Forward from: دُخت شب✨
از محال برای بانو پژواکعزیز.....✨🍂
به نام آنکه خاک را آتش زد و جان را در تبِ اشک آفرید…
درود بر بانو پژواک آتشنفس…
حالِ آن دل کوچک تو چگونه است؟
هنوز در سینه میتپد یا در میانِ دود روزگار گم شده است؟
ما به هم شبیهایم نه از شادی…
از زخمهای همنام…
گویند تابوت دخترانِ این خاک گران است… بلی… گران است…
چون در آن فقط یک تن نمیخوابد
هزار آسمان نرسیده دفن میشود…
هزار میشد… هزار میتوانستم… هزار نشد…
این خاک با ما چه کرد که دعا هم از دهانمان خسته شده است؟
میدانی ؟دختران این سرزمین هر شب
با دستهای لرزان، در آسمان را میکوبند… اما گویی آسمان هم به خواب رفته است…
میدانی؟
من هنوز همان محال سیزدهسالهام…
که در سجدههایش به جای خاک آینده را میخواست…نه برای زیستن ساده…برای بودن کامل…
و هنوز وقتی میپرسند آرزویت چیست آهسته میگویم....
چپن سفید داکتری…
و دروازههای پوهنتونِ کابل…
اما گاهی…
دیگر رویا هم طاقت ندارد…
میلرزد… میریزد… میسوزد…
و من میانِ خاکسترش مینشینم…
مادرکلانم میگوید:
شکر کن که نفس میکشی…
و من میخندم…
نه از شادی… از عادت زندهبودن…
اگر می خواستند افغانستان را بشناسند …
به قبرستانهایت نگاه نکند…
به چشمهای دخترانش نگاه کند…
آنجا که هنوز هم آرزو زنده زنده دفن میشود…
پژواک عزیز…
از خدا میخواهم نه فقط برسی…
بلکه آنگونه برسی که هیچ نشد جرأت نکند دوباره در برابر تو بایستد…
https://t.me/p0zh8