یه روزایی هست، بیدار میشی؛ گربهت صورتتو لیس میزنه؛ کاراتو تو ذهنت مرور میکنی؛ واسه دیدن ادامه ی سریالت ذوق داری.
بدنتو میکشی و پامیشی میری سر وقت کارات و...
ولی خب...
یه روزاییم هست که بیدار میشی.
از جات تکون نمیخوری.
مثل جنازه به سقف نگاه میکنی
و حتی دیگه اشک هم نمیریزی؛ چون دیگه هیچ احساسی وجود نداره.
اتاقت شلوغه و اکسیژن توش جریان نداره.
هیچ پرتو ای از خورشید تو اتاقت نیست.
کسی نیست که بخاطرش بلند شی.
چیزی نیست که براش تکون بخوری.
فقط میخوابی..و میخوابی..و میخوابی.
هیچی نیست که در تو حس شادی و لذت به وجود بیاره.
همه ی کارایی که قبلا برات تفریح بودن، دیگه حتی سلولی هم تو بدنت تکون نمیدن.
دیگه برای اپیزود بعدی سریالت ذوق نمیکنی.
دیگه پیتزا پپرونی ایتالیایی خوشحالت نمیکنه.
دیگه وقتی اخر هفته میشه هیجان نمیگیری.
دیگه وقتی میره خونه ی مامانبزرگت و همه دور هم جمع میشیم، اصرار نمیکنی که یه ساعت بیشتر بمونیم.
دیگه بیرون رفتن حال نمیده..
و کلی چیز های دیگه که میتونم تا صبح براتون مثال بزنم.
هیچی مثل اینکه هیچ چیزی برات نباشه که بخوای بخاطرش زندگی تو ادامه بدی، نابودت نمیکنه.
اینکه در به در دنبال یکی یا یچیبگردی بیاد دستتو بگیره بغلت کنه و بگه زندگی اونقدرا هم پوچ نیست.
چه بگویم.
حتی ممکنه همین فردا نظرم یچیز دیگه باشه.
به هر حال.
فاک دیس لایف.
بدنتو میکشی و پامیشی میری سر وقت کارات و...
ولی خب...
یه روزاییم هست که بیدار میشی.
از جات تکون نمیخوری.
مثل جنازه به سقف نگاه میکنی
و حتی دیگه اشک هم نمیریزی؛ چون دیگه هیچ احساسی وجود نداره.
اتاقت شلوغه و اکسیژن توش جریان نداره.
هیچ پرتو ای از خورشید تو اتاقت نیست.
کسی نیست که بخاطرش بلند شی.
چیزی نیست که براش تکون بخوری.
فقط میخوابی..و میخوابی..و میخوابی.
هیچی نیست که در تو حس شادی و لذت به وجود بیاره.
همه ی کارایی که قبلا برات تفریح بودن، دیگه حتی سلولی هم تو بدنت تکون نمیدن.
دیگه برای اپیزود بعدی سریالت ذوق نمیکنی.
دیگه پیتزا پپرونی ایتالیایی خوشحالت نمیکنه.
دیگه وقتی اخر هفته میشه هیجان نمیگیری.
دیگه وقتی میره خونه ی مامانبزرگت و همه دور هم جمع میشیم، اصرار نمیکنی که یه ساعت بیشتر بمونیم.
دیگه بیرون رفتن حال نمیده..
و کلی چیز های دیگه که میتونم تا صبح براتون مثال بزنم.
هیچی مثل اینکه هیچ چیزی برات نباشه که بخوای بخاطرش زندگی تو ادامه بدی، نابودت نمیکنه.
اینکه در به در دنبال یکی یا یچیبگردی بیاد دستتو بگیره بغلت کنه و بگه زندگی اونقدرا هم پوچ نیست.
چه بگویم.
حتی ممکنه همین فردا نظرم یچیز دیگه باشه.
به هر حال.
فاک دیس لایف.