چرا معرفی نمیکنم؟
پرسیدن اسم، کار یا محل زندگی، جدای از اینکه برای بعضیا حالت حریم خصوصی داره (که برای من اینطور نیست) ، توی چنل‌نویسی خیلی باب شده.
بغیر از چندتا از دوستام که توی کانال هستن و توی کامنتا یا پای پیاما با ری‌اکشن‌هاشون شیطنت هاشونو میبینید؛ کسی چیزی نمی‌دونه از من.
علت این کار اینه که دوست داشتم یه سنت شکنی بکنم.
کسی نیست که از معروفی بدش بیاد. حتی اگه دویست نفر بشناسنش.
اما اینکه یه گمنام بیاد و کاراشو بذاره ، یکم داستان رو قشنگ تر می‌کنه.
چه لزومی هست به شناسایی؟ حتما برای لذت بردن از چیزی باید صاحب اثر رو شناخت؟
این ذهنم رو قلقلک می‌داد که این سنت رو بشکنم که همه معرفی میکنن و بقیه میشناسنشون و بعنوان یکی که نشناسنش؛ کارای یه فرد بی نام و نشون رو به نمایش بذارم. حتی صفحه اینستاگرامم هم همینه.
یه مجله مجازی که قراره بزرگ بشه و بشه نمایشگاهِ مجازی که صاحب و گرداننده‌اش ناشناسه.
یه جمله بود که برای رابطه‌ها می‌گفت: بجای فکر کردن به مقصد از مسیر لذت ببرید. (منظور اینکه به تموم شدنش و ... فکر نکنید)
حالا اگه چیزی توی کانال نظرتونو میگیره؛ همینجوری ازش لذت ببرید. بدون شناس. ❤️
چرا معرفی نمیکنم؟
پرسیدن اسم، کار یا محل زندگی، جدای از اینکه برای بعضیا حالت حریم خصوصی داره (که برای من اینطور نیست) ، توی چنل‌نویسی خیلی باب شده.
بغیر از چندتا از دوستام که توی کانال هستن و توی کامنتا یا پای پیاما با ری‌اکشن‌هاشون شیطنت هاشونو میبینید؛ کسی چیزی نمی‌دونه از من.
علت این کار اینه که دوست داشتم یه سنت شکنی بکنم.
کسی نیست که از معروفی بدش بیاد. حتی اگه دویست نفر بشناسنش.
اما اینکه یه گمنام بیاد و کاراشو بذاره ، یکم داستان رو قشنگ تر می‌کنه.
چه لزومی هست به شناسایی؟ حتما برای لذت بردن از چیزی باید صاحب اثر رو شناخت؟
این ذهنم رو قلقلک می‌داد که این سنت رو بشکنم که همه معرفی میکنن و بقیه میشناسنشون و بعنوان یکی که نشناسنش؛ کارای یه فرد بی نام و نشون رو به نمایش بذارم. حتی صفحه اینستاگرامم هم همینه.
یه مجله مجازی که قراره بزرگ بشه و بشه نمایشگاهِ مجازی که صاحب و گرداننده‌اش ناشناسه.
یه جمله بود که برای رابطه‌ها می‌گفت: بجای فکر کردن به مقصد از مسیر لذت ببرید. (منظور اینکه به تموم شدنش و ... فکر نکنید)
حالا اگه چیزی توی کانال نظرتونو میگیره؛ همینجوری ازش لذت ببرید. بدون شناس. ❤️