سلام پژواک بر دخت شب!
امیدوارم روزگارت به خوشی بگذرد!
از دل کوچکام بگویم همچو هوای بهاری در حال تغییر است، احساس میکنم در تلاش است که خودش را از دود روزگار بیرون بکشد.
دقیق میگویی ما آشناتر از آشنا هستیم نه از شادی بلکه از زخمهای مان یکدیگر را میشناسیم.
بلی، تابوت دختران گران است چون هر تار موی دختران افغان شاهد آروزها و نرسیدنها، خواستنها و نتوانستنها، رفتنها و نرسیدنهای است
هر کدامش اندازهای خود وزن دارد نه؟
چه سخت است نوشتن در مورد نشدها گویا خسته شدهام از این همه فریاد که به گوش کسی نمیرسد.
آه، خاک فکر میکنم گناه خاک نیست گناه این خاکیها است.
جهان را به دخل تنگ و تاریک مبدل کرده اند... همان خاک است که آخر به آغوش میکشد تن خسته ما را.
همهمان در همان سن جا ماندهایم
من هرقدر تلاش میکنم که به یادآورم قبلاهای دور چگونه بودم ولی ذهنم خالیتر از این حرفها است.
میدانی من هنوز منتظرم که به در کوبیدنهایم پاسخ داده شود و کسی در آسمان را بسویم بگشاید.
میبینی حتی آروزهایمان شبیههم است، همینقدر معصومانه به دروازه پوهنتون کابل چشم دوختهایم.
راست میگویی گاهی یک زمین لرزه همهچیز را نابود میکند.
ولی خدا را چی دیدی شاید دوباره اعمارش کنیم نه؟
این جمله را یک بار دیگر هم تکرار کردهام« هدف نصیحت و سخنرانی ندارم اینها فقط آن افکاری هستند که مرا از پرتگاه نجات میدهند»
مادر کلانها همیشه یک نقطه مشترک باهم دارند و آن چیزی نیست جز «امید»
محال عزیزم یک کهکشان سپاس از وقت گرانبهایت که برایم دادی.
امیدوارم چرخ شانس زندگی چرخ خورد و اینبار به ساز رویاهای مشابهمان بچرخد...
از #پژواک؛
برای #دختشب
امیدوارم روزگارت به خوشی بگذرد!
از دل کوچکام بگویم همچو هوای بهاری در حال تغییر است، احساس میکنم در تلاش است که خودش را از دود روزگار بیرون بکشد.
دقیق میگویی ما آشناتر از آشنا هستیم نه از شادی بلکه از زخمهای مان یکدیگر را میشناسیم.
بلی، تابوت دختران گران است چون هر تار موی دختران افغان شاهد آروزها و نرسیدنها، خواستنها و نتوانستنها، رفتنها و نرسیدنهای است
هر کدامش اندازهای خود وزن دارد نه؟
چه سخت است نوشتن در مورد نشدها گویا خسته شدهام از این همه فریاد که به گوش کسی نمیرسد.
آه، خاک فکر میکنم گناه خاک نیست گناه این خاکیها است.
جهان را به دخل تنگ و تاریک مبدل کرده اند... همان خاک است که آخر به آغوش میکشد تن خسته ما را.
همهمان در همان سن جا ماندهایم
من هرقدر تلاش میکنم که به یادآورم قبلاهای دور چگونه بودم ولی ذهنم خالیتر از این حرفها است.
میدانی من هنوز منتظرم که به در کوبیدنهایم پاسخ داده شود و کسی در آسمان را بسویم بگشاید.
میبینی حتی آروزهایمان شبیههم است، همینقدر معصومانه به دروازه پوهنتون کابل چشم دوختهایم.
راست میگویی گاهی یک زمین لرزه همهچیز را نابود میکند.
ولی خدا را چی دیدی شاید دوباره اعمارش کنیم نه؟
این جمله را یک بار دیگر هم تکرار کردهام« هدف نصیحت و سخنرانی ندارم اینها فقط آن افکاری هستند که مرا از پرتگاه نجات میدهند»
مادر کلانها همیشه یک نقطه مشترک باهم دارند و آن چیزی نیست جز «امید»
محال عزیزم یک کهکشان سپاس از وقت گرانبهایت که برایم دادی.
امیدوارم چرخ شانس زندگی چرخ خورد و اینبار به ساز رویاهای مشابهمان بچرخد...
از #پژواک؛
برای #دختشب