اگه بخوام به یه هنرمند تشبیهش کنم، این چنل یه چیزی بین فرانسیس بیکن و گویا‌ست.
بیکن‌طوره، چون نقاشیاش اون حس آشفتگی، خشونت کنترل‌شده و یه نوع جنون ظریف رو دارن. انگار چهره‌ی هانیبال نه فقط یه تصویر، بلکه یه ذهنیت پیچیده و درهم‌شکسته‌ست که لایه‌لایه روی بوم ریخته.
از گویا هم یه چیزی داره، چون یادآور نقاشی‌های سیاهشه. اون حس سایه‌روشن‌های وهمناک، چهره‌های سرد و یه ترس عجیبی که توی سکوت تابلوهاش موج می‌زنه. یه چیزی که نه جیغ می‌کشه، نه واضح می‌ترسونه، ولی یه جای عمیق توی ذهن آدم گیر می‌کنه.
در کل، این چنل جاییه که هنر و جنون دست همو گرفتن. جایی که هانیبال فقط یه شخصیت نیست، یه مفهومه. یه چیزی بین زیبایی و وحشت، وسواس و خلاقیت، تاریکی و ظرافت.

عاشق اینجام وای.