Forward from: شب نورد.
سلام پژواک...
من خودتم؛ از چند سال بعد.
نمیدونم الان بین کدوم کتاب گم شدی.
نمیدونم باز هم با یه فنجون چای نشستی کنار واژهها یا نه.
اما میدونم هنوز هم برای نجات دادن خودت، به کلمهها پناه میبری.
اومدم یه چیزی رو بهت بگم.
یادت میاد چقدر نگران بودی؟
چقدر به آینده فکر میکردی؟
چقدر از زخمی شدن آدمها غصه میخوردی؟
انگار همیشه قلبت بیشتر از سهم خودش احساس میکرد.
بیشتر از سهم خودش میفهمید.
و بیشتر از سهم خودش درد میکشید.
اما یه روز فهمیدم تمام اون زخمهایی که ازشون مینوشتی، قرار نبود فقط درد باشن.
بعضی زخمها واقعا جوانه میزنن.
آروم.
بی سروصدا.
درست وقتی که فکر میکنی هیچ چیز درونت زنده نمونده.
یه روز به عقب نگاه میکنی و میبینی از دل همون روزهای سخت، آدم متفاوتی متولد شده.
آدمی که هنوز مهربونه.
هنوز امید داره.
هنوز برای آدمها دلش نرم میشه.
اما این بار، خودش رو هم فراموش نمیکنه.
و راستی...
اون دنیای کوچیکی که با واژههات ساختی؟
خیلی بزرگتر از چیزی شد که فکرش رو میکردی.
چون بعضی آدمها با فریاد موندگار میشن.
و بعضیها با یک جمله که درست سر وقت، به قلب کسی میرسه.
از طرف خودت، از آینده. 🌙🖤