پژواک 🖤| نویسنده


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


سلام، پژواکم…
بازتابی از حرف‌هایی که در دل‌ها پنهان مانده‌اند.
اینجا هر کلمه از دل نوشته می‌شود، نه فقط برای خواندن…
بلکه برای حس کردن 🤍
نظری داشتی برایم بنویس @Pazhwabot

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Forward from: دُژَم
تولدش مبارک و مرگش، تسلیت.


رمان از نویسنده جوان دیار ارمغان عزیز.
حمایت کنیم از نویسنده‌گان، عزیزان!❤️


Forward from: { Roman } • { رمان }
‎⁨•نه دنیا هسـت نه مـن هستـم•⁩.pdf
2.8Mb
رمان جدید زیبا و واقعی (🇦🇫)

کانال رمان با افتخار تقدیم می‌کند برای شما عزیزان!

📚 نام: « #نه_دنیا_هست_نه_من_هستم »
✍️ نویسنده: « #آواز_نی »
🗂 ترتیب کننده: #سوره_محمدی
📖 تعداد صفحات: 398
📍 کانال: رمان

@Roman_of_10


مادر...
کلمه‌ای که هزاران سخن در خود دارد.
امروز را روز مادر می‌نامند، اما برای من هر روز، روز توست. نمی‌دانم از کدام مهربانی‌ات بگویم، از کدام قهرمانی‌ات یا از پناه بودنت در سخت‌ترین لحظه‌های زندگی.
مادرم، همدم همان شب‌هایی بودی که گمان می‌کردم هرگز به پایان نمی‌رسند؛ اما با حضور تو، با آغوش امن تو، همه‌شان گذشتند.
خودت زیر بار غم‌ها و سختی‌ها ایستادی، اما نگذاشتی اندوهی بر دل من بنشیند. رنج کشیدی تا من آرام باشم و اشک‌هایت را پنهان کردی تا لبخند بر لبانم بماند.
مادر جانم، می‌دانم گاهی خسته‌ات می‌کنم و گاهی آزارت می‌دهم، اما بدان که نبودنت برای من تصورشدنی نیست؛ تو بخشی از جان منی.
در یک جمله می‌گویم: سپاس که هستی. سپاس که حضور داری و جهانم را روشن کرده‌ای.
و برای نخستین بار از زندگی سپاسگزارم که مادری چون تو را نصیبم کرده است؛ مادری که می‌توانم بی‌مهابا سفرهٔ دلم را پیش او بگشایم و تمام دردها و شادی‌هایم را با او قسمت کنم.
روزت مبارک، مادر عزیزم.❤️

#پژواک🖤@p0zh8




بنظرتان وقتی پیر شدیم افسوس چه را خواهیم خورد؟
زندگی که هرگز زندگی نکردیم؟
جوانی که هرگز نبودیم؟
شادی که هرگز نچشیدیم؟
آرامش که هرگز نداشتیم؟
یا دلهره که همیشه با ما بود؟
می‌دانید، به‌گمانم ما در پیری فقط یک حسرت خواهیم داشت.
زندگی که هرگز زندگی نکردیم؛ و تمام...

#پژواک🖤@p0zh8




Forward from: دختر نویسنده✍🎀🩷🪞
صبح از خواب میخیزی خبر خودکشی دختری را که از زندان آزاد شده (خانواده‌اش پول دادن و آزادش کردند) و بعد مستقیم داخل حمام رفته و اونجا خودکشی کرده و بعد تمام بدنش جای دندان بوده را می‌شنوی.
اینکه چند قدم با دیوانه شدن از اندوه فاصله دارم را خدا می‌داند.


امیدوارم امشب تمام خستگی‌های‌تان را در زمین پیاده کرده و فردا را سبک آغاز کنید.


Forward from: آرونـــد|بــانــو امـیـری
اگر دوست داشتی فوروارد کن
اینجا جوین باش تا چنلت در
فولدر قرار بگیرد.🦢🤍

فقط ۳۰ چنل.


احساس می‌کنم در وانمود کردن غرق شده‌ام
وانمود می‌کنم خوشحال در حالی‌که در ژرفای حزن حل شده‌ام.
وانمود می‌کنم صبورم درحالی که از صبر لبریز و ویرانم؛
وانمود می‌کنم شجاع‌ام ولی وهم و هراس مرا به قهقرا کشیده است...
خودم را به فراموشی سپرده‌ام ...

#پژواک🖤@p0zh8


دلم برای وطن می‌سوزد؛
چه بی‌رحمانه بد نامش کردند.
مملکت را فروختند.
تا شکم‌های شان را بزرگ‌‌تر کنند.
آه، دیار بیچارۀ من؛
انگار زنان،
تمام رنج این ملت را به ارث برده اند.

#پژواک🖤@p0zh8


Forward from: شب نورد.
سلام پژواک...

من خودتم؛ از چند سال بعد.
نمیدونم الان بین کدوم کتاب گم شدی.
نمیدونم باز هم با یه فنجون چای نشستی کنار واژه‌ها یا نه.
اما میدونم هنوز هم برای نجات دادن خودت، به کلمه‌ها پناه میبری.
اومدم یه چیزی رو بهت بگم.
یادت میاد چقدر نگران بودی؟
چقدر به آینده فکر میکردی؟
چقدر از زخمی شدن آدم‌ها غصه میخوردی؟
انگار همیشه قلبت بیشتر از سهم خودش احساس میکرد.
بیشتر از سهم خودش میفهمید.
و بیشتر از سهم خودش درد میکشید.
اما یه روز فهمیدم تمام اون زخم‌هایی که ازشون مینوشتی، قرار نبود فقط درد باشن.
بعضی زخم‌ها واقعا جوانه میزنن.
آروم.
بی سروصدا.
درست وقتی که فکر میکنی هیچ چیز درونت زنده نمونده.
یه روز به عقب نگاه میکنی و میبینی از دل همون روزهای سخت، آدم متفاوتی متولد شده.
آدمی که هنوز مهربونه.
هنوز امید داره.
هنوز برای آدم‌ها دلش نرم میشه.
اما این بار، خودش رو هم فراموش نمیکنه.
و راستی...
اون دنیای کوچیکی که با واژه‌هات ساختی؟
خیلی بزرگ‌تر از چیزی شد که فکرش رو میکردی.
چون بعضی آدم‌ها با فریاد موندگار میشن.
و بعضی‌ها با یک جمله که درست سر وقت، به قلب کسی میرسه.

از طرف خودت، از آینده. 🌙🖤


سرم از فکر و خیال می‌ترکد...!


Forward from: - آنچه در ذهنم میگذرد !
وایب خوندنا بدخشانی ما✨:




دلم می‌گیرد
و مدام زمزمه‌وار با خود تکرار می‌کنم
دیوار بلند است، آسمان دور و زمین سفت
جای فرار نیست
محکومی به زندگی؛
باید از سر بگذرانی، مانند پیره‌زنی که تاریخ را تجربه کرد.
ولی باز ندایی از درونم می‌براید؛
تجربه کرد ولی دیگر کجا از آن تجربه‌ها استفاده کند؟

#پژواک🖤@p0zh8


سلام پژواک بر دخت شب!
امیدوارم روزگارت به خوشی بگذرد!
از دل کوچک‌ام بگویم همچو هوای بهاری در حال تغییر است، احساس می‌کنم در تلاش است که خودش را از دود روزگار بیرون بکشد.
دقیق می‌گویی ما آشنا‌تر از آشنا هستیم نه از شادی بلکه از زخم‌های مان یکدیگر را می‌شناسیم.
بلی، تابوت دختران گران است چون هر تار موی دختران افغان شاهد آروزها و نرسیدن‌ها، خواستن‌ها و نتوانستن‌ها، رفتن‌ها و نرسیدن‌های است
هر کدامش اندازه‌ای خود وزن دارد نه؟
چه سخت است نوشتن در مورد نشدها گویا خسته شده‌ام از این همه فریاد که به گوش کسی نمی‌رسد.
آه، خاک فکر می‌کنم گناه خاک نیست گناه این خاکی‌ها است.
جهان را به دخل تنگ و تاریک مبدل کرده اند..‌. همان خاک است که آخر به آغوش می‌کشد تن خسته ما را.
همه‌مان در همان سن جا مانده‌ایم
من هرقدر تلاش می‌کنم که به یاد‌آورم قبلا‌های دور چگونه بودم ولی ذهنم خالی‌تر از این حرف‌ها است.
می‌دانی من هنوز منتظرم که به در کوبیدن‌هایم پاسخ داده شود و کسی در آسمان را بسویم بگشاید.
می‌بینی حتی آروزهای‌مان شبیه‌هم است، همین‌‌قدر معصومانه به دروازه پوهنتون کابل چشم دوخته‌ایم.
راست می‌گویی گاهی یک زمین لرزه همه‌چیز را نابود می‌کند.
ولی خدا را چی دیدی شاید دوباره اعمارش کنیم نه؟
این جمله را یک بار دیگر هم تکرار کرده‌ام« هدف نصیحت و سخن‌رانی ندارم این‌ها فقط آن افکاری هستند که مرا از پرتگاه نجات می‌دهند»
مادر کلان‌ها همیشه یک نقطه مشترک باهم دارند و آن چیزی نیست جز «امید»
محال عزیزم یک کهکشان سپاس از وقت گران‌بهایت که برایم دادی.
امیدوارم چرخ شانس زندگی چرخ خورد و این‌بار به ساز رویاهای مشابه‌مان بچرخد...
از #پژواک؛
برای #دخت‌شب


Forward from: دُخت شب✨
از محال برای بانو پژواک‌عزیز.....✨🍂


به نام آن‌که خاک را آتش زد و جان را در تبِ اشک آفرید…

درود بر بانو پژواک آتش‌نفس…
حالِ آن دل کوچک تو چگونه است؟
هنوز در سینه می‌تپد یا در میانِ دود روزگار گم شده است؟
ما به هم شبیه‌ایم نه از شادی…
از زخم‌های هم‌نام…
گویند تابوت دخترانِ این خاک گران است… بلی… گران است…
چون در آن فقط یک تن نمی‌خوابد
هزار آسمان نرسیده دفن می‌شود…
هزار می‌شد… هزار می‌توانستم… هزار نشد…
این خاک با ما چه کرد که دعا هم از دهانمان خسته شده است؟
میدانی ؟دختران این سرزمین هر شب
با دست‌های لرزان، در آسمان را می‌کوبند… اما گویی آسمان هم به خواب رفته است…
می‌دانی؟
من هنوز همان محال سیزده‌ساله‌ام…
که در سجده‌هایش به جای خاک آینده را می‌خواست…نه برای زیستن ساده…برای بودن کامل…
و هنوز وقتی می‌پرسند آرزویت چیست آهسته می‌گویم....
چپن سفید داکتری…
و دروازه‌های پوهنتونِ کابل…
اما گاهی…
دیگر رویا هم طاقت ندارد…
می‌لرزد… می‌ریزد… می‌سوزد…
و من میانِ خاکسترش می‌نشینم…
مادرکلانم می‌گوید:
شکر کن که نفس می‌کشی…
و من می‌خندم…
نه از شادی… از عادت زنده‌بودن…
اگر می خواستند افغانستان را بشناسند …
به قبرستان‌هایت نگاه نکند…
به چشم‌های دخترانش نگاه کند…
آن‌جا که هنوز هم آرزو زنده زنده دفن می‌شود…
پژواک عزیز…
از خدا می‌خواهم نه فقط برسی…
بلکه آن‌گونه برسی که هیچ نشد جرأت نکند دوباره در برابر تو بایستد…



https://t.me/p0zh8


گوش کن
وزش ظلمت را می‌شنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می‌نگرم،
من به نومیدی خود معتادم...

#فروغ‌فرخ‌زاد

20 last posts shown.

224

subscribers
Channel statistics