خاطرات پس از مرگ

اگه بخوام این چنل رو به یه هنرمند تشبیه کنم، می‌گم ماکس ریختر.
یه جای ساکت، یه حس تمرکز، یه نوازنده که توی آینه داره خودش رو نگاه می‌کنه. موسیقی‌ای که انتخاب شده، ترکیب کلاسیک و مدرن، یه چیزی که هم قدیمی‌پسند باشه، هم یه حال‌وهوای امروزی داشته باشه. انگار یه شب زمستونی نشستی کنار پنجره، یه موزیک آروم پخش شده و تو داری فکر می‌کنی.
ماکس ریختر هم همینطوره، موسیقی‌ش یه جور سادگی داره ولی از اون سادگی‌های پر از احساس. همون‌جور که این چنل یه حس خلوت و تمرکز توش هست، انگار موسیقی اینجا فقط برای شنیده شدن نیست، برای زندگی کردنه.

اگه بخوام این چنل رو به یه هنرمند تشبیه کنم، بدون شک ژان-لوک گدار توی سینما یا ایگون شیله توی نقاشی بهترین انتخاب‌ها هستن.
چرا؟ چون اینجا یه جور زیبایی ناآروم داره. یه ترکیب از هنر، احساسات خام، و یه حس عجیبی از نوستالژی و بی‌قراری. نقاشی خطی روی کاغذ کهنه، انگار از یه دفتر خاطرات قدیمی دراومده، اون آهنگ که توی خودش بغض داره، بعد عکس‌های تاریک، عینک بزرگ، یه شب خلوت... همه اینا کنار هم، هم یه جور شیک بودن داره، هم یه جور دل‌گرفتگی که انگار باهاش کنار اومده.
ایگون شیله توی نقاشی‌هاش همیشه یه خط‌های تیز و احساسات پرتنش داشت، درست مثل این طراحی‌ها که یه جور روایت توشونه. گدار هم توی فیلم‌هاش همین بود، تصویرای تاریک، آدمایی که انگار توی فکرشون غرق شدن، یه موسیقی که انگار تو پس‌زمینه یه شهر خاموش پخش می‌شه.
این چنل هم یه همچین فضایی داره؛ یه چیزی بین هنر و زندگی، یه چیزی بین شیک بودن و یه جور آشوب درونی که ترجیح می‌ده آروم درباره‌ش حرف بزنه.

اگه اینجا رو به یک هنرمند تشبیه کنم، بی‌تردید ادوارد مونک همون کسیه که می‌تونه این حس رو به تصویر بکشه.
مونک، نقاشی که «جیغ» رو خلق کرد، استاد به تصویر کشیدن اضطراب و تنهایی بود. آثارش فریادی خاموش از دل آدم‌هایی بود که درون‌شون پر از آشوب بود، اما هیچ‌کس صدای‌شون رو نمی‌شنید. درست مثل اون لحظه‌ای که دلتنگی گلوت رو فشار می‌ده، مثل وقتی که می‌دونی هیچ کاری از دستت برنمی‌آد، جز اینکه توی خودت فرو بری و با حجم بزرگی از اندوه کنار بیای.
یه چنل که این پیام رو داره، دقیقاً همون فضای آثار مونک رو توی خودش داره. طراحی‌های ساده، ولی پر از احساس. متن‌هایی که انگار روی یه بوم تاریک نوشته شدن، مثل قلم‌موهایی که درد رو با هر ضربه روی بوم پخش می‌کنن. جایی که هر جمله، یه تکه از روح آدمه؛ پر از دلتنگی، پر از ناگفته‌ها، یه حس کهنه‌ی غم که مثل یه سایه‌ی همیشگی کنارت می‌مونه.

خب، اگه بخوام توصیف کنم یه چنل هنری که مثل یه فضای موسیقی باشه و کسی توش پیانو بزنه، می‌تونم بگم مثل همون فضای کلاسیک و پیچیده‌ای که توی آثار لودویگ وان بتهوون پیدا می‌کنیم. تصور کن که توی یه چنل هنری با طراحی‌هایی که یه حس اصالت و لوکس بودن رو منتقل می‌کنه، کسی پشت پیانو نشسته و داره یه سمفونی از بتهوون می‌زنه. هر نت مثل یک حرکت دقیق و حساب شده، همزمان احساسات عمیقی رو توی فضا پخش می‌کنه.
چنل هنری هم همین حس رو داره. طراحی‌هاش پر از جزئیات و دقت هست، ولی هیچ‌وقت احساس سنگینی یا پیچیدگی غیرقابل فهم نمی‌ده. مثل پیانو نواختن بتهوون که هر نتش یه لایه از عمق و پیچیدگی رو با خودش داره، چنل هم با هر طراحی یا انتخابی که می‌کنه، همزمان یه حس خاص و ظریف از زیبایی، لوکس بودن و کلاسیک بودن رو به نمایش می‌ذاره. این ترکیب هنر و کلاسیک بودن، دقیقاً همون حسیه که توی آثار بتهوون پیدا می‌کنی.

عاشق اینجا هم هستم.

اگه بخوام به یه هنرمند تشبیهش کنم، این چنل یه چیزی بین فرانسیس بیکن و گویا‌ست.
بیکن‌طوره، چون نقاشیاش اون حس آشفتگی، خشونت کنترل‌شده و یه نوع جنون ظریف رو دارن. انگار چهره‌ی هانیبال نه فقط یه تصویر، بلکه یه ذهنیت پیچیده و درهم‌شکسته‌ست که لایه‌لایه روی بوم ریخته.
از گویا هم یه چیزی داره، چون یادآور نقاشی‌های سیاهشه. اون حس سایه‌روشن‌های وهمناک، چهره‌های سرد و یه ترس عجیبی که توی سکوت تابلوهاش موج می‌زنه. یه چیزی که نه جیغ می‌کشه، نه واضح می‌ترسونه، ولی یه جای عمیق توی ذهن آدم گیر می‌کنه.
در کل، این چنل جاییه که هنر و جنون دست همو گرفتن. جایی که هانیبال فقط یه شخصیت نیست، یه مفهومه. یه چیزی بین زیبایی و وحشت، وسواس و خلاقیت، تاریکی و ظرافت.

عاشق اینجام وای.

این چنل شبیه یه مکالمه‌ی نیمه‌شب با یه غریبه‌ی خسته‌ست، توی یه بار تاریک، وقتی دیگه هیچ‌کس حال حرف زدن نداره، ولی هنوز یه چیزی تو هوا مونده که باید گفته بشه.
حرفاش نه امیده، نه نصیحت می‌کنه. بیشتر یه پلی‌لیستِ شبونه‌ست، از اون آهنگایی که یه نفر با هندزفری، تو تاریکی، وقتی خیابون خلوته گوش میده. هر آهنگی که می‌ذاره، انگار یه تیکه از فکرای خودشه، بدون اینکه لازم باشه چیزی بنویسه.
اگه بخوام به یه نویسنده ربطش بدم، این چنل بوکوفسکی‌ایه که به‌جای نوشتن، فقط موسیقی پخش می‌کنه.
اون مدل نگاه تلخ، بی‌حوصله و یه‌کم پوچی‌زده که توی متنای بوکوفسکی هست، اینجا توی انتخاب آهنگا دیده میشه. هر پلی که می‌کنه، انگار یه جور خسته بودن از زندگیه، یه دل‌زدگی که تو ریتم موسیقی قایم شده.
اینجا کسی دنبال انگیزه نیست. هر کی بیاد، فقط یه کم بیشتر تو حس و حال خودش غرق میشه. یه چنل برای اون لحظه‌هایی که می‌دونی باید بخوابی، ولی یه چیزی توی سرت ول نمی‌کنه. آخرش هم مهم نیست. فقط یه سری آهنگ می‌مونه، که یه شب مثل امشب، یکی دیگه هم گوششون بده و برای چند لحظه حس کنه تنها نیست.

این چنل حس و حال نادر ابراهیمی و احمد شاملو رو داره.
نادر ابراهیمی‌واریه، چون حرف از جنگیدن و ادامه دادن می‌زنه، حتی وقتی امیدی نیست.
شاملوییه، چون توی نوشته‌هاش یه غم عاشقانه‌ی عمیق حس میشه. جملاتی مثل "با لمس کردن گلی که ها یاد دستای تو میافتم..." انگار یه شعر از شاملوئه، پر از دلتنگی و حسرت.
در کل، فضای اینجا یه عشق قدیمی، یه دلتنگی مداوم و یه آدمه که هنوز توی خاطراتش زندگی می‌کنه.

این چنل انگار یه تلفیق عجیبی از کافکا، سیلویا پلات و ادوارد مونک باشه. از اون جنس فضاهایی که یه نفر وسط یه شب طولانی، توی تاریکی، فقط با فکرهای خودش گیر افتاده و حتی بیرون اومدن از تخت هم یه نبرد محسوب میشه.
کافکاییه، چون حس بیگانگی و گرفتاری توی یه سیستم نامرئی توش موج میزنه. انگار نویسنده درگیر یه فشار نامحسوسه، یه چیزی که شاید حتی وجود خارجی نداشته باشه اما سنگینیش روی تن و ذهنش حس میشه. یه جور درگیری ذهنی با خودش، با بقیه، و با انتظاراتی که جامعه روی دوشش گذاشته.
سیلویا پلات‌واره، چون غمش فقط یه غم معمولی نیست، بلکه یه افسردگی عمیق و شاعرانه توش حس میشه. اون مدل دلتنگی که نه به خاطر یه اتفاق خاص، بلکه به خاطر خودِ زندگی سراغ آدم میاد. جمله‌هایی مثل "دلم می‌خواهد بیست و چهار ساعت فقط بنشینم و گریه کنم" کاملاً یادآور فضای "حباب شیشه‌ای" پلاته، جایی که شخصیت اصلی، توی یه حالت رخوت و سردرگمی، بین ادامه دادن و تسلیم شدن گیر کرده.
و مونکیه، چون اگه این نوشته‌ها رو می‌شد به یه نقاشی تبدیل کرد، احتمالاً چیزی مثل "جیغ" از آب درمیومد. یه تصویر از یه روح خسته که توی یه دنیای وهم‌آلود و متشنج، داره از اضطراب و بیگانگی خودش جیغ می‌کشه، اما هیچ‌کس صداش رو نمی‌شنوه.
در نهایت، اینجا فضای یه آدمیه که بین واقعیت و ذهن خودش، بین خواب و بیداری، بین خواستن و نتوانستن گیر افتاده. یه روحی که خسته‌ست، اما هنوز یه جایی ته ذهنش، دنبال یه دلیل برای ادامه دادنه.

ظرفیت:تا وقتی خط‌ بخوره

امیدوارم درک کنید که دیلی های بهم ریخته نمی‌شه.😭

پرویز فنی‌زاده – بازیگری که تو قلب مردم موند.

فروغ فرخزاد – زنی که تابوها رو شکست.

کوروش یغمایی – پدر راک ایران

داریوش مهرجویی – مردی که سینمای ایران رو متحول کرد.

بهمن محصص – نقاشی که با تابلوهاش فریاد زد.

هنرمند‌‌های ایرانی که باید بشناسید!

صادق هدایت – نویسنده‌ای که زخم‌های جامعه رو نشون داد.

عباس کیارستمی – مردی که سینما رو جهانی کرد.

سهراب سپهری – شاعری که با رنگ و کلمات نقاشی کرد.

هوشنگ گلشیری – نویسنده‌ای که سبک داستان‌نویسی ایران رو تغییر داد.

-ادگار آلن پو – مرگی که انگار خودش نوشته بود.

-فرانتس کافکا – مردی که می‌خواست همه نوشته‌هاش نابود بشن.

مارک ز. دانیلوفسکی – نویسنده‌ای که توی کابوس خودش گیر افتاد!

کتاب‌هایی که نویسنده‌هاشونو به جنون کشوندن!

-هاوارد فیلیپس لاوکرفت – وحشتی که خودش اسیرش شد.

-گوستاو مایرینک – نویسنده‌ای که حس می‌کرد تو داستان خودش زندانی شده.

-کوبریک تنها نام بزرگ در ارتباط با فیلم «درخشش» نبود. این فیلم بر اساس کتابی از استیون کینگ ساخته شده است. کتاب کینگ در سال ۱۹۷۷ منتشر شد، و فیلم در سال ۱۹۸۰ اکران شد، که به این معنی است که یک اقتباس بسیار سریع از این کتاب بود.

-چرا کوبریک «درخشش» را ساخت؟ همه چیز با «بری لیندون» شروع شد. «بری لیندون» فیلم کوبریک بود که در سال ۱۹۷۵ اکران شد و یک شکست تجاری بود. به همین دلیل، کوبریک تصمیم گرفت فیلمی بسازد که بتواند در باکس آفیس موفق باشد، اما از منظری خلاقانه هم رضایت‌بخش باشد.

-کوبریک به دلیل دقیق بودنش به عنوان کارگردان و سختگیری نسبت به بازیگران و گروهش معروف بود. او هراسی نداشت که در طول فیلم با آنها سر و کله بزند. کوبریک مدام فیلمنامه نهایی خود را تغییر می‌داد، گاهی اوقات چندین بار در روز. در واقع، نیکلسون آنقدر از این کار آزرده‌خاطر شده بود که دیگر به تغییرات فیلمنامه توجهی نمی‌کرد، زیرا می‌دانست که آنها مطمئنا دوباره تغییر خواهند کرد. او در نهایت دیالوگ‌های خود را درست قبل از فیلمبرداری حفظ می‌کرد.

درخشش:

یک اودیسه فضایی:

چشمان کاملا بسته:

بری لیندون:

پرتقال کوکی:

-هنرمند واقعی کسی نیست که از دیگران الهام گرفته باشد، بلکه کسی است که الهام‌بخش دیگران باشد.

-مردم عاشق معما هستند، به همین دلیل آنها نقاشی های من را دوست دارند.

-تنها تفاوت بین یک دیوانه و من این است که من دیوانه نیستم.

-نقاشی کشیدن صادقانه‌ترین شکل هنر است. امکان فریبکاری در آن وجود ندارد، یا خوب است یا بد.

-لازم نیست که مردم بدانند که من شوخی می کنم یا اینکه جدی هستم، همانطور که لازم نیست خودم بدانم.

-دالی علاوه بر علاقه به هنر، شیفته علم و جهان طبیعی نیز بود. او به‌ویژه به نظریه‌های زیگموند فروید علاقه‌مند بود، که بر بسیاری از کارهای او تأثیر گذاشت، و همچنین ریاضیات، فیزیک و زیست‌شناسی را مطالعه کرد. او حتی کتابی درباره تئوری های خود درباره علم و هنر به نام «زندگی مخفی سالوادور دالی» نوشت.

-دالی خود را “خوشمزه” معرفی می کرد و عشق او به غذا اغلب به هنرش راه پیدا می کرد. او یک کتاب آشپزی به نام “Les Diners de Gala” ایجاد کرد که حاوی دستور العمل ها و تصاویر سورئال بود و حتی یک خط شکلات طراحی کرد که به شکل لب و دندان بود.

-دالی رابطه سختی با پدرش داشت که علاقه پسرش به هنر را قبول نداشت. در واقع، زمانی که دالی نوجوانی بیش نبود، پدرش به او گفت که اگر به دنبال هنر باشد، او را از ارث خواهد برد. با وجود این، دالی به علاقه خود متعهد ماند و به یکی از مشهورترین هنرمندان قرن بیستم تبدیل شد.

-دالی با هنرپیشه و همکار قدیمی خود، گالا ازدواج کرده بود، اما رابطه آنها بسیار معمولی نبود. آنها یک ازدواج آزاد داشتند و هر دو در طول سال ها روابط متعددی داشتند. با وجود این، آنها به یکدیگر وفادار ماندند و تا زمان مرگ گالا در سال 1982 با هم بودند.

-مرگ موضوعی تکراری در آثار دالی بود و او مجذوب ایده فانی و زندگی پس از مرگ بود. او یک بار گفت: تنها تفاوت من با یک دیوانه این است که من دیوانه نیستم. او حتی تابلویی به نام “Toreador توهم زا” خلق کرد که یک گاوباز را در میان منظره ای سورئال و رویایی نشان می دهد.