#خواندن
⭕️داستان سارک و مرتضی، داستان عاشقانهای است که دوبیتیهای فراوانی از آن در فولکلور منطقه وجود دارد؛ این داستان، با دیگر داستانهای عاشقانه فولکلوریک، یک تفاوت عمده دارد؛ آن هم این که در زمانهای دور اتفاق نیفتاده، بلکه دقیقا در همین سالهای کودکی من و شما رخ داده است. این قصه را به روایت «غلامنبی عطایی» از روستای مادرویشی تربت جام بخوانید
🔸مرتضی جمشیدی اصالتا اهل بادغیس افغانستان است؛ جایی حوالی هرات باستانی که میشهای مشهوری دارد. مرتضی به همراه ایل و طائفهاش در سالهای کودکی به سرحدات جام کوچ میکنند و همینجا ساکن میشوند. مرتضی در روستای رضاآباد، چوپانی میکند. رمهای که او چوپان آن است متعلق به یکی از مالدارهای افغانستانی است که با خانوادهاش در همان رضاآباد ساکن هستند. صاحب رمه، بالاخانهای را هم در گوشه حیاطش به مرتضی میدهد تا هر وقت که در روستاست، بتواند آنجا استراحت کند. مرتضی از پنجرههای کوچک همین بالاخانه، سارک(سارا از سر تحبیب) دختر جوان صاحبخانه را میبیند و عاشقش میشود.
🔸مرتضی ماجرای عشقش را به خانواده میگوید و آنها برای خواستگاری سارک به رضاآباد میآیند. پدر سارک میخواهد تا خانواده جمشید به عنوان شیربها، شماری گوسفند به او بدهند اما آنها بخشیدن گوسفند را خوش ندارند؛ در عوض حاضر میشوند پولی معادل همان گوسفندها بپردازند. پدر سارک کوتاه نمیآید و خانواده جمشید هم حاضر نمیشوند از باور قدیمیشان دست بکشند.
دو دلداده، از هم جدا میمانند. پدر سارک بزودی دخترش را به عقد جوانی از جوانهای روستا در میآورد.
مرتضی آواره کوه و کمر میشود و آوازخوانی پیشه میکند. او در غم سارک دوبیتیهایی میسراید که هر کدامشان با عبارت «بیا سارک» خوانده میشوند.
🔸مشهور است که مرتضی بدون به زبان آوردن نام سارک، نمیتواند بیتی بخواند. شبی از شبها، مردی از رضاآباد که آوازه آوازهای سوزناک مرتضی را شنیده بوده، مجلسی ترتیب میدهد تا صدای این خواننده شوریده را بشنود. او شماری از خوانندههای دیگر را هم دعوت میکند تا همراه او آواز بخوانند. مرتضی بی آن که بداند قدم به خانه سارک میگذارد.
سارک و مرتضی پس از سالها، دوباره با هم روبهرو میشوند و مرتضی میفهمد که امشب مهمان شوهر سارک است. خوانندهها هر کدام آوازی میخوانند تا نوبت مرتضی میشود اما مرتضی که نمیتواند بدون به زبان آوردن نام سارک، آوازی بخواند، از خواندن امتناع میکند. شب به نیمه میرسد اما مرتضی لب باز نمیکند تا آن که سارک، گریان به اتاق میآید و از مرتضی میخواهد که آواز بخواند. شوهر سارک هم که میفهمد مرتضی، عاشق سارک بوده، اصرار میکند و مرتضی سوزناکترین نغمههایش را آن شب در برابر سارک میخواند:
#دوبیتی
🔴 سیاهی از کلاغه دلبر مه
که ترشی از سماقه دلبر مه
به من میگن چرا تو کور باشی
که کوری از فراقه دلبر مه
🔴 بیا بنشین و اول از وطن گو
دوم از بلبل شیرین سخن گو
سخنهایی که نازک بم تو میگفت
بیا بنشین یکایک را به من گو
🔴 سر پل رضاباد در کمینم
که سارک جان بدر شه، اور ببینم
که سارک جان بدر شه، خرمن گل
به دور خرمن او خوشهچینم
🔴 همی تو میروی این ور نگا کن
کلانکاری نکن سر خور بالا کن
کلانکاری نکن، رنجیدن دل
دل رنجیده را از خود رضا کن
🔸سارک ظاهرا چند سال پیش به رحمت خدا رفته، اما مرتضی جمشیدی هنوز زنده است.
شاید یک روزی، قصه این عشق سوزناک را از زبان خود مرتضی(که حالا مدتی است به افغانستان برگشته) روایت کردم.
.
@oshtorkhajou
.
⭕️داستان سارک و مرتضی، داستان عاشقانهای است که دوبیتیهای فراوانی از آن در فولکلور منطقه وجود دارد؛ این داستان، با دیگر داستانهای عاشقانه فولکلوریک، یک تفاوت عمده دارد؛ آن هم این که در زمانهای دور اتفاق نیفتاده، بلکه دقیقا در همین سالهای کودکی من و شما رخ داده است. این قصه را به روایت «غلامنبی عطایی» از روستای مادرویشی تربت جام بخوانید
🔸مرتضی جمشیدی اصالتا اهل بادغیس افغانستان است؛ جایی حوالی هرات باستانی که میشهای مشهوری دارد. مرتضی به همراه ایل و طائفهاش در سالهای کودکی به سرحدات جام کوچ میکنند و همینجا ساکن میشوند. مرتضی در روستای رضاآباد، چوپانی میکند. رمهای که او چوپان آن است متعلق به یکی از مالدارهای افغانستانی است که با خانوادهاش در همان رضاآباد ساکن هستند. صاحب رمه، بالاخانهای را هم در گوشه حیاطش به مرتضی میدهد تا هر وقت که در روستاست، بتواند آنجا استراحت کند. مرتضی از پنجرههای کوچک همین بالاخانه، سارک(سارا از سر تحبیب) دختر جوان صاحبخانه را میبیند و عاشقش میشود.
🔸مرتضی ماجرای عشقش را به خانواده میگوید و آنها برای خواستگاری سارک به رضاآباد میآیند. پدر سارک میخواهد تا خانواده جمشید به عنوان شیربها، شماری گوسفند به او بدهند اما آنها بخشیدن گوسفند را خوش ندارند؛ در عوض حاضر میشوند پولی معادل همان گوسفندها بپردازند. پدر سارک کوتاه نمیآید و خانواده جمشید هم حاضر نمیشوند از باور قدیمیشان دست بکشند.
دو دلداده، از هم جدا میمانند. پدر سارک بزودی دخترش را به عقد جوانی از جوانهای روستا در میآورد.
مرتضی آواره کوه و کمر میشود و آوازخوانی پیشه میکند. او در غم سارک دوبیتیهایی میسراید که هر کدامشان با عبارت «بیا سارک» خوانده میشوند.
🔸مشهور است که مرتضی بدون به زبان آوردن نام سارک، نمیتواند بیتی بخواند. شبی از شبها، مردی از رضاآباد که آوازه آوازهای سوزناک مرتضی را شنیده بوده، مجلسی ترتیب میدهد تا صدای این خواننده شوریده را بشنود. او شماری از خوانندههای دیگر را هم دعوت میکند تا همراه او آواز بخوانند. مرتضی بی آن که بداند قدم به خانه سارک میگذارد.
سارک و مرتضی پس از سالها، دوباره با هم روبهرو میشوند و مرتضی میفهمد که امشب مهمان شوهر سارک است. خوانندهها هر کدام آوازی میخوانند تا نوبت مرتضی میشود اما مرتضی که نمیتواند بدون به زبان آوردن نام سارک، آوازی بخواند، از خواندن امتناع میکند. شب به نیمه میرسد اما مرتضی لب باز نمیکند تا آن که سارک، گریان به اتاق میآید و از مرتضی میخواهد که آواز بخواند. شوهر سارک هم که میفهمد مرتضی، عاشق سارک بوده، اصرار میکند و مرتضی سوزناکترین نغمههایش را آن شب در برابر سارک میخواند:
#دوبیتی
🔴 سیاهی از کلاغه دلبر مه
که ترشی از سماقه دلبر مه
به من میگن چرا تو کور باشی
که کوری از فراقه دلبر مه
🔴 بیا بنشین و اول از وطن گو
دوم از بلبل شیرین سخن گو
سخنهایی که نازک بم تو میگفت
بیا بنشین یکایک را به من گو
🔴 سر پل رضاباد در کمینم
که سارک جان بدر شه، اور ببینم
که سارک جان بدر شه، خرمن گل
به دور خرمن او خوشهچینم
🔴 همی تو میروی این ور نگا کن
کلانکاری نکن سر خور بالا کن
کلانکاری نکن، رنجیدن دل
دل رنجیده را از خود رضا کن
🔸سارک ظاهرا چند سال پیش به رحمت خدا رفته، اما مرتضی جمشیدی هنوز زنده است.
شاید یک روزی، قصه این عشق سوزناک را از زبان خود مرتضی(که حالا مدتی است به افغانستان برگشته) روایت کردم.
.
@oshtorkhajou
.