعید بختیارینژاد» با اولین زنگ تلفن، جواب میدهد. معلوم میشود دلبیدار و سرهشیار منتظر ماست. توضیح میدهیم و اسم چند آبادی را که در مسیر دیدهایم میگوییم. میفهمیم به جای جاده صالحآباد، داریم در دل جاده سمیعآباد جلو میرویم که یکراست به خود مرز میرسد. و همین حالاهاست که نیروهای هنگ مرزی در گشتزنیهای شبانهشان، احوالمان را بپرسند که داریم چراغروشن و آوازخوان به طرف مرز میرویم.
🔸برمیگردیم؛ و تا برگردیم و این بار در جاده صالحآباد برانیم و به چشمهگل برسیم و جاده خاکی پاسگاه محیطبانی «سایت پرورش آهوی چشمهگل» را پیدا کنیم و محیطبانی را ببینیم که تمام شب را به خاطر ما بیدار مانده، ساعت 3 صبح شده است...
⭕️ بخشی از گزارشم از سایت پرورش آهوی چشمهگل در خبرگزاری خبرآنلاین
https://www.khabaronline.ir/news/1276248/%DB%8C%DA%A9-%D8%B5%D8%A8%D8%AD-%D8%A8%D8%A7-%D8%A2%D9%87%D9%88%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%86%D8%B4%D9%85%D9%87-%DA%AF%D9%84
شب، میزنیم به دل جاده پرتافتاده؛ تا به «چشمهگُل» برسیم. چشمهگل جایی بالاتر از «یاقوتین» است؛ در حاشیه جاده تنگ و باریکی که از تربت جام به «صالحآباد» میرسد. و پیدا کردن اینها در ظلمات شب، کار سختی است. جاده، آنقدرها تابلویی هم ندارد تا خیالمان راحت بشود که راه را درست آمدهایم. فقط تک تک چراغهای زرد خانههای روستایی است، که گاهی رخ نشان میدهد و باز در تاریکیها گم میشود. با «سید جلیل حسینی زهرایی»، عکاس صاحبنام خراسانی، نشستهام توی ماشین و تأسف میخورم که چرا زادگاهم و جادههای پرتافتادهاش را آنقدرها بلد نیستم. با آنکه چندین بار برای گزارش نوشتن، به چشمهگل آمدهام اما حالا نمیتوانم راه این روستای پرتافتاده را پیدا کنم.
🔸دل میسپارم به صدای محزون «ابراهیم شریفزاده» که حالا در دل شب، دارد چاربیتی میخواند:
گلی جان با خبر باشی میایم
به روی نالین پر باشی میایم...
🔸همچنان داریم در دل جاده تاریک جلو میرویم و خبری از چشمهگل نیست. کم کم نگران میشویم نکند اصلا در جاده صالحآباد نیستیم. چارهای نیست؛ باید کسی را پیدا کنیم تا راهنمایی کند؛ و چه کسی بهتر از محیطبانی که در چشمهگل بیدار نشسته، شاید هم دارد چرت میزند، تا ما برسیم؟
«سعید بختیارینژاد» با اولین زنگ تلفن، جواب میدهد. معلوم میشود دلبیدار و سرهشیار منتظر ماست. توضیح میدهیم و اسم چند آبادی را که در مسیر دیدهایم میگوییم. میفهمیم به جای جاده صالحآباد، داریم در دل جاده سمیعآباد جلو میرویم که یکراست به خود مرز میرسد. و همین حالاهاست که نیروهای هنگ مرزی در گشتزنیهای شبانهشان، احوالمان را بپرسند که داریم چراغروشن و آوازخوان به طرف مرز میرویم.
🔸برمیگردیم؛ و تا برگردیم و این بار در جاده صالحآباد برانیم و به چشمهگل برسیم و جاده خاکی پاسگاه محیطبانی «سایت پرورش آهوی چشمهگل» را پیدا کنیم و محیطبانی را ببینیم که تمام شب را به خاطر ما بیدار مانده، ساعت 3 صبح شده است...
⭕️ بخشی از گزارشم از سایت پرورش آهوی چشمهگل در خبرگزاری خبرآنلاین
https://www.khabaronline.ir/news/1276248/%DB%8C%DA%A9-%D8%B5%D8%A8%D8%AD-%D8%A8%D8%A7-%D8%A2%D9%87%D9%88%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%86%D8%B4%D9%85%D9%87-%DA%AF%D9%84